BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Klifu!
(brak wolnych miejsc!)

Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Znajdka w Klanie Wilka!
(jedno wolne miejsce!)

Zmiana pory roku już 24 maja, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

24 maja 2026

Od Wzorzystej Dali CD. Niebiańskiej Poświaty

Cofnęła się trochę do tyłu, a jej serce zabiło mocniej. Nie dlatego, że zamierzała wszystko odwołać i wrócić do tego, jak było dawniej. Na to i tak już było za późno. Wzorek po prostu się bała. Wszystkie lęki, które przemawiały do niej od jakiegoś czasu, właśnie się spełniały. Współczuła Niebiańskiej Poświacie, widziała, że czuje ból. Jednocześnie ten szał, w który wpadła, powodował, że miała ochotę uciec. Tylko że na dłuższą metę nie było to możliwe. Dzieliły legowisko.
– T-to nie tak… naprawdę!
Wojowniczka spojrzała na Wzorek oczami błyszczącymi od gniewu i niewypłakanych łez.
— Zaufałam ci! — wyrzuciła z siebie drżącym głosem, który z każdą chwilą stawał się coraz głośniejszy i bardziej rozpaczliwy. — Byłaś dla mnie kimś ważnym! I teraz tak po prostu chcesz to zakończyć? Bo „nie czułaś tego”?
Ostatnie słowa niemal wypluła.
— Wiesz, trzeba było MYŚLEĆ o tym wcześniej, zanim rozpoczęłaś ten cały obłęd! — syknęła, a jej głos odbił się echem od pni drzew otaczających polanę. — Nie możesz po prostu wejść do czyjegoś życia, sprawić, że zacznie ci ufać, a potem odejść, jakby to wszystko nic nie znaczyło!
Poczuła to jak fizyczny cios. ​​Położyła po sobie uszy. Czy rzeczywiście zrobiła coś tak wstrętnego? Czy naprawdę była okropną osobą? Zachciało jej się płakać, ale powstrzymała się. Nie mogła tego zrobić. Nie, teraz kiedy naprawdę skrzywdziła drugiego kota, kiedy widziała, jak cierpi. Nie chciała spłycać jej bólu. W końcu oprawca nie ma prawa płakać, z powodu tego, co zrobił. Słowa uwięzły jej w gardle i odwróciła wzrok. Tak się siebie wstydziła… Słyszała szybki i płytki oddech brązowookiej. Po chwili ta wykrzyknęła z niedowierzaniem, oburzeniem.
— Więc? TERAZ SIEDZISZ cicho?
​​Nie mogła na nią patrzeć. Nie chciała, bała się. Ta kotka, z którą spędziła tyle księżyców, teraz w takim okropnym stanie… i to przez nią. Zacisnęła mocno powieki, żeby ani jedna łza nie spadła na ziemię. Napięła się, kiedy przez jej ciało przeszedł dreszcz bólu. Nie fizycznego, tego w środku. Tego, który sprawiał, że czuła, jakby dławiła się własnym językiem. Zacisnęła mocno szczęki, skutecznie odbierając sobie szansę na jakiekolwiek wytłumaczenia.
— TAK, TAK! — krzyczała Niebo. — Nie potrafisz nic mi powiedzieć! Nie potrafisz nawet znaleźć powodu, dla którego postanowiłaś odejść. Bo nigdy go tak naprawdę nie było. Wszystko było idealne. Po prostu poczułaś znudzenie.
– Ja… nie mam innych opcji… – wykrztusiła z siebie drżącym głosem, jako formę ratunku. Nie mogła sobie pozwolić na „znudzenie się kimś”, nie miała nikogo, kto byłby nią zainteresowany. Poza tym… ona nie była taka… chociaż… Teraz już nie wiedziała jaka była naprawdę… Druga wojowniczka wzięła głęboki oddech.
— Zawsze jest jakaś opcja. Nie ma czegoś takiego jak "brak wyboru". Powinnaś to wiedzieć — chrząknęła. — Więc... Tłumacz się.
Tego było za wiele. Świat wirował, serce jej łomotało, jakby miało zaraz pęknąć, miała wrażenie, że wszystko dookoła powoli staje się coraz ciemniejsze, a pole widzenia jakby powoli się zwężało.
– Przepraszam – wyszeptała cicho i niewyraźnie i jak najszybciej wsunęła się między drzewa, próbując uciec, mając tylko nadzieję, że zdąży odbiec gdzieś daleko, zanim łapy odmówią jej posłuszeństwa.

<Niebo?>
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)