Od Złotej Łapy

 Szum morza był niczym najpiękniejsza, bajkowa melodyjka. Jednostajny, a jednak za każdym razem zadziwiał wielobarwnością dźwięków. To pieśń wzburzonych fal podnosiła, a to znów malała. Co jakiś czas do orkiestry dołączał się krzyk mew, a także świst ich skrzydeł. Złota Łapa przymknął ślepia. Pozwolił, aby wieczorny, silny wiatr czochrał jego puchate policzki. 
— Idą burzowe chmury. Pośpieszmy się i zróbmy co mamy zrobić, zanim fale się kompletnie rozjuszą — powiedział Rozświetlona Skóra. Biały wojownik był brudny od wilgotnego piasku; uczeń cieszył się właśnie w takich momentach, że urodził się, jaki się urodził. Chociaż... On nigdy nie narzekał na swój wygląd. — Rusz zad... Poszukaj krabów, powinno być ich teraz sporo; czekają na przypływ, żeby morze zabrało je ze sobą z plaży. — Kiedy kocur podał instrukcje, sam zaczął się rozglądać, a następnie patrzeć dokładnie pod łapy. 
— To smutne... — mruknął dawny pieszczoszek. Nie odwrócił się w stronę mentora, a mentor nie uraczył podopiecznego nawet ukradkowym spojrzeniem.
— Hm? Co tam mówisz pod nosem? — rzucił beznamiętnie, nie przerywając poszukiwań.
— To smutne, że chcemy je schwytać, kiedy tak wyczekują, aż woda obmyje ich twarde korpusiki i zabierze do domu, do głębin... — Nie odrywał oczu od tafli, która robiła się coraz bardziej wzburzona. — Okrutny świat, okrutni my... 
— Nie mądruj ani nie myśl o tym za dużo. Tak już jest. Wiewiórka, której włosy z ogona masz dalej między zębami, też miała swoje życie, swoje małe, wiewiórcze obowiązki, a może nawet potomstwo. — Przysiadł z pierwszym skorupiakiem. Złota Łapa przyglądał się poczynaniom kota. Stworek walczył. Próbował szczypać białe paluszki, ale Rozświetlona Skóra był zbyt szybki i z łatwością unikał ataków. W końcu wsadził pazur pod jego pancerz i oderwał go. Pulsujące, jasne mięso błyszczało, a młodszego zemdliło. Wrócił do patrzenia w ocean. Nagle poczuł uderzenie w tył głowy. Jęknął i odwrócił się. Mentor rzucił w niego muszlą. 
— Weźmiesz się do roboty? — warknął i wrócił do szukania. Dodał jeszcze, nie patrząc czy terminator go słucha. — Nie robię tego dla siebie, ja umiem polować na kraby. To ty tu jesteś mysim móżdżkiem.
— Nie mam dziś ochoty na masowe mordy bezbronnych istot... — wyjęczał. 
— Wielka mi szkoda. Niestety, mój drogi "słodziaku", ale nikogo to nie interesuje. Zwłaszcza teraz, gdy ten poszarpanieć, szaleniec bez zahamowań i umiejętności odczuwania zmęczenie i myślenia, przyprowadził swoją panienkę z jakiegoś bagna — syknął, podchodząc bliżej do jasnego pyska. 
— Masz na myśli Panicza Pochmura? — dopytał; nie wiedział, co się dzieje. Czemu rozmawiają teraz o tym?
— Nie, nie mam na myśli żadnego "panicza". Mam na myśli kota, która nie umie radzić sobie z niczym. Najpierw ucieka, co wiem od moich matek, potem wraca, a następnie przyprowadza jakąś brudną kotkę nie wiadomo skąd. — Bengalowi wydawało się, że wojownik bardzo długo trzymał to w sercu, ale nie miał sposobności z nikim o tym porozmawiać. No a jak nadarzyła się okazja, no to pękł.
— Myślę, że odrobinę dramatyzujesz... — powiedział z cieniem uśmiechu. — Przecież kocięta to taka miła rzecz. No a ja też przybyłem z daleka...
— Widać... — burknął i odszedł. — Jazda do roboty. Jak nie chcesz łapać krabów, to przynajmniej mam nadzieję, że masz dobrą pamięć i po tym, co ja zrobiłem, będziesz wiedzieć, jak się zachować, gdy Panicza najdzie ochota na "masowy mord bezbronnych istot" — Nabijał się z niego, ale Złota Łapa był szczęśliwy, że nie musi mazać łap we krwi. Przynajmniej nie dzisiaj. 
"No ale coś muszę złapać..." — pomyślał. 
Zaczął się rozglądać. Zobaczył klify, które całe pokryte były białymi, suchymi odchodami przeróżnych morskich ptaków. Gdzie biała kupa, tam ptaki, a gdzie ptaki tam gniazda, no a w gniazdach jajeczka. Zapadając się nieznacznie w wilgotnym piachu, skierował się po kamienną ścianę. Półki zaczynały się nisko, więc bez większych problemów wskoczył na pierwszą, a następnie na kolejne. Wraz z wysokością, urwisko robiło się bardziej stromę; ciężko było postawić gdzieś pewną łapę. Postanowił pozostać tutaj. Zwłaszcza że widział, jak uplecione gniazdko, wypełnione ślicznymi, błyszczącymi jajeczkami, spoczywa spokojnie po jego prawej. Pojedyncze piórka, niektóre zaczepione między suchą trawę, a inne przyklejone do skorupek, powiewały na wietrze, który wzmagał się z każdym uderzeniem serca. Naciągnął się, aby ując je w zęby, a następnie ostrożnie przysunął do siebie. Poprawił chwyt i tyłem zaczął się wycofywać. Kiedy był niżej, spuścił zdobycz na piach, który pod samym klifem był dość suchy, sypki i miękki. Wiedział, że gdyby wypadły zostałyby w całości. Powiewy zaczęły być mokre i nagle lunął deszcz. Pod ścianą, zaraz obok rzuconego gniazda, stał Rozświetlona Skóra z jeszcze trzema krabami. 
— Bierze je i wracamy, bo zaraz nas podmyję — zarządził i ruszył przodem. Złota Łapa włożył z powrotem jedno jajko, które próbowało uciec, a następnie pognał za białym wojownikiem, ciągle uważając, aby nic nie stało się z jego zdobyczą.

[756 słów + polowanie na kraby]

[przyznano 15% (nie ma zadnego polowania na kraby!!!)]