Od Nieustraszonego Chomika CD. Barszczowej Łodygi

W jej klanie panował chyba jakiś kryzys wyższy. Koty gdzieś znikały bez śladu, zabrane przez Dwunożnych lub przez inne licho, śmierć. Patrzyła na obóz, widząc, że nie było jej ulubionego dziwadła w postaci Księżycowego Odłamka, z którego mogłaby się ponabijać. Na serio chyba jakaś klątwa rozprzestrzeniła się wraz ze śmiercią Przeplatkowego Wianku. Na tyle istnień, które zostały odebrane, Klan Gwiazdy zesłał im tylko jednego kota. Jakiegoś samotnika co się teraz Gasnącą Łapą nazywał. Mogłaby marudzić, że co to za przybłęda, ale ona też pochodziła z rodziny, która się przypałętała do Klanu Burzy. Nie mogła przestać myśleć o słabości jej klanu, nawet gdy nie chciała, to zawsze pojawiało się coś, co sprawiało, że te myśli wracały. Gdyby tylko Norniczy Ślad żyła, byłaby lepszym przywódcą, a ona zastępcą u jej boku. Dawno temu jednak ta okazja przeminęła, a teraz kilka kotów miało chrapkę na władze i zmiany w Klanie Burzy, oprócz niej.
Zobaczyła starego Barszcza. Jedyny porządny kot, który jeszcze żył. Czemu nie on rządzi? Byłby lepszym przywódcą kilkukrotnie od Króliczej Gwiazdy.
— Witaj, Barszczowa Łodygo, czy mogę z tobą spędzić czas? Mamy o czym gadać, jesteśmy świadkami gwałtownych zmian w naszym klanie — czekoladowy kocur posłał jej tylko spokojny uśmiech. Patrząc na niego, naprawdę się zestarzał, było powoli widać mu kości i zmarszczki, a jego futro lekko siwiało przez czas.
Pysk posiwiały, a wąsy długie, opuszczone w spokojnym, dziadkowym wyrazie.
— Z Tobą zawsze chętnie — miauknął nieco chrapliwym głosem. — Może przejdziemy się jak za starych, dobrych czasów?
— Jasne, nie mogę ci odmówić. Nie mówiąc, że pogoda nam sprzyja — niebo było tak bezchmurne i tak intensywnie niebieskie, aż chciałoby się wyjść. Bez wahania pociągnęła za sobą Barszczową Łodygę i już byli poza obozem.
— Wiesz, chyba nie tylko ty odczuwasz starość, mi same łzy się nasuwają, gdy widzę jak moja Raniuszek urosła! Teraz jest Śpiewającym Raniuszkiem, a ja nadal mówię do niej jej pierwszym imieniem, urosła na wspaniałą wojowniczkę, jest jedyną moją dumą i Rudej Lisówki, która się odstała. Pomyśleć, że miałam kiedyś dwóch potomków, a teraz tylko jednego — nie umiała wymówić z pyska imienia Cichej Łapy, powinien i tak zostać zapomniany. Raniuszek była lepszym darem od Klanu Gwiazdy i zawsze nim będzie, nieme potomstwo nic by nie dało klanowi. Starszemu kocurowi przez chwilę wąsy opadły na dół, chyba z powodu jej syna.
— Masz rację, Raniuszek jest porządnym kotem — odpowiedział po dłuższej chwili starszy kocur. — Chociaż mojemu Szakłakowi oraz Pchełce również nic nie brakuje. Dawno nie widziałem córki... A z Poczciwego Szakłaka wyrósł przepiękny kocur — wymruczał starszy.
Szli przez rozległe równiny Klanu Burzy. Kotka patrzyła na nie z sentymentem, przypominając sobie, jak trenowała tutaj jako uczennica Barszczowej Łodygi i Jako mentorka ze Skrzypiącym Skrzypem, gdy był jeszcze jej uczniem.
— Czy mi się wydaje, czy ułożyłaś dzisiaj jakoś inaczej sierść? — zagaił po chwili kontemplacji. Starszy pewnie zauważył zmianę na jej futrze, kotka się rozpromieniła.
— Dzięki, że zauważyłeś. Jak szłam z Rudą Lisówką, to stwierdziłam, że tyle kwiatów teraz rośnie, że postanowiłam kilka wykorzystać do pielęgnacji mego futra. Świeże kwiaty jednak dają inny efekt niż suszone — pogładziła swoje piękne futro, które miało w sobie kwiatową esencję. — Dawno jej nie widziałeś? Musimy zatem iść na granicę z Klanem Klifu, może ją spotkamy, co ty na to? — nie wyobrażała sobie, że Barszczowa Łodyga miałby odejść bez zobaczenia się z własną córką, choć ostatni raz. Kocur w końcu nie był w kwiecie młodości.

<Ścigamy się na granicę z Klanem Klifu, Barszczu?>