Od Hiacynta CD. Czerwca

Hiacynt spał sobie w najlepsze, wtulony w bok mamy i otoczony ciepłem jej futra, kiedy nagle… Coś mu przeszkodziło. Coś, a raczej ktoś szturchnął go w łebek. Poruszył uszkiem, westchnął przez sen i przewrócił się na drugi bok, mrucząc pod nosem coś, co mogło znaczyć „dajcie mi spać”. Ale nie, pacnięcie przyszło ponownie, tym razem mocniej. Kociak jęknął cicho, jakby cały świat właśnie wyrządził mu krzywdę i otworzył jedno oko, a po chwili również to drugie. Uniósł lekko głowę, jakby to było najcięższe zadanie na świecie, a potem napotkał spojrzenie żółtych oczu Czerwca. Spojrzał na brata spod lekko zmarszczonych brwi i z wyrazem absolutnego zawodu na pyszczku.
— Czerwiec? Czemu… Czemu mnie budzisz? — wymamrotał, nadal na wpół śpiąc i przeciągnął się z "gracją". — Spałem, wiesz? Spa-łem — westchnął długo, przeciągle. W końcu podniósł się z legowiska, choć dosyć niechętnie. Jego futro było w całkowitym nieładzie. Spróbował więc poprawić je kilkoma pociągnięciami języka, w taki sam sposób, w jaki robi to mama. Może nie dało to zbyt wiele, ale wystarczyło, by kocurek mógł prezentować się nienagannie przed bratem.
— Obudziłeś mnie, wiesz? A śniło mi się, że goniłem piórko. Prawie je złapałem! A teraz go nie ma… — Pokręcił głową zrezygnowany.
Zerknął w stronę Jeżyny. Spała spokojnie, zupełnie jakby nie wiedziała, co tu się właśnie dzieje. Potem znów spojrzał na Czerwca, który wyglądał tak, jakby zaraz miał wymyślić coś bardzo... podejrzanego.
— Napsocić? — powtórzył z lekkim skrzywieniem, ale nie powiedział nie. Wręcz przeciwnie, w jego spojrzeniu zaczęła się tlić iskierka ciekawości. Czysta, kocięca chęć sprawdzenia, co się stanie.
— Zmienić kształt posłania? — powtórzył z powagą, nagle pełen tonu jak dorosły kot omawiający strategię. Uniósł się na łapki i otrzepał futerko. Już nie wyglądał na sennego, raczej jak (nie) wielki podróżnik gotowy na równie wielką misję. Spojrzał na Czerwca, a potem na posłanie.
— Ale jeśli mama się obudzi… To ty mówisz, że to twój pomysł. Ja wtedy zrobię taką minę, że jestem bardzo malutki i słodki, i nikt nie uwierzy, że coś zepsułem — powiedział szybko. I zaprezentował minę: oczka jak księżyce, pyszczek lekko przekrzywiony, uszka opuszczone. Cały Hiacynt, w wersji „nic nie zrobiłem, jestem małą kulką!”.
— Albo dramatycznie zemdleję — dorzucił z powagą. — Patrz! — I rzucił się na bok z językiem wystającym z pyszczka i łapką przewieszoną nad głową. — Jak trup! Perfekcja, prawda? — Po chwili jednak poderwał się i szturchnął Czerwca nosem.
— Dawaj. Zrobimy gniazdo! Takie z zakamarkiem. Schowam się i wyskoczę na ciebie jak mysz! — pisnął, machając puszystą końcówką ogona, cały drżący z ekscytacji. — Ale najpierw ty. Jak coś się stanie… To ja ucieknę i będę patrzeć z daleka! — rzucił z uśmiechem na pyszczku.

<Czerwcu?>