Spojrzała na mentorkę, gdy dotarły do miejsca dzisiejszego treningu. Stała przed dziurą, która prowadziła… Ciekawe w sumie dokąd.
— Dziś potrenujemy nawigację w tunelach. Mam nadzieję, że dasz sobie z tym radę? — Spojrzała na uczennicę, na co ta z pewnością w oczach skinęła głową. Po chwili rozmowy o bezpieczeństwie i zachowaniu w tunelach kotki wkroczyły do środka. Księżycowa Łapa nie musiała się schylać tak bardzo, jak jej mentorka, jednak nadal trzymała się nisko ziemi, aby nie zahaczyć o jakiś wystający z sufitu korzeń. Dotarły do bardziej otwartej części tuneli, przez co kotka odetchnęła z ulgą. Nie bała się, ale czuła się lekko zamknięta w czterech ścianach. Jak Burzaki potrafią w takich tunelach spędzać pół dnia i jeszcze je pogłębiać? To musi być katorga!
— Dobrze ci idzie, Księżycowa Łapo. Teraz postaraj się wyczuć stąd drogę na powierzchnię. — Wskazała na rozgałęzienia tunelu, których wcześniej srebrna nie zauważyła. Po chwili namysłu zdecydowała się na tunel po prawej, wyczuwając stamtąd terytoria Klanu Wilka. Marsz nie zajął im długo, bo po chwili wyłoniły się na zewnątrz. — Wspaniale, twój trening idzie zadziwiająco dobrze, Księżycowa Łapo. Zapolujmy jeszcze zanim wrócimy.
Po pochwale mentorki kotka promieniała dumą. W drodze do obozu udało się jej w dodatku złapać dość sporą wiewiórkę i kosa, co było dość dobrym pożywieniem dla klanu, trzeba było przyznać. Gołym okiem można było zobaczyć, że ciężkie czasy opuściły terytoria, zabierając zimną porę roku, zastępując ją kwitnącymi kwiatami i obfitą zwierzyną. Już nie dziwiła się, że tak wielu wojowników przepada za tą porą liści. Odłożyła swoją zdobycz na stertę, po czym ruszyła w stronę legowiska uczniów. W środku jednak zastała jedynie Słoneczną Łapę. Kocur właśnie układał nowy mech w legowiskach.
— Ktoś tu chyba dostaje obowiązki dla kociaków, co? — rzuciła w jego stronę z rozbawionym uśmieszkiem.
— Cóż, każda praca jest na rzecz klanu, więc nie jest to hańbą. Zresztą Zwęglona Kukułka nie mogła ze mną dzisiaj trenować, więc sam wybrałem sobie coś do roboty w obozie. Wcześniej byłem w żłobku, chciałem dać chwilę odpoczynku karmicielkom od kociąt. — Podrapał się po brodzie tylną łapą, a kotka stała jak wryta, nie wiedząc, co może mu odpowiedzieć. To było… Miłe z jego strony. Nie każdy uczeń na wieść o dniu wolnym szukałby sobie czegoś do roboty, aby być pomocnym. Cóż, będzie na pewno ceniony przez jej ojca, Krucze Pióro. Nie dość, że jest silny, to jeszcze angażuje się w życie klanowe i nie spoczywa na laurach.
— Och. Cóż, nie będę ci przeszkadzała…
— Jeśli chcesz, możesz mi pomóc. Potrzebuję kogoś do wyniesienia starego mchu, sam musiałbym robić ze dwie trasy minimum, trochę się go nazbierało. — Po jego słowach zaschło jej w gardle. Czuła, że musi się ewakuować.
— Nie wiem, czy mam teraz na to czas… — Zanim zdążyła dokończyć, zauważyła jego jedną uniesioną brew.
— Dopiero co wróciłaś z treningu, na którym zresztą byłaś dość krótko. — Kocur przeszywał ją wzrokiem. W pierwszej chwili chciała mu coś odpyskować, ale w drugiej przyszła jej do głowy pewna myśl.
— Chwila– Czy ty mnie obserwowałeś? — zapytała zaskoczona, na co ten zawstydził się momentalnie.
— C– Co? Nie! Po prostu widziałem, jak wychodzisz… Dopiero wtedy zaczynałem układanie mchu, więc pamiętam mniej więcej, ile mi to zajęło. — Strzepnął ogonem, odwracając od niej wzrok. — To… Chcesz mi pomóc..?
— Eh, no dobrze. Byle prędko. — Zabrała stary mech w pysk, nie oglądając się nawet, czy złoty idzie za nią. Niewiele ją to obchodziło, ale przyspieszyła dopiero wtedy, gdy usłyszała za sobą jego kroki. Dotarli do rzeki, przy której ułożyli stary mech, na kupce razem z resztą. Chwilę zapatrzyła się na mech, a z zamyślenia wyrwał ją plusk wody, która wylądowała teraz na niej. Kotka podskoczyła, jeżąc się cała. Rozejrzała się, szukając sprawcy, aż nagle usłyszała śmiech Słonecznej Łapy. Strzepnęła ogonem ze złości.
— Hej, co się cieszysz, mysi móżdżku! — Złoty nic sobie nie zrobił z jej słów, nadal śmiejąc się, więc odpowiedziała mu kontratakiem, robiąc łapą o wiele większą falę, która wylądowała na nim. Kocur odkaszlnął, gdyż trochę wody dostało się mu do pyska, po czym otrząsnął się z wody. — Nie takie zabawne, co?
— Wiesz, w sumie nadal zabawne. — Teraz zaśmiał się trochę ciszej, ale po chwili uśmiechnął się w jej stronę, podczas gdy ona patrzyła na niego tak, jakby był chory na ten swój mysi móżdżek. — Z tobą wszystko jest… Fajniejsze.
Zanim kotka zdążyła mu odpowiedzieć, wstał, po czym ruszył gdzieś w krzak obok nich. Wychyliła trochę do góry łeb, aby zobaczyć, cóż on tam takiego szykuje. Po chwili kocur wyłonił się z zarośli, trzymając w zębach kwiatek. Był lekko niebieskawy, ale miał w sobie też cień niebieskiego. Podszedł do kotki, niepewnie stawiając kwiatek przed nią.
— To dla ciebie. Pomyślałem, że może prezent sprawi, że choć troszeczkę zapomnisz o tym, jak wyrzuciłem cię do śniegu..? Naprawdę nie chciałem. — Ostatnie zdanie szybko wyszeptał, patrząc na nią błagalnie. Jej wzrok wędrował to na kwiatek, to na niego.
— Cóż, to… Miłe. Może… Mogę ci wybaczyć. Ale nie tak od razu. Choć przeprosiny przyjmuję. Będę musiała zobaczyć, jak się zachowujesz. — Podniosła łeb dumnie do góry, jednak po chwili zerknęła szybko na kwiatka i podniosła go z ziemi. — A za kwiatka dziękuję.
— Nie ma za co, Księżycowa Łapo. — Uśmiechnął się delikatnie, po czym skinął w stronę obozu. — To co, może wracajmy?
[854 słowa]
(nawigacja w tunelach)
<Słoneczna Łapo?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz