Od Cienia

Słońce powoli zachodziło, od południa dmuchał delikatny, chłodny wiatr. To zdecydowanie oznaka nadchodzącej Pory Opadających Liści. Niedługo pewnie zaczną się deszcze, temperatura gwałtownie spadnie, no i ilość zdobyczy do upolowania się zmniejszy. Dlatego dobrze, aby do tego czasu Cień znał pozycję łowiecką i zaczął nareszcie się na coś przydawać, dorzucając coś od czasu do czasu na stos zdobyczy. Na razie jeszcze nic nie złapał, ale trzymał się słów Topoli."Idzie ci coraz lepiej" — Powtarzał to sobie w myślach za każdym razem, gdy nachodziło go zwątpienie i gdy myślał, że już nigdy mu to nie wyjdzie. Może jednak rzeczywiście przykucał coraz niżej, rzadziej tracił równowagę, równomiernie rozkładał ciężar ciała na łapach.
— Tak, tak! Idealnie!
Zaskoczony nagłym dźwiękiem słów mentora, Cień drgnął i spojrzał na niego z mieszanką ekscytacji i oszołomienia w oczach. Chwilę patrzył na niego błyszczącymi oczami z otwartym pyskiem, potem spojrzał po sobie, na swoją pozycję łowiecką. Rzeczywiście czuł się niezwykle swobodnie i wygodnie, chociaż jego ciało znajdowało się blisko ziemi, słabo widoczne dzięki otaczającym go gęsto rosnącym źdźbłom trawy. Nie wiedział nawet, co zrobił inaczej, ale po prostu… Czuł, że do tego właśnie zmierzał! Nareszcie mu się udało!
—N-naprawdę? — wydukał, wciąż zdziwiony.
Topola pokiwał entuzjastycznie głową.
— Tak, brawo! Teraz spróbuj przejść kilka kroków do przodu…
Cień, pchany satysfakcją, radością i tymi wszystkimi pozytywnymi uczuciami, które razem niemal wybuchały w jego środku, stał się może trochę zbyt pewny siebie. Z tego też powodu odrobinkę się pośpieszył i zamiast poczekać na dalsze instrukcje mentora, hałaśliwie oraz niezdarnie ruszył przed siebie, aż powstrzymał go zdegustowany okrzyk czarnego.
— Nie, nie i jeszcze raz nie! Pozycja wyszła ci super, ale przecież nie możesz tak po prostu iść, depcząc wszystkie suche liście i gałązki!
Cień westchnął, znowu przygnębiony i spróbował ponownie, tym razem omijając przeszkody na swojej drodze.

* * *

Kilka wschodów słońca spędzonych na niemal nieustannym ćwiczeniu skradania się, a następnie wyskoków łowieckich, Topola stwierdził, że jego uczeń opanował ten temat na razie na poziom wystarczający. To usatysfakcjonowało łysego, który niedawno zauważył, że jeśli naprawdę się stara, uczy się nowych rzeczy. Może nie jakoś bardzo szybko, ale i tak. Wiedział, że Jaśminowiec jest od niego o wiele lepsza, ale nie chciał z nią konkurować, w końcu od razu wiadomo, kto będzie przegranym.
Kocurek siedział samotnie w swoim tradycyjnym miejscu. Znajdowało się ono pomiędzy legowiskiem stróży a legowiskiem wojowników i zwiadowców. Cień rzucany przez krzew kaliny zapewniał łysemu jako taką kryjówkę, w której czuł się najbezpieczniej w całym obozie. Spędzał tam sporo czasu, obserwując inne koty. Na przykład od czasu do czasu spoglądał na Topolę, aby upewnić się, czy tamten go nie szuka. Na ogół, jednak gdy słońce zaczynało zachodzić, czarny pozwalał swojemu uczniowi odpocząć, a ćwiczyli z rana. Po skończonym treningu Cień spędzał czas, unikając swoich prześmiewców i z żalem oraz zazdrością obserwując innych, śmiejących się i plotkujących uczniów. Zastanawiał się też nieraz, czemu on nie może mieć tylu przyjaciół?

[476 słów]

[przyznano 10%]