Od Wdzięcznej Firletki CD. Motylkowej Łączki

Parę księżycy temu…

Motylka odsunęła od niej pysk, sprawiając, że oczy medyczki posmutniały.
— Rozumiem. Wiele ostatnio się działo, na pewno musi to źle na ciebie wpływać — miauknęła cicho, muskając ogonem bok młodszej. Chciała wiedzieć, co ją trapi, ale nauczyła się również nie naciskać. — Sypiasz w miarę dobrze?
Motylka wzruszyła barkami.
— Mogło by być lepiej.
— Przyjdź wieczorem po ziarenko maku — zaproponowała. — Mamy spore zapasy, a nie chciałabym, abyś się przemęczała.
Podniosła się z ziemi i przytknęła policzek do piersi wojowniczki… Wyżej nie sięgała. Motylka naprawdę wyrosła na wysoką, urokliwą kocicę.
— Jeżeli zmienisz zdanie, nie będę daleko od obozu.

Teraźniejszość...

Podsunęła pod pysk Baziowej Łapy parę liści wrotyczu. Zielone oczka uczennicy łypnęły na nią z dołu, po czym biała łapka wysunęła się spod kupy futra i zgarnęła do siebie medykament.
— Pamiętaj, musisz dokładnie przeżuć — miauknęła. — I połknąć.
Szylkretka pokiwała głową i podniosła liście między zęby. Wolna już łapa zaczęła przeczesywać kosmyki futra, jak gdyby szukając tam czegoś… Po paru uderzeniach serca przed Firletką znalazło się zasuszone, nieco poturbowane motyle skrzydło.
— Zapłata — objaśniła Bazia, z tymi słowy odwracając się na pięcie i uciekając z legowiska.
Patrząc na oddalającą się sylwetkę siostrzenicy bezmyślnie przysunęła prezent bliżej siebie, trzymając go uważnie pomiędzy pazurami. Opuściła spojrzenie na naderwane skrzydełko.
Motylka. Gardło nadal ściskało się jej nieprzyjemnie, gdy myślała o zaginionej wojowniczce. Przyjaciółce. Co się stało? Czemu zniknęła bez słowa? Czy odeszła z własnej woli, czy ktoś ją do tego zmusił?

Jej myśli przerwały głosy w centrum obozu i tupot łap. Zaniepokojona wypuściła skrzydełko z łap i zbliżyła się do wyjścia z Kamiennej Wieży, wychylając z niego głowę. Do obozu wparowała grupa wojowników z uczniami. Jagodowe Marzenie z Ciernistą Łapą na ogonie, a za nimi Strzępotkowy Kokon z szczerze przerażoną miną na pysku.
— Cicha Łapa- Tunel zawalił się na Cichą Łapę!

***

— Wszystkie koty wystarczająco dojrzałe, by polować, niech zbiorą się na zebranie klanu!

Głos Zawodzącego Echa poniósł się po polanie, nienaturalnie głośny, zważając na ciszę, która zapadła w obozie. Uczniowie patrzyli na zastępcę z szeroko otwartymi oczyma, a pyski dorosłych zdobiła gorycz.
Królicza Gwiazda znowu skrywał się w swoim legowisku. Medyczka zastanawiała się, kiedy obowiązki całkowicie spadną na zastępcę… Czasami już to tak wyglądało. Lider zdawał się wysuwać pysk z wieży tylko wtedy, kiedy to najbardziej konieczne.
— Wszyscy słyszeliśmy już, co stało się z Cichą Łapą — rozpoczął Echo, głosem spokojnym, ale nie obojętnym. — Aby zapobiec kolejnym tragediom, treningi w tunelach oraz wizyty w Grocie Pamięci zostają zawieszone do odwołania. Słoneczny Fragmencie, Biały Strumieniu — zwrócił się do przewodników — upewnijcie się, że wszystkie tunele są bezpieczne. Bądźcie przy tym ostrożni.
Zwróciła pysk w lewo, gdzie miejsce zajmował kremowy wraz z byłym uczniem. Dwójka kocurów pokiwała głowami.
— Wszystkim kotom, nie tylko uczniom — zastępca zmierzył wzrokiem zebrany tłum — przypominam o zakazie zapuszczania się w rozgałęzienia tuneli nie otwartych do codziennego użytku. Jeżeli nie wiecie, którędy musicie iść, poproście o pomoc któregoś z naszych przewodników. Po to tutaj są.

wyleczona: Baziowa Łapa