BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik - w walce z drapieżnikami życie stracił Promieniste Słońce. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Burzy!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Owocowym Lesie!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 22 marca, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

25 marca 2026

Od Pierzastej Łapy do Szkwalnej Łapy

Cyklonowe Oko uważnie obserwował pozę łowiecką ucznia. Wstał i poprawił go szturchnięciem nosa. Pierzastą Łapę drażniły gładkie, proste i długie, kremowe wodospady lejące się z mentora.
— Wiesz co, może byś poprosił, aby ktoś ci ściął te włosy? — wycedził przez zęby.
Cyklonowe Oko spojrzał na niego zaskoczony i się cofnął.
— Ale jak to…
— Ciągle się o coś potykasz jak niezdara! — miauknął, prostując się. — A w tych kudłach na pewno ulokowała sobie dom nie jedna glista…
Starszy westchnął, widocznie rozczarowany swoim podopiecznym. Pokręcił głową, a Pierzasta Łapa wbił w niego spojrzenie pełne frustracji. Nie lubił, gdy inni tak robili; miał wrażenie, że wtedy koty próbowały go poniżyć, upokorzyć, próbując udawać tych świętych. Ale przecież oni nimi nie byli. Oni… oni byli po prostu fałszywi! O tak. Pierzasta Łapa widział ich zepsucie sięgające takich grubych korzeni, których można było pozbyć się tylko jednym sposobem… poprzez ścięcie. Największy problem widział w nie tak starszej od niego Śpiewającej Pokrace, która nie dość, że nazwała go zepsutym, to jeszcze śmiała odezwać się do jego brata, Bąbelkowej Łapy.
— No dobrze, Pierzasta Łapo… jakoś sobie poradzimy — stwierdził po dłuższej chwili mentor. — Znasz już teorię polowania… może chciałbyś wypróbować ją w praktyce? — uśmiechnął się lekko w stronę młodzieńca, proponując.
Pierzasta Łapa na chwilę się zastanowił, po czym przytaknął.
— Rewelacyjnie. Pierzasta Łapo, zapraszam za mną.

***

Pierzasta Łapa nie sądził, że na otwartej przestrzeni można było tak łatwo się zgubić. Stał przy Kamiennych Strażnikach, patrząc z zamyśleniem ku granicom Klanu Nocy. Lekki zefirek bawił się jego futrem. Rozwarł szczęki i otworzył szerzej oczy, przypominając sobie ten widok. Przez te tereny Nocniaków musiał iść z Kocięcym Rozumkiem i Aminkową Łapą. Bursztynowa Skała musiała być niedaleko, ale kocurek nigdzie jej nie widział. Może pojawiała się tylko podczas zgromadzeń? Jakaś sztuczka gwiezdnych kotów? Pokręcił głową. Nie, na pewno było bardziej… realistyczne wyjaśnienie tego.
Spojrzał z powrotem na tereny Klanu Burzy i na rozciągającą się z daleka drogę grzmotu. Zacisnął szczęki i warknął przekleństwa pod nosem, czując, jak gotuje mu się we łbie. Zdradziecka Rybka — pomyślał z odrazą. Mieliśmy razem osiągnąć sukces! Zgładzić hierarchię! A ty… ty się na mnie odwróciłaś. Jak zwykły, podły drań — Pierzasta Łapa postawił łapę na ciepłym piasku. Wysunął pazury.
— Znajdę cię, Rybkowa Łapo — szepnął do siebie, zwieszając głowę. — Nieważne jak… — wycedził łamiącym się głosem. — Nieważne jakim sposobem, wrócisz tu i mi pomożesz! — spojrzał w niebo, krzycząc te słowa w pustkę.
Rybkowej Łapy już tu nie było. Rybka pozostawiła po sobie Oświeconą, na której widok Pierzasta Łapa miał ochotę puścić pawia.
— Obrzydliwa, dwulicowa, fałszywa, podła, do nicze…
Pierzasta Łapa nie dokończył swojego pięknego zdania, bo zobaczył na granicy dziwnie wyglądającego kota. Zatrzepotał gęstym wachlarzem ośnieżonych, iglastych rzęs i podszedł zaciekawiony. Nie umiał rozpoznać czy była to kotka, czy może kocur. W każdym razie Pierzasta Łapa miał do kota wiele pytań.
— Ej! Ej, ty! — krzyknął na całe gardło. Widząc, jak Nocniak się zatrzymuje, podbiegł bliżej, nieświadomie przekraczając granice zapachowe. — Tak, ty! Chodź tutaj, Nocniaku! Musisz mi odpowiedzieć na pytania! — dodał, stając przed nim. Zachowywał się, jakby już panował nad Klanem Burzy i żaden uczeń nie będzie mu się przeciwstawiał.
W końcu stanął pysk w pysk z kotem niższym od niego. Z bliska wyglądał jeszcze dziwniej! Mimo to urokliwy i spokojny młodzieniec uśmiechnął się uroczo, patrząc z góry na Nocniaka.

<Szkwalna Łapo?>
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)