Od Makowej Łapy CD. Kocimiętkowego Wiru

Napełniona frustracją Makowa Łapa skuliła się pod gęstymi krzewami paproci, kiedy wśród drzew ponownie rozległ się podniesiony głos jej siostry. Liście drżały lekko na wietrze, a promienie słońca przeciskały się przez korony drzew, tworząc na leśnej ściółce nieregularne plamy światła. Makowa Łapa owinęła ogon wokół łap i wbiła wzrok w ziemię, jakby liczyła na to, że jeśli nie będzie patrzeć, wszystko stanie się mniej realne. Przecież tata nie mógł ich zostawić.Nie mógł odejść bez słowa, bez pożegnania, bez wyjaśnienia. Jej serce biło zbyt szybko, a w gardle czuła bolesny ucisk. Każdy oddech wydawał się trudniejszy od poprzedniego. W myślach wciąż powracały obrazy sprzed kilku księżyców: ojciec wracający z polowania, jego ciepły, spokojny głos, gdy opowiadał im historie o dawnych bitwach i honorze klanów. Zawsze mówił, że lojalność jest najważniejsza. Że najważniejsze w życiu to rodzina. Teraz te słowa brzmiały jak gorzka kpina. Makowa Łapa podniosła się powoli, wciąż zgarbiona, jakby las mógł ją przygnieść swoim ciężarem. Rozejrzała się nerwowo, po czym ruszyła w stronę gęstszego zagajnika. Chciała odejść. Choćby na chwilę. Z dala od krzyków, od wspomnień, od bólu. Może do granicy terytorium. Może jeszcze dalej. Zrobiła zaledwie kilka kroków, gdy drogę zastąpiła jej znajoma sylwetka.
— Mak! Poczekaj! — zawołała Kocimiętkowy Wir, wyskakując spomiędzy krzaków. Jej głos był ostry, ale podszyty niepokojem. Makowa Łapa zatrzymała się, choć całe jej ciało krzyczało, by biec dalej.
— Przepraszam, siostrzyczko — dodała wojowniczka już ciszej. — Nie chciałam krzyczeć. Po prostu… — urwała i westchnęła głęboko, jakby próbowała uspokoić własne myśli. — Wiem, że tęsknisz za tatą. Ja też tęsknię. Ale on do nas nie wróci.
Makowa Łapa uniosła głowę. Jej bursztynowe oczy zaszkliły się, a futro na karku lekko się nastroszyło.
— Został z Klanem Klifu — kontynuowała Kocimiętkowy Wir, starając się mówić spokojnie. — A oni są naszymi wrogami. Wybrał ich.
Te słowa zabolały bardziej, niż Makowa Łapa chciała przyznać. Poczuła, jak coś pęka w jej wnętrzu. Kocimiętkowy Wir usiadła na mchu obok siostry, jej ogon poruszał się niespokojnie. Ruda uczennica zawahała się, po czym również usiadła, pozwalając, by ciężar zmęczenia i emocji choć trochę z niej opadł.
— Wiem, że nie chciałaś, żeby tak się stało — powiedziała wojowniczka łagodniej. — I wiem, że to boli. Ale nie jesteś sama. Kocham cię, siostrzyczko.
Makowa Łapa zamrugała kilka razy, próbując ukryć łzy.
— Skopiemy tylek Króliczej Ułudzie za to wszystko! — prychnęła nagle Kocimiętkowy Wir, prostując się dumnie. — Nikt nie będzie zdradzał naszej mamusi i myślał, że ujdzie mu to na sucho!
W jej głosie zabrzmiała odwaga i gniew, które sprawiły, że Makowa Łapa parsknęła śmiechem, mimo bólu w sercu. Obydwie kotki zaczęły się śmiać — krótko, trochę nerwowo, ale szczerze. Leśne ptaki zerwały się z pobliskich gałęzi, zaskoczone nagłym hałasem.
— Hej, Mak — odezwała się Kocimiętkowy Wir po chwili, z figlarnym błyskiem w zielonych oczach. — Chcesz usłyszeć plotkę o jednym okropnym, dziecinnym oraz żałosnym wojowniku z Klanu Wilka?
— Słyszałam tę plotkę miliony razy — odparła Makowa Łapa, zaczynając wygładzać swoje rude, rozczochrane futro. — Daj już spokój, Kocimiętko.
— Oj, no nie bądź taka ponura — zachichotała wojowniczka. — A może zapolujemy? Trochę ruchu dobrze ci zrobi. Zaraz zamienisz się w puchatą kulkę!
Makowa Łapa skrzywiła się na samą myśl o polowaniu, co tylko bardziej rozbawiło jej siostrę.
— A może zapolujemy na liście i kwiatuszki? — mruknęła uczennica z udawaną powagą, trącając łapą opadły liść.
— Na święty Klan Gwiazd! — fuknęła Kocimiętkowy Wir. — Jesteś kociakiem czy dorosłą uczennicą? Błagam cię, siostra!
— Co? Nie! Ja po prostu… — Makowa Łapa zawahała się i spuściła wzrok. — Nie chcę odbierać życia niewinnym zwierzątkom…
Zachichotała niepewnie, a jej uszy lekko się spłaszczyły. Kocimiętkowy Wir odpowiedziała tylko cichym westchnieniem.
— Jesteś naprawdę dziwna — powiedziała w końcu z miękkim uśmiechem. — Ale właśnie za to cię kocham.
Przez dłuższą chwilę siedziały w ciszy, wsłuchując się w dźwięki lasu: szelest liści, trzask gałązek pod łapami niewidocznych zwierząt, dalekie wołanie ptaka drapieżnego. Makowa Łapa poczuła, że napięcie w jej ciele powoli ustępuje.

<Kocimietko?>

[623 słowa]

[Przyznano 12%]