Postanowił jednak, że swoją pomoc zaproponuje Świetlikom kiedy indziej. Teraz poczęło już zmierzchać – ciemne chmury pojawiły się na granatowym niebie, zakrywając iskrzące się gwiazdy. Osetek nie przywiązywał do tego zbyt dużej uwagi, ale słyszał od mentora, że koty tu wierzą… w ten cały Klan Gwiazdy, o którym opowiadał mu Biała Łapa. Zielonooki był zbulwersowany, gdy usłyszał o tym od Mglistego Snu, ale postanowił się nie wychylać. W końcu był jeden, maluczki. Jaką miał siłę wobec… jakichś dziesięciu kotów, wszystkich wierzących ślepo w to samo? Choć… miał złe przeczucia wobec tamtej niebieskiej kotki. Czy Klan Gwiazdy nie powinien być jakąś wiarą… spokoju? Dobroci? Coś w Rysim Tropie mu nie siedziało – zamierzał mieć ją na oku. W razie czego bez problemu opowie o wszystkim Jarzębinie czy Snu. Nauczył się już na swoich błędach – teraz nie zamierzał ukrywać więcej rzeczy, które mu nie pasowały.
Ułożył się pod jednym z krzewów, mrużąc szczypiące go ze zmęczenia oczy. Wiatr huczał wokół, nieraz wciskając mu się pod futro. Jego ciało drżało pod wpływem dreszczy, ale Osetek starał się to ignorować, oddychając coraz ciężej. Napuszył futro, próbując się ogrzać, ale nie dawało to zbyt wiele. Przez moment zastanawiał się, czy w ogóle się obudzi, nim zamarznie na kostkę lodu, lecz nie zebrał w sobie na tyle siły, by się podnieść i coś z tym zrobić. Jeśli nie wstanie, to nie wstanie. “Kto umrze, ten umrze i trudno” – pomyślawszy to, udało mu się zasnąć.
Zbudził się w cieple swojego dawnego posłania, wśród tak znajomych mu zapachów. Od razu poczuł woń ziół, swojego mentora, Poranka i Purchawki. Zaciągnął się nią z tęsknotą, po czym powoli otworzył ślepia. Leżał teraz w dziupli, w której mieściła się lecznica. Był w… Owocowym Lesie. Poczuł, jak na sercu robi mu się lżej. Czyżby ta cała sytuacja ze Świetlikami była tylko złym snem? Może tak naprawdę nie było żadnej grupy samotników i wszystko sobie wymyślił?
Przeciągnął się śmiało, mrucząc cicho pod nosem. Kamień spadł mu z serca, gdy uświadomił sobie, że jest już bezpieczny wśród swojego przybranego ojca i innych kotów z legowiska. Po raz pierwszy nie mógł się doczekać tego, aż przyjdą tu koty chore i pokaleczone, by mógł im pomóc. Wreszcie nie musiał przeciskać się przez śnieżne zaspy, spać w chłodzie, żyć w głodzie. Czuł się taki… spokojny i już na stałe pogodzony z tym że Owocowy Las jest jego nowym domem. Nie pragnął już odnajdywać swojej rodziny, nie pragnął wędrować gdzieś daleko. Chciał żyć tu, we wspólnocie, ze swoimi towarzyszami.
Chciał wyjść z lecznicy, by rozejrzeć się po obozowej polanie i upewnić się, że teraz nie śni. Jednak nim to zrobił, przejście zagrodził mu znajomy, czekoladowy kocur – Ziemniak.
Czarno-biały zjeżył futro na karku, jednak nie drgnął.
— Odejdź stąd, mysi móżdżku! Już się ciebie nie boję! Nie pozwolę ci zniechęcić mnie do Owocowego Lasu! — krzyknął pewnie, posuwając się do przodu na tyle, że udało mu się nadepnąć na łapę wojownika. Ten syknął głośno, cofając się.
— Jesteś głupszy, niż myślałem! — warknął przez zęby. Typowe. Jednak jego następne słowa sprawiły, że Osetkowi serce podeszło do gardła:
— Naprawdę myślisz, że wciąż jesteś w Owocowym Lesie? To jesteś strasznie głupi! — fuknął, a na jego pysku pojawił się chytry uśmiech, pełen nienawiści.
— C-co? Co masz na myśli? Przecież stoję tutaj, w lecznicy! — upierał się, choć jego serce z każdą sekundą biło coraz szybciej. Momentalnie zrobiło mu się chłodno – jak wtedy, gdy zasypiał pod krzewem. Obraz Ziemniaka zaczął się rozmazywać, a przed oczami Osetka pojawiały się śnieżnobiałe przebłyski. — Nie! Nie! — jęczał, aż w końcu rzucił się pod łapy czekoladowego, przysysając się do nich jak pijawka. — Nie pozwól mi odejść! Ziemniaku! Proszę, okaż mi litość! — krzyczał i krzyczał, lecz nie mógł powstrzymać tego, co już się zaczęło.
Gdy uchylił powieki, znów był w tym nędznym, prowizorycznym obozie. Ze złości ugryzł się w język na tyle mocno, że poczuł posmak krwi na swoim podniebieniu. Wtedy jednak natychmiast zaprzestał, wzdychając ciężko. Jego głowa, niczym kamień, leżała nieruchoma, oparta o rozedrgane łapy. Uszy miał położone płasko na głowie, a ogon przyciśnięty do jednego boku, by nieco go ogrzać. Tak bardzo się starał, by poczuć choć trochę ciepła, jednak mróz, tak czy siak, przesiąkł już przez jego ciało.
Postanowił więc, że się przejdzie. Jeśli się rozrusza, może będzie mu cieplej. Tak więc bez żadnego słowa czmychnął w głąb lasu, kompletnie nie wiedząc, dokąd się kieruje. Byle jak najdalej. Byle nie widzieć pysków tych kotów, które… niby nic mu nie zrobiły, wręcz pomogły, a jednak wobec których Ostowa Łapa czuł żal i rozgoryczenie. Nie chciał ich winić za to, w jakim stanie żył, ale jego umysł potrzebował kogoś, na kim mógłby się wyżyć.
Dreptał przy brzegu zmrożonej rzeki. Nie wiedział, od czego oddzielała tereny Świetlików, ale miał wrażenie, że po drugiej stronie… mogła znajdować się jakaś przynależność. Silnie pachniało tu innymi kotami, jakby gdzieś niedaleko znajdowała się granica zapachowa. Zastanawiał się nawet, czy sam nie chciałby przejść przez tę rzekę i spróbować życia… gdzieś indziej, ale uważał, że nie byłoby to w porządku wobec Jarzębinowego Żaru. Kotka zdawała się go lubić. Być może… w pewnym sensie, pokładała w nim nadzieje. Tym sprawiała, że Osetek był zdeterminowany, by przestawić się na zwyczaje panujące w Świetlikach oraz na treningi wojownicze. Nie było to oczywiście łatwe po tym, jak całe swoje dotychczasowe życie spędził, ucząc się ziół…
— Czego tu poszukujesz? — rozległ się głos.
Ostowa Łapa niemal nie podskoczył w miejscu. Serce podeszło mu do gardła, a łapy momentalnie zadrżały. Tym razem, o dziwo, nie z zimna. Gorączkowo rozejrzał się wokół, aż w końcu dostrzegł liliowego kocura po drugiej stronie rzeki. Nie widział go tu wcześniej…
— Ja? Ja… n-niczego — odparł, zawijając ogon pod siebie. — Tak się tylko szwendam… z nudów — oznajmił, uśmiechając się nerwowo. — A ty? Szukasz czegoś?
— Nie szukam niczego, granice swego klanu patroluje. A ty dość blisko nich jesteś — oznajmił nieznajomy, lustrując wzrokiem czarnego kocura.
Sam Osetek zauważył, że kocur stojący naprzeciwko musiał być trochę, choć niewiele, młodszy. Był wysoki i całkiem zadbany. Na pewno pochodził z jakiegoś klanu – musiał być dobrze odżywiony, pełen sił. Starszy westchnął ciężko, z zazdrością spoglądając na liliowego.
— Jesteś z Klanu Klifu? Nie… z Klanu Nocy? — zaczął zgadywać. Wiciokrzew opowiadał mu coś o tym, jak rozłożone są klany, ale Osetek nie zapamiętał z tego zbyt dużo. — Jak masz na imię?
— Z Klanu Nocy — przyznał. — Zwą mnie Konwaliowa Mielizna, a ty nieznajomy? Samotnyś? Jak brzmi twa godność? — dopytywał, wypowiadając się w charakterystyczny sposób.
Ostowa Łapa nigdy nie słyszał, by jakiś kot posługiwał się takim językiem. Brzmiał… staro – a może po prostu tak mówiło się w Klanie Nocy? Osetek miał okazję porozmawiać tylko z Burzakiem, ale ci zaś nie wydawali się tacy odmienni od Owocniaków, no, może poza tą ich wiarą w Klan Gwiazdy i dziwnymi ograniczeniami wobec medyków…
— Osetek… — przedstawił się swoim starym imieniem. Z jakiegoś powodu bał się, że gdyby przyznał się do tego, iż żyje wśród grupy kotów, mógłby wzbudzić podejrzenia liliowego. W końcu po ostatnim zgromadzeniu każdy był dość wyczulony na nowych samotników w okolicy. — Żyję na własną łapę, jak widać… — wymamrotał, spoglądając na swoją raczej… szczupłą sylwetkę.
Konwalia nieco podejrzliwie zmrużył oczy.
— Mam nadzieję, że cię nie zobaczę na naszym terenie, kiedy to będziesz polować — mruknął.
Ostowa Łapa pokręcił na to głową.
— Ależ w życiu! — zaprzeczył. — Nie zamierzam od was kraść. Mam tu w zasięgu… wystarczająco dużo terytorium, by znaleźć coś, czym można by się było najeść… — odparł jednak bez przekonania. Nie sądził, by naprawdę udało mu się zapełnić czymś brzuch. Wiedział jednak, że nie spieszyło mu się do rozpoczynania afery z Nocniakami. Zależało mu na pokojowych stosunkach z innymi kotami; sam starał się nie być nadto konfliktowy. I tak wystarczająco słabo miał w życiu, a gdyby jeszcze koty z Klanu Nocy postanowiły się na niego uprzeć… cóż, raczej nie skończyłby bez kolejnej blizny do kolekcji. — No, w każdym razie nie poszedłem na spacer po to, by przypominać sobie o mojej nędzy… Chciałem raczej odciągnąć swój umysł od tych wszystkich negatywnych myśli, rozumiesz?
Ułożył się pod jednym z krzewów, mrużąc szczypiące go ze zmęczenia oczy. Wiatr huczał wokół, nieraz wciskając mu się pod futro. Jego ciało drżało pod wpływem dreszczy, ale Osetek starał się to ignorować, oddychając coraz ciężej. Napuszył futro, próbując się ogrzać, ale nie dawało to zbyt wiele. Przez moment zastanawiał się, czy w ogóle się obudzi, nim zamarznie na kostkę lodu, lecz nie zebrał w sobie na tyle siły, by się podnieść i coś z tym zrobić. Jeśli nie wstanie, to nie wstanie. “Kto umrze, ten umrze i trudno” – pomyślawszy to, udało mu się zasnąć.
ᶻ 𝗓 𐰁
Przeciągnął się śmiało, mrucząc cicho pod nosem. Kamień spadł mu z serca, gdy uświadomił sobie, że jest już bezpieczny wśród swojego przybranego ojca i innych kotów z legowiska. Po raz pierwszy nie mógł się doczekać tego, aż przyjdą tu koty chore i pokaleczone, by mógł im pomóc. Wreszcie nie musiał przeciskać się przez śnieżne zaspy, spać w chłodzie, żyć w głodzie. Czuł się taki… spokojny i już na stałe pogodzony z tym że Owocowy Las jest jego nowym domem. Nie pragnął już odnajdywać swojej rodziny, nie pragnął wędrować gdzieś daleko. Chciał żyć tu, we wspólnocie, ze swoimi towarzyszami.
Chciał wyjść z lecznicy, by rozejrzeć się po obozowej polanie i upewnić się, że teraz nie śni. Jednak nim to zrobił, przejście zagrodził mu znajomy, czekoladowy kocur – Ziemniak.
Czarno-biały zjeżył futro na karku, jednak nie drgnął.
— Odejdź stąd, mysi móżdżku! Już się ciebie nie boję! Nie pozwolę ci zniechęcić mnie do Owocowego Lasu! — krzyknął pewnie, posuwając się do przodu na tyle, że udało mu się nadepnąć na łapę wojownika. Ten syknął głośno, cofając się.
— Jesteś głupszy, niż myślałem! — warknął przez zęby. Typowe. Jednak jego następne słowa sprawiły, że Osetkowi serce podeszło do gardła:
— Naprawdę myślisz, że wciąż jesteś w Owocowym Lesie? To jesteś strasznie głupi! — fuknął, a na jego pysku pojawił się chytry uśmiech, pełen nienawiści.
— C-co? Co masz na myśli? Przecież stoję tutaj, w lecznicy! — upierał się, choć jego serce z każdą sekundą biło coraz szybciej. Momentalnie zrobiło mu się chłodno – jak wtedy, gdy zasypiał pod krzewem. Obraz Ziemniaka zaczął się rozmazywać, a przed oczami Osetka pojawiały się śnieżnobiałe przebłyski. — Nie! Nie! — jęczał, aż w końcu rzucił się pod łapy czekoladowego, przysysając się do nich jak pijawka. — Nie pozwól mi odejść! Ziemniaku! Proszę, okaż mi litość! — krzyczał i krzyczał, lecz nie mógł powstrzymać tego, co już się zaczęło.
ᶻ 𝗓 𐰁
Postanowił więc, że się przejdzie. Jeśli się rozrusza, może będzie mu cieplej. Tak więc bez żadnego słowa czmychnął w głąb lasu, kompletnie nie wiedząc, dokąd się kieruje. Byle jak najdalej. Byle nie widzieć pysków tych kotów, które… niby nic mu nie zrobiły, wręcz pomogły, a jednak wobec których Ostowa Łapa czuł żal i rozgoryczenie. Nie chciał ich winić za to, w jakim stanie żył, ale jego umysł potrzebował kogoś, na kim mógłby się wyżyć.
Dreptał przy brzegu zmrożonej rzeki. Nie wiedział, od czego oddzielała tereny Świetlików, ale miał wrażenie, że po drugiej stronie… mogła znajdować się jakaś przynależność. Silnie pachniało tu innymi kotami, jakby gdzieś niedaleko znajdowała się granica zapachowa. Zastanawiał się nawet, czy sam nie chciałby przejść przez tę rzekę i spróbować życia… gdzieś indziej, ale uważał, że nie byłoby to w porządku wobec Jarzębinowego Żaru. Kotka zdawała się go lubić. Być może… w pewnym sensie, pokładała w nim nadzieje. Tym sprawiała, że Osetek był zdeterminowany, by przestawić się na zwyczaje panujące w Świetlikach oraz na treningi wojownicze. Nie było to oczywiście łatwe po tym, jak całe swoje dotychczasowe życie spędził, ucząc się ziół…
— Czego tu poszukujesz? — rozległ się głos.
Ostowa Łapa niemal nie podskoczył w miejscu. Serce podeszło mu do gardła, a łapy momentalnie zadrżały. Tym razem, o dziwo, nie z zimna. Gorączkowo rozejrzał się wokół, aż w końcu dostrzegł liliowego kocura po drugiej stronie rzeki. Nie widział go tu wcześniej…
— Ja? Ja… n-niczego — odparł, zawijając ogon pod siebie. — Tak się tylko szwendam… z nudów — oznajmił, uśmiechając się nerwowo. — A ty? Szukasz czegoś?
— Nie szukam niczego, granice swego klanu patroluje. A ty dość blisko nich jesteś — oznajmił nieznajomy, lustrując wzrokiem czarnego kocura.
Sam Osetek zauważył, że kocur stojący naprzeciwko musiał być trochę, choć niewiele, młodszy. Był wysoki i całkiem zadbany. Na pewno pochodził z jakiegoś klanu – musiał być dobrze odżywiony, pełen sił. Starszy westchnął ciężko, z zazdrością spoglądając na liliowego.
— Jesteś z Klanu Klifu? Nie… z Klanu Nocy? — zaczął zgadywać. Wiciokrzew opowiadał mu coś o tym, jak rozłożone są klany, ale Osetek nie zapamiętał z tego zbyt dużo. — Jak masz na imię?
— Z Klanu Nocy — przyznał. — Zwą mnie Konwaliowa Mielizna, a ty nieznajomy? Samotnyś? Jak brzmi twa godność? — dopytywał, wypowiadając się w charakterystyczny sposób.
Ostowa Łapa nigdy nie słyszał, by jakiś kot posługiwał się takim językiem. Brzmiał… staro – a może po prostu tak mówiło się w Klanie Nocy? Osetek miał okazję porozmawiać tylko z Burzakiem, ale ci zaś nie wydawali się tacy odmienni od Owocniaków, no, może poza tą ich wiarą w Klan Gwiazdy i dziwnymi ograniczeniami wobec medyków…
— Osetek… — przedstawił się swoim starym imieniem. Z jakiegoś powodu bał się, że gdyby przyznał się do tego, iż żyje wśród grupy kotów, mógłby wzbudzić podejrzenia liliowego. W końcu po ostatnim zgromadzeniu każdy był dość wyczulony na nowych samotników w okolicy. — Żyję na własną łapę, jak widać… — wymamrotał, spoglądając na swoją raczej… szczupłą sylwetkę.
Konwalia nieco podejrzliwie zmrużył oczy.
— Mam nadzieję, że cię nie zobaczę na naszym terenie, kiedy to będziesz polować — mruknął.
Ostowa Łapa pokręcił na to głową.
— Ależ w życiu! — zaprzeczył. — Nie zamierzam od was kraść. Mam tu w zasięgu… wystarczająco dużo terytorium, by znaleźć coś, czym można by się było najeść… — odparł jednak bez przekonania. Nie sądził, by naprawdę udało mu się zapełnić czymś brzuch. Wiedział jednak, że nie spieszyło mu się do rozpoczynania afery z Nocniakami. Zależało mu na pokojowych stosunkach z innymi kotami; sam starał się nie być nadto konfliktowy. I tak wystarczająco słabo miał w życiu, a gdyby jeszcze koty z Klanu Nocy postanowiły się na niego uprzeć… cóż, raczej nie skończyłby bez kolejnej blizny do kolekcji. — No, w każdym razie nie poszedłem na spacer po to, by przypominać sobie o mojej nędzy… Chciałem raczej odciągnąć swój umysł od tych wszystkich negatywnych myśli, rozumiesz?
<Konwaliowa Mielizno?>
[1460 słów, trening wojownika]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz