Od Mistral

Przeszłość

Młódka spokojnie leżała na posłaniu stworzonym przez jednego ze stróżów lub ich ucznia, obserwując uważnie, jak jej naiwny brat z szerokim uśmiechem na białym pyszczku zajmuję większość uwagi Fruczaka. Przewróciła swymi niebieskimi ślepiami, które po chwili skryła za zasłoną powiek — dni w żłobku wyjątkowo jej się dłużyły, szczególnie kiedy przypominała sobie, że jest ograniczana i więziona w nim niczym jakiś samotnik, który jest znany w okolicy ze swojego lisiego serca. Jednak ona przecież była ledwo podrostkiem, sięgającym kotom do barków, więc dlaczego ci Owocniacy traktowali ją inaczej niż Tramontana? Przecież nie sprawiała problemów, także, z jakiej racji miała ona cierpieć za głupotę innych?

Machnęła gniewnie ogonem akurat w momencie, gdy do bezpiecznego legowiska wkroczył liliowy uzdrowiciel — na dźwięk znajomych kroków młódka uchyliła powieki i wbiła chłodne spojrzenie w nowoprzybyłego, który po skrzyżowaniu spojrzenia z białą widocznie się wzdrygnął.

— Czego tu szukasz — rzuciła oschle. Wiciokrzew nie był kotem, którego darzyła jakąś sympatią, jednakże był zdecydowanie lepszą opcją wraz z innymi uzdrowicielami niż reszta członków Owocowego Lasu.

— Ch-chciałem się s-spytać cz-czy już w-wiesz k-kim chcesz z-zostać w O-owocowym Lesie? — spytał, choć przez jego ciągłe jąkanie się, zajmowało to chwilę i to był główny powód, dla którego Wiciokrzew nie był ulubieńcem Mistral.

— A to muszę coś wybierać?

— T-tak, j-jako członek n-naszej społeczności z-zasady p-panujące obowiązują t-także c-ciebie.

— A kim mogę zostać?

— Zwiadowcą, wojownikiem, stróżem, zielarzem lub uzdrowicielem. — Do rozmowy dołączył Fruczak, chcący nieco wesprzeć uzdrowiciela, by biała go nie powaliła samym wzrokiem.

— Ja chce zostać-

— Nie ciebie pytają — fuknęła kotka, strosząc futro na swojego głupiego brata. — Wracając, nie wiem. Dla mnie to wszystko jest głupotą, by tak młodo podejmować decyzję, która może mieć wpływ na resztę życia. — No trzeba było przyznać, że Mistral była dość dojrzała, jak na swój młody wiek.

Wiciokrzew ciężko westchnął, jakby dotychczas łudził się, że sprawy z jego córką pójdą dość gładko. Ona sama przewróciła w tym czasie oczami, mając dość tej bezsensownej rozmowy.

— W sumie to przyda wam się kolejna para łap, nieprawdaż Wiciokrzewie?

— M-może, a-ale uczniowie s-stróżów t-też n-nam pomagają, b-by ukończyć s-swoje szkolenie — wydukał liliowy. — A-ale j-jeśli ona s-sama chce, t-to z P-purchawką i P-porankiem nie b-będziemy mieć n-nic przeciwko.

«★»

Dzień mianowania

— Twoim mentorem zostaje Wiciokrzew. — Słowa Pieczarki nieźle wmurowały młódkę w ziemię. Spodziewała się wszystkiego, ale nie czegoś takiego! Jak ona niby ma wytrzymać z tym jąkającym się kocurem dłużej niż zwykle? Przecież ona prędzej oszaleje, niżeli czegokolwiek się nauczy — już sobie wyobrażała, jak prosi Purchawkę lub Poranka o przejęcie tego obowiązku od liliowego.

Przez parę kolejnych uderzeń serca członkowie Owocowego Lasu gratulowali młódce, jednak ta miała ich gdzieś — jej lodowate niebieskie ślepia były utkwione w lekko skulonej sylwetce wywołanego uzdrowiciela. Mistral miała ochotę większość tutejszych kotów rozerwać na strzępy — czy ci głupcy naprawdę gratulowali jej wyjścia z więzienia, jakim był krzew kaliny służący za żłobek i zamieszkania w nowym? Chyba nigdy nie zrozumie tego całego Owocowego Lasu, a jak na razie nie zapowiadało się, by miała to miejsce opuszczać, co zdecydowanie nie napawało ją optymizmem i niemal na każdym kroku okazywała to dość jasno, by każdy w obozie i pobliżu był świadom, iż młódka nie jest zadowolona z pobytu tutaj.

— Idziesz czy nie? — rzuciła, przechodząc obok mentora. Mistral miała zamiar tu i teraz wykorzystać możliwość opuszczania obozu — oczywiście pod nadzorem Wiciokrzewu bądź innego uzdrowiciela, jakby nadal była więźniem niżeli kotem o pełni praw.

— A n-nie chcesz p-porozmawiać z b-bratem wcześniej? — spytał nieco zdziwiony zielonooki.

— A o czym niby? Bite cztery księżyce z nim spędziła, to wystarczająco dużo czasu oraz testowania mojej cierpliwości wobec niego. Teraz to ja będę się napawać smakiem wolności od tego mysiego móżdżka — prychnęła.

Zmieszany uzdrowiciel nic już nie wypowiedział, skupiając się na oprowadzeniu uczennicy po najbliższych terenach Owocowego Lasu z uwzględnieniem pokazania miejsc z ziołami, które za jakiś czas będą razem zbierać. Biała nie była tym zbytnio zainteresowana, gdyż jej uwaga była głównie poświęcona temu, by przypomnieć sobie drogę do nory, z której jakieś dwa księżyce temu została zabrana przez tę lisią strawę, która ciągnęła się za nią. Mistral miała ochotę gdzieś go zgubić, lecz raczej jej się nie uśmiechało do pozostania samej, biorąc pod uwagę ostatnie wydarzenia, kiedy to lis niespodziewanie i pozostawił po sobie jedynie dwójkę martwych Owocniaków. Niebieskooka żałowała, że to ten głupi uczeń Lis nie został pożarty przez drapieżnika — należało mu się za swoją głupotę. Nawet ona, będąc młodszą od ów kocura, była bardziej odpowiedzialna i rozważna.

«★»

Obecnie

— D-dobrze, c-co podasz n-na w-wymioty? — Minęło raptem parę dni, a Wiciokrzew zdążył ją już zaznajomić z paroma ziołami. Okazało się także, że jeśli młódka miała zajęcie, to nie była tak cięta na wszystko dookoła, poświęcając czas i energię na skupienie się — dawało to nieco złudną nadzieję dla liliowego uzdrowiciela, który starał się jak mógł przy niebieskookiej.

— Wierzba biała, jeśli chodzi o zioła przeciwwymiotne. Krwawnik, mięta, kurze ziele, pokrzywa wywołują wymioty, co jest pożądanym skutkiem w przypadku zatrucia, by uratować życie takiego głupca. — No i było zbyt pięknie jak na białą. Oczywiście, że musiała dodać swoje trzy wąsy, w końcu nie byłaby sobą, gdyby tego nie zrobiła.

— M-mistral… — westchnął załamany końcowymi słowami córki.

— No co? Taka prawda, jedynie mysi móżdżek, by coś zjadł nieświeżego lub trujące zioła — fuknęła. Liliowy chciał coś dodać, jednakże w tym momencie do legowiska wkroczyła nieco koślawo, a głuche uderzenie w konar skutecznie zwróciło uwagę dwójki, która przebywała w środku. Niebieskooka uważnie śledziła poczynania starszej.

— Słoneczko, trochę więcej wiary w innych — zamruczała miękko, posyłając lekki uśmiech uzdrowicielowi. Odsiecz przybyła na pomoc, także Wiciokrzew nie musiał się martwić obcowaniem z białą sam na sam. — Jestem pewna, że byłabyś świetnym uzdrowicielem, jednak ja cię widzę w innej roli.

— J-jak to? — spytał zdziwiony zielonooki. Mistral spojrzała kątem oka na jego zmartwiony i niepewny wyraz pyska, zapewne martwiąc się, że jakoś zawiódł.

— Spokojnie słońce, chodziło mi o propozycję. Owocowy Las od dawna nie miał zielarza, większość pewnie zapomniała o tej randze, a ty Wiciokrzewie z Chwastem nie jesteście młodsi. Ktoś kiedyś będzie musiał mnie zastąpić, a raczej chociaż jednego z was przeżyje — wyjaśniła szamanka, siląc się na dość długą wypowiedź, co przy jej ubogim słownictwie i prostym języku, było nie lada wyczynem.

— Czyli proponujesz mi nauki u siebie? — dopytała młódka, nie będąc pewna, co ta zwariowana kotka chce dokładnie powiedzieć.

— Będę cię uczyć na zielarza — potwierdziła, by przejść za nich i sięgnąć po niedawno zebraną lawendę wąskolistną. Kotka delikatnie pochwyciła łodygę z paroma kwiatostanami, które następnie wplotła młódce w puszysty ogon. — Kiedy pójdziemy zbierać zioła, to poszukamy żywicy, by się trzymała.

— Dziękuję — wymruczała uczennica, by po chwili otrzeć się głową o jej ciemny bark.

[1078 słowa]

[Przyznano 22%]