— Przyłazisz do Klanu i NIC o nim nie wiesz?! Mogliby Cię oszukać, a Ty byś się nie zorientowała — miauknął. — Eh, samice.
Lekko cofnęła uszy na uwagę kocura, lecz wciąż pozostawała spokojna. Końcówka jego ogona drgnęła, nim postanowił zaszczycić kotkę swoją wiedzą. Dla niego wszystko było jak chleb powszedni, jednak faktycznie jak się nad tym zastanowić, to taka przybyszka nie miała skąd zdobyć tejże wiedzy. Chudy dostrzegł w tym swoją okazję do zabłyśnięcia i zyskania w oczach pięknej samotniczki.
— No, słuchaj uważnie! — zaczął. — Przywódca to lider, jest nim Zalotna Gwiazda. Kiedyś była zastępcą, ale gdy Nikła Gwiazda był już stary, ona chyba skróciła mu życie, bo wywlekła jego martwe ciało na obóz i ogłosiła się liderką. Mamy też wojowników, to wszystkie koty po szkoleniu zdolne polować i się lać. Robią patrole kilka razy dziennie po naszych terenach. Mają uczniów i wtedy są mentorami! Czaisz? Men-to-ra-mi. Poza uczniami są królowe i to kotki w ciąży oraz karmiące z bachorami. Na koniec kocięta i starsi. O nich trzeba dbać. Nosić żarcie i w ogóle.
Pomachał łapą w powietrzu. Położył swój ogon na łapkach, zakrywając je niezdarnie.
— Nom, to chyba tyle — oznajmił, przeszukując szczeliny swojej pamięci.
Tak więc, westchnąwszy, spojrzał na starszą i czekał czy zapyta go o coś jeszcze. A może go skomplementuje? Jaki jest mądry i obeznany? Hmm?
— A medycy? Też coś wspominałeś o nich — podpytała z ciekawością.
Chudy przerwał obgryzanie jednego z pazurów, gdy usłyszał pytanie liliowej. Wziął głębszy wdech. Jak on mógł o tym zapomnieć?!
— Whoooa! — zdziwił się. — Niesłychane, że zapomniałem o nich powiedzieć. W końcu dzięki nim wciąż wszyscy dychamy. Masz u mnie punkta za spostrzegawczość!
Uśmiechnął się do niej, chociaż z uwagi na krótki pyszczek był to nieco krzywy uśmiech.
— Medycy leczą! Znają zioła na różne choroby i dolegliwości, potrafią amputować łapę, są nieziemscy! — zaczął gadać z przejęciem. — Mają specjalne miejsce na zgromadzeniach i chodzą na tajne medykowe spotkania. Podobno mogą otrzymywać sny od przodków! Takie prorocze, wiesz. Świetne nie?
Machnął ogonem z przejęciem. Zachowywał się jak rozradowany kociak, kiedy wjeżdżał temat medyków.
— Masz katar? Dają Ci zioła, sztywność kończyny? Zioła! Rany po bitwie? Zrobią Ci taki opatrunek, że blizna będzie wyglądać jak ozdoba, a nie szpecić czyjś ryj. Dlatego chcę być jednym z nich. Ale! Najważniejszym aspektem jest to, że oni się nie biją. Medycy są niemal nietykalni! Nie muszą przechodzić tych morderczych treningów, wychodzą zbierać zioła i uczą się w obozie. Idealnie dla mnie! Przecież ja umieram po spacerze w te i we wte. Ja nie wiem, co Zalotna Gwiazda miała w głowie, kiedy kazała mi iść na próbę. Nienormalna jakaś jest.
— Prorocze sny od przodków powiadasz? — zastanowiła się. — Lubisz przesiadywanie w obozie, co? — zapytała się z pomrukiem rozbawienia.
Chudy odskoczył zaskoczony. Spojrzał na nią przenikliwie.
— Skąd wiesz?! — zapytał, marszcząc brwi. Po chwili nieco się uspokoił, a zjeżone futro ułożył liźnięciem. — Ale tak! Obóz jest bezpieczny i mam tu wszystko, czego potrzeba. Nie mówiłem Ci o tym, ale jak trenowałem wspinaczkę po drzewach — tutaj zniżył głos. — To wbiła mi się drzazga!
Zrobił wielkie oczy dla efektu i zaczął gestykulować chudymi łapkami.
— A taka była duża! — oznajmił. — Bolała jak diabli, moja mentorka o mało mnie nie zjadła, taka była mną załamana. Ale co ja poradzę, że mnie drzewo ugryzło? To wina drzewa! A ja doskonale pamiętam, które to było. Pff. Nigdy już na nie nie wejdę, choćby mi płacili w wiewiórkach!
— Łatwo jest się domyślić — mruknęła z uśmiechem na zaskoczenie kocura. Przyglądała się gestykulacjom Chudej Łapy i z zaangażowaniem wsłuchiwała się w jego opowieść.
— Wiesz co, ja też nie lubię włazić na drzewa. Nie wiem za bardzo, po co miałabym to robić z własnej woli — przyznała i wyciągnęła strzępek zestarzałego mchu z jej pseudolegowiska, po czym ukształtowała go w coś, co miało przypominać wzgórze. — By się zorientować w terenie, to raczej po prostu wchodzę na wzgórze. Jeśli nie ma wzgórza, idę na oślep.
Kocurek spojrzał na jej uformowany mech. Nie myślał nigdy, by używać go w ten sposób. Jedyne co to czasem robił kulki mchu i rzucał nimi w Kalinkę. Ah, piękne czasy. Może niedługo znowu to zrobi?
— Prawda? Drzewa są fajne do dawania cienia, a nie do chodzenia po nich, hmpf! — zgodził się, kiwając głową. — Czy szłaś na oślep i tak tu trafiłaś? Czy ktoś Ci powiedział o Klanie Wilka?
— Jakiś samotnik, którego napotkałam, stwierdził, że w tym lesie jest klan, który atakuje i może nawet zabija samotników, bo jego brat zaszedł gdzieś w te okolice w nocy i znikł. Zaintrygowało mnie to i po prostu z ciekawości i z desperacji do potrzeby posiadania jakichś kotów u boku do pogadania po prostu przyszłam w miejsce, które zidentyfikowałam jako granicę — opowiedziała.
Chudy słuchał historii o tym samotniku i zastanawiał się, czy serio Wilczaki zabijały włóczęgów. Cóż, to nie był jego problem, póki nie zagrażali mu albo Nocy czy Grubemu.
Zamrugał kilka razy. Dotarło do jego mózgownicy, że się nie przedstawił. Położył swoją łapę na klatce piersiowej, biorąc wdech.
— Tak w ogóle to Chuda Łapa jestem — oznajmił.
Kotka zastrzygła uszami.
— Miło mi, Chuda Łapo. Ja się zwę Kasjopeja. Dla bliskich może nawet Kasjope. Ale za niedługo będę musiała się rozstać z tym imieniem.
Chwilę potem kotka się przedstawiła.
— Kapopeja co? — spróbował powtórzyć, z marnym skutkiem. — Ugh, nie możesz nazywać się Listek czy coś? Tylko Kojojeja. Trudniejszego nie dało się wymyślić?
Zaśmiała się na komentarz Chudzielca.
— Zdziwisz się, gdy usłyszysz imiona mojego rodzeństwa — tu zrobiła dramatyczną przerwę. — Mój brat to Cefeusz, a siostra to Andromeda. Moja matka też się nazywa Kasjopeja i wyglądam identycznie do niej.
Bury kocurek poczuł, jak mu uszy więdną od słuchania tych wymyślnych imion. Po co takie nadawać? Przecież to tylko komplikuje życie.
— Ja nawet nie będę próbować tego zapamiętywać! A poczekam też, aż dostaniesz normalne, leśne imię i wtedy będę do Ciebie mówić po imieniu! — oznajmił wszem wobec. — Ej dobra, ja się muszę zmywać, bo mnie dopadnie Pomrok. Jak coś to mnie tu nie było!
Odwrócił się na pięcie i zaczął odchodzić. Zerknął jeszcze na więźniarkę. — Jak będę mieć dobry humor, to przyjdę jeszcze kiedyś. Chyba że do tego czasu Zalotna Gwiazda Cię wypuści — miauknął chrapliwym głosem. — To nara!
— W porządku. Miewaj się dobrze, Chuda Łapo — zamruczała wesoło, kiwając lekko ogonem na pożegnanie.
Bury pognał szybciutko z powrotem do swoich obowiązków, rozstając się tym samym z Kajojeją.
<Kasjope? :3 >
[1045 słów - trening medyka]
[21%]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz