Od Koperkowej Łapy

Koperkowa Łapa po naprawdę krótkiej drzemce zostało wyrwane ze snu niewielkim hałasem, budzącego się obozu, ale także pierwszymi promieniami słońca, które nie pozwalały jeno na powrót zasnąć. W taki oto właśnie sposób minęła kotu kolejna beznadziejnie przespana noc. Przeciągnęło się, a jeno pazury wbiły się w ziemię. Rozejrzało się po obozie, aby stwierdzić, że to właśnie dziś przyszła pora na zmianę mchu w legowisku kociąt i ich matek, zwanym potocznie żłobkiem. Uczeń zwinnie omijało śpiące kocięta, pozbywając się wyściółki z legowisk brzdąców, które już nie spały i harcowały od samego świtu. Gdy już wymieniło cały mech na bardziej świeży, ruszyło do legowiska starszyzny, aby zająć się ich kleszczami. Gdy tylko wszedło do legowiska wszystkie koty zebrane w nim zwróciły wzrok na jeno. Nie były zadowolone z jeno obecności. Obrzucały jeno nieprzyjemnym spojrzeniem, przez które kot miał niewielkie ciarki. Naprawdę nie lubiło być oceniane przez innych, co zresztą zawsze wspominało. To, że od niedawna nie może nawet samo wychodzić z obozu, wcale nie poprawiało jeno samopoczucia. Czuło się źle z faktem, że nie może się stąd wyrwać, ale mimo to musiało być cały czas pod opieką innych wojowników, którzy mu nie ufali. Słowo opieka było tutaj bardzo naciągane - kocur był podstawą obserwacją starszych od niego kotów należących do kultu. Raz, gdy chciało wybrać się na spacer, a jeno łapy zaledwie przekroczyły koniec obozu, zostało z powrotem zaciągnięte do jego wnętrza. Od tamtej pory kot przestał nawet starać się wyjść, gdyż uważał, że ucieczka jest tutaj niepotrzebna i niewskazana. Wiedziało, że skoro ma odbyć karę w obozie, zajmując się legowiskami, starszyzną i rzeczami, którymi generalnie zajmują się uczniowie, to tak właśnie musi być. Miało nadzieję, że po tym, jak będzie cały czas nienagannie grzeczne, pozwolą jeno wróci do legowiska medyka, gdzie według jeno było miejsce. Nie zmieniało to jednak faktu, że serce ucznia przepełniał strach, że tak może zostać już na zawsze. Nie wiedziało konkretnie, co zrobiło, jednak bardzo szybko zaakceptowało swój los i bez narzekania wykonywało swoje nowe obowiązki. Opuszczenie legowisko medyka było dla Koperkowej Łapy jak strata wszystkiego, co dotychczas kochało. Nie dziwnym było więc, że gdy tylko zabroniono jeno zajmować się jego ulubionym zajęciem, jakim jest sortowanie ziół i leczenie innych kotów, całkowicie się załamało. Po śmierci Sosnowej Gwiazdy oraz jej zastępczyni życie kota dosyć konkretnie legło w gruzach. Uczeń Cisowego Tchnienia od tamtej pory naprawdę niewiele śpi, ale także nie żywi się tak, jak powinien. Pewnej nocy, gdy jeno nastrój sięgnął samego dnia, dostało drobnego ataku, podczas którego zaczęło wyrywać sobie futro na grzbiecie własnymi zębami. Starało się, jak mogło, aby utrzymywać się w ryzach, ale było to dla jeno zbyt ciężkie. Najpierw był uczniem wojownika Bladego Lica, jednak mimo dogadywania się z mentorem bardzo chciało spróbować czegoś innego. To właśnie jeno były mentor zaproponował, aby Koperkowa Łapa stał się uczniem Cisowego Tchnienia. Liliowy kot naprawdę jeszcze nigdy nie był tak szczęśliwy, jak wtedy. Może nadawało się do bycia wojownikiem przez silne pazury i łapy, jednak było beznadziejne w polowaniach i nie czuło w tym szczególnej pasji. Gdy jednak tylko postawiło po raz pierwszy swoją łapę w legowisku medyka, od razu poczuło, że to właśnie tam jest jego miejsce. Słysząc bzdury od innych kotów na temat jeno lenistwa i niekompetentności czuło się naprawdę okropnie. Nie miało nawet ochoty leczyć kotów, które powielały te plotki, mimo to z przymusu i tak zawsze robiło, co mogło, aby pomóc. Teraz za to, gdy nie miało dostępu do swoich ukochanych ziół, jeno humor jeszcze bardziej się pogorszył, a kot zdaje się cały czas pogrążać w swojej beznadziei. Czy to jednak znaczy, że zamierza się poddać? Nigdy w życiu. Poddawanie się nie jest w jeno stylu.

[603 słowa]

[przyznano 12%]