Od Pierzastej Kołysanki

 Ogrodniczka zmierzała do swojego legowiska, żeby zabrać ze sobą nasionka potrzebne jej do sadzenia. Srebrne futerko zniknęło za wejściem do pnia drzewa, zostawiając za nią jasne kosmyki futra. Krok za krokiem, Piórko zaczęła szperać na półkach, szukając sadzonek do trujących roślin. Niedługo po deszczu wszystko zaczynało kwitnąć; borówki czy maliny były dla niej niebem w pyszczku. Do uszu księżniczki dolatywał tylko jeden dźwięk. Kap, kap, kap. Jedyne pozostałości po deszczu; duże krople spadające jej na futro czy na już i tak śliskie kamienie. Pierzasta Kołysanka zaczęła ugniatać łapami mech, a już po chwili znalazła sadzonki. Delikatnie wzięła je w pyszczek i szybkim krokiem wyszła z legowiska. Głośne rechotanie żab przyprawiało kotkę o irytację. Piórko wysunęła pazury i zrobiła nimi kilka dziurek i strużek na nowe kanaliki. Niedługo po tym z cieniutkich otworów zaczęła płynąć woda, a wtedy ogrodniczka zaczęła sadzić. Wdech i wydech; po szybkim załatwieniu swoich obowiązków, kotka wstała i rozciągnęła się. Miała ochotę wrócić na nowo nabyte tereny Klanu Nocy. Ostatnio Szałwiowe Serce wspomniał, że wraz z Kolcolistnym Kwieciem zauważyli w źródełku karpie. Nie był zbytnio rozmowny w tamtym momencie, ponieważ był przygnębiony powodu swojego towarzysza. Srebrna szybko wskoczyła do wody i poruszając się jak ryba w wodzie, popłynęła w stronę nowych terenów. Pierzasta Kołysanka z czasem zaczęła przyzwyczajać się do wody, czuła się w niej bezpiecznie. I Murena ostatnio jej powiedziała, że w wodzie przypomina wydrę. Chyba kłamała… Bo przecież nie była czekoladowa, ale może chodziło o coś innego? Kiedy kotka minęła wszystkie wyspy, dotarła na ląd. Otrzepała się z wody i zmrużyła oczy w szparki. W oddali zauważyła jasne smugi, poruszające się między czterema drzewami. Źle nastawiona do wszelkich ruchów w oddali, Piórko ominęła drzewa, kierując się w stronę Brzozowego Zagajnika. Miała ochotę położyć się na skałkach i wygrzewać się na słońcu, obserwując ryby w oczku. Pręgowana powąchała powietrze i zaczęła szukać miejsca, gdzie podczas wielkiej bitwy koty się zebrały. Po długim wędrowaniu w jednym miejscu, Piórko skręciła w lewo. Księżniczka stawiała zgrabne i elegancje kroki jak na członka rodziny królewskiej przystało. Nagle przed nią pojawiło się rozwidlenie, wtedy kotka zdała się na zapach i poszła dalej. Zaczęła zbierać zioła, kwiaty i nasiona po drodze. A już zza drzew wyłoniły się kolejne ścieżki, Pierzasta Kołysanka skierowała się prosto, machając zabawnie ogonem. Na szczęście kotce udało się trafić poprawnie, bo w oddali usłyszała pluskanie wody i szum wiatru. To od razu skojarzyło jej się z wodospadem i miała rację. Wyłoniła łeb zza krzaków i ujrzała oczko wodne pełne ryb. Nakrapiane karpie pływały żwawo. Kotka położyła się przy skałach i włożyła łapę do wody. Po długim czasie wylegiwania się na skałach usłyszała szelest krzaków. Kotka szybko uniosła łeb i kucnęła, trzymając swoje znaleziska w pyszczku. Z krzewów wyłoniły się znajome twarze. Kuni Strumyczek i Wzlatująca Uszatka zdyszane spojrzały się na ogrodniczkę.
— Mówiłam, że pamiętam jej zapach! Ty myślałaś, że to ktoś obcy — westchnęła czarna tortie.
— Wcale tak nie myślałam, ubzdurałaś to sobie… — wymruczała. Dymna spojrzała się krzywo na obie kotki.
— Wracamy do obozu, idziesz z nami? — zapytała Uszatka. Pręgowana pokiwała głową, wstała i zabrała pozostałe zioła. Kotka obejrzała się za siebie, ze smutkiem ostatni raz spojrzała się na wodospad, zanim wróciła do obozu.