Od Złotej Łapy CD. Pomocnego Wróbelka

 Nie odpowiedział na szept Wróbla. Stał nad strumieniem i przyglądał się leniwym ryby, których srebrzyste ciała dryfowały sennie pod taflą. Wydawały się takie... Odłączone od jego świata. Pod powierzchnią mogło przecież skrywać się wszystko. Wszystko mogło wyglądać zupełnie inaczej niż tutaj, gdzie teraz stał wraz z protektorem. No właśnie... Jednak pytanie, które wymruczał pod nosem bury, mogło mieć jakiś sens. Chociaż te ryby, które widział przed łapami, które były wręcz na ich wyciągnięcie, były zwyczajne, a nawet mniejsze, niż te, które widywał na białych, płaskich miseczkach swoich właścicieli, to gdzieś między nimi, gdzieś za kamieniami, może  w głębszej części rzeki, mogły się skrywać prawdziwe potworzyska. Oh! Jakby udało mu się takiego złapać!
— Złapałbym nawet wielką rybę wielkości skały! — rzucił, szukając aprobaty w oczach starszego kota. 
— Och, nie nie wykluczam, że może i byś ją złapał, ale prawdziwą sztuką byłoby nie dać jej wyślizgnąć się z twoich łap. No albo, niech Klan Gwiazdy nad nami czuwa, wręcz przeciwnie, żeby pazur nie zaczepił ci się o łuskę, a ryba nie czmychnęła głęboko aż do dna, gdzie usnąłbyś w odmętach — pouczył go, ale nie szczędząc sobie sympatycznego, żartobliwe tonu. Początkowo Złota Łapa skrzywił się, ale doszedł do wniosku, że nie byłby to najgorszy sposób na odejście. 
— Wolałbym, żeby ta wodna poczwara wciągnęła mnie w mrok rzecznych głębin, niż żebym musiał wrócić do obozu z pyskiem pełnym paskudnej goryczy porażki!
— To godne podziwu, ale myślę, że Klan Klifu miałby z ciebie o wiele więcej pożytku, gdybyś jednak zdecydował się zostać przy swoim wartościowym życiu Złota Łapo. Wiele jeszcze możesz zrobić, a na pewno dałbyś radę złapać coś po drodze spod jeziorka; nie wróciłbyś z pustym pyskiem. Łowca wielkich jak skały ryb na pewno poradziłby sobie z nornicą — powiedział protektor, widząc niezadowolenie kocurka, westchnął. 
— Lecz moja postawa mogłaby być pożyteczna! Ktoś mógłby pójść mnie pomścić i nawet jeśli ja bym skonał i minął się z przeznaczonym mi rycerskim, podniosłym losem, to ktoś inny mógłby na mojej bohaterskiej klęsce zbudować swoją nieśmiertelną sławę! — upierał się bengal. Widać, że pod tym względem nie koniecznie się dogadywali. Może to przez wiek i doświadczenia, może to przez zwyczajną różnicę w charakterach i podejściu do życia. — To mógłbyś nawet być ty... — mruknął, żeby lekko podlizać się starszemu. 
— Ah... Raczej to nie byłbym ja. — Wykrzywił pysk w lekko zawstydzonym uśmiechu.
— Nie poszedłbyś mnie pomścić — zdziwił się. Kocur nie spodziewał się tak szczerej i bezpośredniej, a co najważniejsze, negatywnej odpowiedzi. — A czemuż to? Czy sprawiłem ci przykrość, aż tak wielką?
— Nie, nie! Nic z tych rzeczy — uspokoił go Pomocny Wróbelek. — Słaby ze mnie poskramiacz bestii, więc jeśli ty byś nie dał sobie rady, ja raczej tym bardziej — zaśmiał się, a Złota łapa rozluźnił się nieznacznie. 
— Aha... A ty- — Zatrzymał się na kilka chwil, a protektor wpatrywał się w niego zaciekawiony. — Umiesz walczyć? Polujesz na zdobycz? Wybacz mi za wścibskość, lecz dalej nie do końca pojmuję twą rolę w Klanie Klifu... Zwłaszcza że ty, Paniczu Wróblu, wydajesz się być w pełni zdrowy i dziarski. Czy to nie strata dla wa-... Dla nas, że taki kot nie jest wojownikiem?
— Byłem — rzucił. 
— Byłeś Paniczu? — Zdziwiony zapytał bengal. Bury pokiwał łebkiem. — A cóż się stało, że już nie piastujesz tego stanowiska? Ach! Czyżbyś miał potworny wypadek? Czyżbyś utracił kogoś bliskiego, przez co wir bitew i nawet mysia krew na łapach jest dla ciebie zbyt drastycznym widokiem?

<Wróblasty?>

[550 słów]

[przyznano 11%]