Ognikowa Słota uśmiechnęła się ponownie, poruszając spokojnie ogonem.
— Oczywiście, jeszcze pytasz! — odparła. — Możemy wyruszyć już jutro, porozmawiam z Tropiącą Łaską, żeby cię puściła — dorzuciła szczerze, święcie przekonana, że kocica nie wniesie żadnego sprzeciwu – a nawet jeśli by to zrobiła, to i tak nie miało to najmniejszego znaczenia. Mistrzyni miała prawo zabrać swojego bratanka na spacer, w dodatku Cętkowana Łapa przykładał się do treningów, więc jeśli nie zaczną go o świcie, a po południu, to nie powinno jej to zrobić różnicy. Oczy rudego kocurka wręcz zabłyszczały z ekscytacji, aczkolwiek po paru uderzeniach serca widać było, że zaczął silić się na bardziej poważną mimikę pyska, naśladując tę, którą obserwowało się każdego dnia u lwiej części Wilczaków.
— Do zobaczenia jutro, ciociu — pożegnał się z nią skinięciem głowy, po czym ruszył w stronę legowiska uczniów, najprawdopodobniej w celu zaczerpnięcia odpoczynku, należał mu się zresztą po takim dniu. Szylkretka odprowadziła go wzrokiem, mrucząc pod nosem. Oczywiście, że Tropiąca Łaska nie powiedziała o nim nic złego, niech by tylko spróbowała! O jej bratanku, coś złego! Brązowooka zmrużyła ślepia, spoglądając na wspomnianą wojowniczkę. Nie przepadała za nią. Nadal darzyła ją urazą, mimo upływu tak wielu księżyców i nie zapowiadało się na to, żeby cokolwiek pod tym względem się polepszyło. Słota pamiętała czasy, kiedy czekoladowa łaciata przymilała się do jej siostry – i nawet jeśli nie zwracała na to wtedy uwagi, teraz uważała, że wojowniczka nie byłaby dobrą partnerką, szczególnie dla kogoś tak wspaniałego, jak jej siostra, Nadciągający Pomrok. Nie wiedziała, czy łączyło je coś więcej, jednak nie zamierzała też udawać, że niczego nie dostrzegła.
Podeszła do Wilczaczki spokojnym krokiem i znalazłszy się wystarczająco blisko, odchrząknęła, żeby zwrócić jej uwagę. Początkowo kocica całkowicie ją zignorowała, co sprawiło, że końcówka ogona mistrzyni zaczęła podrygiwać. Wreszcie zagrodziła jej drogę, niemal nie wysuwając pazurów. Prędko jednak opanowała swoje emocje, strzygąc jedynie jednokrotnie wąsami.
— Tropiąca Łasko, wezmę jutro z rana Cętkowaną Łapę. Przeprowadzisz jego trening po południu — poinformowała ją tonem nieznoszącym sprzeciwu. Mimo wszystko wojowniczka i tak prychnęła z niezadowoleniem, mierząc mistrzynię oceniającym wzrokiem. Nie odezwała się nawet słowem, dlatego Ognikowa Słota odwróciła się na pięcie z satysfakcją wymalowaną na pysku. Dobrze było być wyżej postawionym od wojowników. Szczególnie że mogła wykorzystać to w ten sposób.
***
Pysk jej bratanka zdobiły nowe szramy, które nie zdążyły się nawet dobrze zagoić. Nadal chodził z opatrunkami od Chudego Grzbietu i nadal brał udział w treningach – nie żeby miał jakieś inne opcje, w obliczu takiej sytuacji. Parę zadrapań, szczególnie na pysku i to w dodatku takie, które go nie oślepiły, najprawdopodobniej nie robiły mu różnicy. Ognikowej Słocie jednak tym razem, robiły. Musiała dowiedzieć się dokładnie, co spowodowało taki obrót zdarzeń. Oczywiście ślady na ciele postrzegane były i nadal postrzegane są jako coś, z czego warto być dumnym przez wielu – zresztą sama mistrzyni również czuła dumę, za każdym razem, kiedy wspominała swoją potyczkę z tamtą głupią Burzaczką, która ośmieliła się kraść ich zwierzynę, i to w dodatku na ich terenach. Szylkretka czasami zastanawiała się, czy może łaciata zamierzała wrócić… z chęcią dokończyłaby robotę, stanęłaby do walki raz jeszcze, może tym razem nie walczyłaby jak kociak, który nie potrafił posługiwać się własnymi pazurami i dopiero uczył się wszystkiego o świecie dookoła.
Ognikowa Słota wzrokiem odszukała swojego bratanka, który przecierając łapą oczy, wyszedł z legowiska uczniów. Wstał już o świcie, czyli dokładnie wtedy, kiedy miał to zrobić. Podeszła do niego dumnie, z ogonem wysoko uniesionym. Gdy stanęła tuż przed nim, posłała mu pokrzepiający uśmiech, jakby widok lekko zaspanego kocurka ją bawił.
— Możemy iść — powiedziała i machnąwszy ogonem, zaczęła kierować się ku wyjściu. Cętkowana Łapa pospiesznym ruchem potruchtał za kocicą, oglądając się jeszcze przez ramię, jakby kogoś oczekiwał za nimi. Słota zauważyła to, jednak nie skomentowała tego za bardzo. Kątem oka dostrzegła Tropiącą Łaskę, która kierowała się ku stercie zwierzyny. Nie przykładała temu jakiejś wielkiej wagi, może poza kolejnym przypływem lekkiej dawki satysfakcji. Opuścili obóz.
Będąc wreszcie poza nim, mistrzyni szła pewnie przed siebie, jakby czekając, aż oddalą się wystarczająco od azylu. Musiała porozmawiać z Cętkowaną Łapą i nie chciała, żeby ktokolwiek inny usłyszał ich rozmowę. Może by sobie pomyśleli o nim coś złego, a nie mogła do tego dopuścić! Nie chciała, żeby jej bratankowi było wstyd za siebie, szczególnie że do tej pory zachowywał się w porządku. To była kwestia czasu aż przyniesie ich rodzinie powód do dumy. W obozie było pełno uszu, które cały czas słuchały i doszukiwały się miejsca do wytworzenia plotki, a takie głosy szybko rozchodziły się po pobratymcach. Zresztą szybciej, niż komukolwiek by się to podobało, szczególnie jeśli dotyczyły czegoś osobistego, a w szczególności niezbyt przyjemnego. Przysiadła na trawie, mając już pewność, że nikt za nimi nie ruszył.
— Cętkowana Łapo, kto ci to zrobił? — zapytała spokojnie, ruchem pyska wskazując na blizny na jego mordce. Rudy kocurek sięgnął łapą do wspomnianych szram jakby mimowolnie. Po chwili speszył się, ale już uderzenie serca później wzrokiem wrócił do swojej cioci.
— To… ostatnio na treningu z Tropiącą Łaską napadł na mnie samotnik. Bardzo dziwny zresztą — zaczął, a jego końcówka ogona podrygiwała niespokojnie. — Był cały czarny, miał białe łaty na ciele i intensywnie zielone oczy. Był tak agresywny, że przekonany byłem o jego wściekliźnie, ale mimo wszystko podjąłem się ryzyka i odpędziłem go z naszych terenów! — powiedział, jakby się wręcz wyuczył tych słów, a jego mordkę pokryło coś na wzór dumy.
Ognikowa Słota zamruczała z aprobatą. Będzie musiała poinformować o tym Zalotną Gwiazdę. Wścieklizna to nie byle co, musieli coś zrobić z tym samotnikiem, jeśli kiedykolwiek powróci na ich tereny. Nie wolno było tego ot tak zostawić.
— Odpędziłeś go na tereny któregoś z klanów z nami sąsiadującymi, czy w stronę Siedliska? — dopytała jeszcze, stawiając uszy czujnie. Cętkowana Łapa spojrzał na nią raz jeszcze. Futro na jego grzbiecie zafalowało, poruszane przez przyjemny, ciepły wiatr Pory Nowych Liści. Promienie słońca przebijały się nieśmiało przez gęsto porośnięte igłami wysokie, wiekowe rośliny. Korony sprawnie chroniły ich przed słońcem, ale i też w pewnym stopniu wiatrem.
— Wydaję mi się, że pobiegł w stronę siedlisk, gdy uciekał przede mną.
Mistrzyni w odpowiedzi kiwnęła głową na znak, że przyjęła. W takim razie będzie musiała rozglądać się za kotem podobnym do tego opisu. Skoro śmiał podnieść swoje brudne łapska na jej bratanka, to z pewnością nie będzie miał nic przeciwko, jeśli to ona wymierzy mu karę taką, na jaką sobie zapracował. A może… może to Cętkowana Łapa by to zrobił?
Nagle do jej uszu doleciał cichy szmer, który zmusił Słotę do zawęszenia i porzucenia myśli, jakie ją napadły. To coś, nad czym będzie zastanawiać się, jak wrócą, albo jeszcze później. W tej chwili nie miało to aż tak wielkiego znaczenia.
— Możemy zapolować. Działaj — szepnęła, wskazując mu ruchem ogona kierunek, z którego doleciał do niej dźwięk. Cętkowana Łapa też wydawał się bardziej pobudzony, najprawdopodobniej sam go również usłyszał. Przybrał odruchowo pozycję myśliwską i zaczął skradać się w kierunku wspomnianego hałasu.
Ognikowa Słota czmychnęła do krzewów. Prędko dostrzegła grzywacza skubiącego sobie coś pomiędzy wysoko i gęsto rozstawionymi łodygami. Podniósł łeb zaalarmowany, gdy coś wydało głuchy dźwięk niedaleko za nią. Mistrzyni zmarszczyła nos i wyskoczyła ze swojej kryjówki. Nie mogła pozwolić na to, żeby jej teraz odleciał! Dotarłszy do gołębiowatego, przygniotła go sprawnie i nie czekając długo, chwyciła go za kark, jednak jeszcze nie odebrała mu życia. Ptak trzepotał skrzydłami, niejednokrotnie uderzając ją w pierś, jednak na Ognikowej Słocie nie robiło to szczególnego wrażenia. Przytrzymała skrzeczące ptaszysko, szukając wzrokiem swojego bratanka. Kocur już parę uderzeń serca później wyrósł niczym z ziemi przed nią, a w pysku trzymał małą nornicę. Rudaska wypuściła ptaka prosto na niego, ciekawa czy uda mu się go złapać.
Rudy kocurek otworzył oczy szerzej, jednak wykorzystał drzewo tuż obok nich i odbił się od niego, dosięgając sprawnym ruchem łapy grzywacza. Szare pióra zaczęły wylatywać ze zwierzyny masowo, zdobiąc leśną ściółkę. Cętkowana Łapa wgryzł się mu w krtań, pozbawiając go wreszcie życia. Przytrzymał go jeszcze łapą, patrząc, jak wigor powoli z niego ulatuje.
— Gratulacje, Cętkowana Łapo. Jestem pod wrażeniem — pochwaliła go, tarmosząc mu futro na łebku. — Musisz koniecznie pochwalić się Cienistej Zjawie, na pewno będzie dumny z tego, jak wielkie postępy robisz — dopowiedziała jeszcze, posyłając mu uśmiech. Zwierzyny było teraz tak wiele, że praktycznie sama pchała im się pod łapy, co było idealną okazją do szkolenia dla uczniów. Mogli udoskonalić swoje umiejętności, przyda im się to na całe życie. Im lepiej będą polować, tym spokojniejszy będzie mógł być klan, jeśli nadejdą trudne czasy, gdzie zwierzyna będzie ciężko dostępna lub tak płochliwa, że sam widok kota w oddali będzie w stanie ją spłoszyć.
<Cętkowana Łapo, czy jesteś z siebie równie zadowolony?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz