BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

17 listopada 2026

Od Księżycowej Łapy CD. Słonecznej Łapy

Spojrzała na mentorkę, gdy dotarły do miejsca dzisiejszego treningu. Stała przed dziurą, która prowadziła… Ciekawe w sumie dokąd.
— Dziś potrenujemy nawigację w tunelach. Mam nadzieję, że dasz sobie z tym radę? — Spojrzała na uczennicę, na co ta z pewnością w oczach skinęła głową. Po chwili rozmowy o bezpieczeństwie i zachowaniu w tunelach kotki wkroczyły do środka. Księżycowa Łapa nie musiała się schylać tak bardzo, jak jej mentorka, jednak nadal trzymała się nisko ziemi, aby nie zahaczyć o jakiś wystający z sufitu korzeń. Dotarły do bardziej otwartej części tuneli, przez co kotka odetchnęła z ulgą. Nie bała się, ale czuła się lekko zamknięta w czterech ścianach. Jak Burzaki potrafią w takich tunelach spędzać pół dnia i jeszcze je pogłębiać? To musi być katorga!
— Dobrze ci idzie, Księżycowa Łapo. Teraz postaraj się wyczuć stąd drogę na powierzchnię. — Wskazała na rozgałęzienia tunelu, których wcześniej srebrna nie zauważyła. Po chwili namysłu zdecydowała się na tunel po prawej, wyczuwając stamtąd terytoria Klanu Wilka. Marsz nie zajął im długo, bo po chwili wyłoniły się na zewnątrz. — Wspaniale, twój trening idzie zadziwiająco dobrze, Księżycowa Łapo. Zapolujmy jeszcze zanim wrócimy.
Po pochwale mentorki kotka promieniała dumą. W drodze do obozu udało się jej w dodatku złapać dość sporą wiewiórkę i kosa, co było dość dobrym pożywieniem dla klanu, trzeba było przyznać. Gołym okiem można było zobaczyć, że ciężkie czasy opuściły terytoria, zabierając zimną porę roku, zastępując ją kwitnącymi kwiatami i obfitą zwierzyną. Już nie dziwiła się, że tak wielu wojowników przepada za tą porą liści. Odłożyła swoją zdobycz na stertę, po czym ruszyła w stronę legowiska uczniów. W środku jednak zastała jedynie Słoneczną Łapę. Kocur właśnie układał nowy mech w legowiskach.
— Ktoś tu chyba dostaje obowiązki dla kociaków, co? — rzuciła w jego stronę z rozbawionym uśmieszkiem.
— Cóż, każda praca jest na rzecz klanu, więc nie jest to hańbą. Zresztą Zwęglona Kukułka nie mogła ze mną dzisiaj trenować, więc sam wybrałem sobie coś do roboty w obozie. Wcześniej byłem w żłobku, chciałem dać chwilę odpoczynku karmicielkom od kociąt. — Podrapał się po brodzie tylną łapą, a kotka stała jak wryta, nie wiedząc, co może mu odpowiedzieć. To było… Miłe z jego strony. Nie każdy uczeń na wieść o dniu wolnym szukałby sobie czegoś do roboty, aby być pomocnym. Cóż, będzie na pewno ceniony przez jej ojca, Krucze Pióro. Nie dość, że jest silny, to jeszcze angażuje się w życie klanowe i nie spoczywa na laurach.
— Och. Cóż, nie będę ci przeszkadzała…
— Jeśli chcesz, możesz mi pomóc. Potrzebuję kogoś do wyniesienia starego mchu, sam musiałbym robić ze dwie trasy minimum, trochę się go nazbierało. — Po jego słowach zaschło jej w gardle. Czuła, że musi się ewakuować.
— Nie wiem, czy mam teraz na to czas… — Zanim zdążyła dokończyć, zauważyła jego jedną uniesioną brew.
— Dopiero co wróciłaś z treningu, na którym zresztą byłaś dość krótko. — Kocur przeszywał ją wzrokiem. W pierwszej chwili chciała mu coś odpyskować, ale w drugiej przyszła jej do głowy pewna myśl.
— Chwila– Czy ty mnie obserwowałeś? — zapytała zaskoczona, na co ten zawstydził się momentalnie.
— C– Co? Nie! Po prostu widziałem, jak wychodzisz… Dopiero wtedy zaczynałem układanie mchu, więc pamiętam mniej więcej, ile mi to zajęło. — Strzepnął ogonem, odwracając od niej wzrok. — To… Chcesz mi pomóc..?
— Eh, no dobrze. Byle prędko. — Zabrała stary mech w pysk, nie oglądając się nawet, czy złoty idzie za nią. Niewiele ją to obchodziło, ale przyspieszyła dopiero wtedy, gdy usłyszała za sobą jego kroki. Dotarli do rzeki, przy której ułożyli stary mech, na kupce razem z resztą. Chwilę zapatrzyła się na mech, a z zamyślenia wyrwał ją plusk wody, która wylądowała teraz na niej. Kotka podskoczyła, jeżąc się cała. Rozejrzała się, szukając sprawcy, aż nagle usłyszała śmiech Słonecznej Łapy. Strzepnęła ogonem ze złości.
— Hej, co się cieszysz, mysi móżdżku! — Złoty nic sobie nie zrobił z jej słów, nadal śmiejąc się, więc odpowiedziała mu kontratakiem, robiąc łapą o wiele większą falę, która wylądowała na nim. Kocur odkaszlnął, gdyż trochę wody dostało się mu do pyska, po czym otrząsnął się z wody. — Nie takie zabawne, co?
— Wiesz, w sumie nadal zabawne. — Teraz zaśmiał się trochę ciszej, ale po chwili uśmiechnął się w jej stronę, podczas gdy ona patrzyła na niego tak, jakby był chory na ten swój mysi móżdżek. — Z tobą wszystko jest… Fajniejsze.
Zanim kotka zdążyła mu odpowiedzieć, wstał, po czym ruszył gdzieś w krzak obok nich. Wychyliła trochę do góry łeb, aby zobaczyć, cóż on tam takiego szykuje. Po chwili kocur wyłonił się z zarośli, trzymając w zębach kwiatek. Był lekko niebieskawy, ale miał w sobie też cień niebieskiego. Podszedł do kotki, niepewnie stawiając kwiatek przed nią.
— To dla ciebie. Pomyślałem, że może prezent sprawi, że choć troszeczkę zapomnisz o tym, jak wyrzuciłem cię do śniegu..? Naprawdę nie chciałem. — Ostatnie zdanie szybko wyszeptał, patrząc na nią błagalnie. Jej wzrok wędrował to na kwiatek, to na niego.
— Cóż, to… Miłe. Może… Mogę ci wybaczyć. Ale nie tak od razu. Choć przeprosiny przyjmuję. Będę musiała zobaczyć, jak się zachowujesz. — Podniosła łeb dumnie do góry, jednak po chwili zerknęła szybko na kwiatka i podniosła go z ziemi. — A za kwiatka dziękuję.
— Nie ma za co, Księżycowa Łapo. — Uśmiechnął się delikatnie, po czym skinął w stronę obozu. — To co, może wracajmy?

[854 słowa]
(nawigacja w tunelach)
<Słoneczna Łapo?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz