BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

16 listopada 2026

Od Koszmarnej Łapy

Koszmarna Łapa postanowił wyjść z obozu, by nieco się przejść. Teoretycznie poszedł z Bzyczącym Trzmielem, ale po krótkiej gadce udało się przekonać czekoladowego, aby pomógł mu się legalnie wymknąć z obozu. Kiedy on polował na zwierzynę, Koszmarna Łapa poszedł na mały spacer. Jakim cudem on jeszcze siedzi jako uczeń? Był starszy, to on powinien pomagać Bzyczkowi wyjść z obozu, a nie czekoladowy jemu. Kocur jednak postanowił odgonić złe i uszczypliwe myśli i trochę przewietrzyć umysł. Zatrzymał się przy starym, wielkim drzewie, przy którym rosły krzewy cierni, ciasno przylegające do siebie. Kocur rozpoznał to miejsce. To było Cierniste Drzewo. Mama burego, Ognikowa Słota, opowiadała mu o tym drzewie. Podobno właśnie tutaj, pod korzeniami tego drzewa, leży ciało jednego z największych przywódców Klanu Wilka, Mrocznej Gwiazdy. Słyszał również legendę o tym, że drzewo żywi się krwią zmarłych, jak i żywych. Kocur postanowił oddać hołd przodkom i, nacinając poduszkę o ciernie, skroplił trochę swojej krwi z rany i upuścił krople na korzenie niby martwego drzewa.
– Koszmarna Łapo! Patrz, jaki królik! – krzyknął Bzyczący Trzmiel w oddali – Może przykicał on z terenów Klanu Burzy? Nie zdziwiłbym się, gdyby to była prawda.
Czekoladowy popatrzył się na łapę burego, która ociekała krwią.
– Gdzie ty to sobie zrobiłeś?! Musiałeś się naciąć na jakiś ostry kamień, aby zrobić takie nacięcie! Chodź, pójdziemy do medyków…
– Nic mi nie będzie. – odparł oschle cętkowany – to tylko rana, nic wielkiego.
– Słuchaj, może ci się wdać zakażenie, tak przynajmniej mi się wydaję.
– Nie ucięło mi łapy. – mruknął bury – nic mi nie będzie.
Czekoladowy westchnął.
– Niech ci będzie, ale jak nie będziesz mógł potem stawać na łapę, to nie miej do nikogo pretensji! – rzekł i odwrócił się od niego.
Koszmarna Łapa nie zareagował na reprymendę kocura i spojrzał się na strumyk, z którego wystawały kamienie.
– Wiesz, co jest po drugiej stronie tego strumienia?
– Betonowy Świat i tereny niczyje. – kocur zdziwił się jego pytaniem. – chcesz się bić z samotnikami?
– Nie. – popatrzył się na czekoladowego lodowatymi oczami. – Głupi jesteś? Skończyłoby się to dla nas źle. Po prostu jestem ciekawy, co jest na tym przylądku…
– Dobra, możemy tam pójść. – powiedział pręgowany dzikus.
– Cieszę się, że idziesz ze mną, i tak to nie było pytanie o zgodę. – kocur w uśmieszku wygiął wargi i pobiegł do strumyka.
Woda delikatnie muskała brzegi, wypychając malutkie kamyczki i piasek. Gładkie, mokre kamienie lśniły w słońcu Pory Zielonych Liści. Koszmarna Łapa delikatnie skoczył na pierwszy z nich. Były śliskie, ale utrzymał równowagę.
– Idziesz? – krzyknął do kolegi.
– Już lecę. – odpowiedział.
Gdy przeszli przez rzekę, do ich nozdrzy doleciał nieprzyjemny zapach, jakby palono zdechłą wronę. To była droga grzmotu. Błyszczące, jak pancerze żuków potwory sunęły po szarej, twardej powierzchni z zawrotną prędkością. Przejeżdżały przez dziwny, twardy łuk, pod którym płynęła rzeka. Pomiędzy znajdowała się mała polanka, która pokazywała swą urodę bujną, jaskrawą szatą trawy.
– Proszę. Co jest w tym takiego niezwykłego?
– Nic. – odparł bury. Ta odpowiedź zaskoczyła czekoladowego – właśnie to mi się tutaj podoba.
– Chyba nigdy cię nie zrozumiem… – skwitował dziko pręgowany.
– Czekaj… coś czuję… – powiedział niespodziewanie cętkowany.
– Co takiego? Smród tu jest tak silny, że prawie nic innego nie czuć!
– Przybliż się do ziemi. – powiedział skupiony bury – teraz czujesz?
– Zapach… jakiegoś kota?
– Dokładnie. – zakpił lekko Koszmar. – czy coś jeszcze, panie wielki wojownik?
– …lisa? – zdziwił się czekoladowy.
– Właśnie. Delikatny, ale jest. Ktoś tu najwyraźniej walczył z lisem. Chodźmy stąd, chyba że chcesz zostać poszatkowanym przez rudą kitę. Jeśli znów coś wyczujemy, możemy sprawdzić, czy w pobliżu nie ma jego nory.
– Dobrze wielki uczniu. – zaśmiał się dziki.
– Nie jesteś oryginalny w odzywkach. – skwitował bury i ruszyli na tereny Klanu Wilka.
– Mam nadzieję, że lis nie przyjdzie na nasze terytorium… – zmartwił się Bzyczący Trzmiel.
– Jeżeli się odważy, będzie musiał lizać rany przez księżyc. – zaśmiał się Koszmarna Łapa.
– Ej, Koszmarna Łapo, czy ja zakopałem mojego królika?
– A skąd niby mam to wiedzieć? – zdziwił się Koszmar pytaniem kolegi.
– … MÓJ KRÓLIK! – kocur popędził w dół.
– Hej! Czekaj! – krzyknął Koszmarna Łapa, lecz Bzyczek już nie słyszał.
– Moja zdobycz! Nie ma jej!
– Jak to jej “nie ma?” – spytał się bury.
– Normalnie! Zniknęła! Nie ma jej!
Bury popatrzył się dookoła. Pod Ciernistym Drzewem zauważył brązowe futerko.
– A twoja zdobycz nie jest tam? – wskazał drzewo ogonem.
Bzyczący Trzmiel spojrzał w tamtą stronę.
– Rzeczywiście, haha. Dzięki, Koszmarna Łapo.
– Nie ma za co. Chętnie bym zjadł takiego pulchnego królika. – zaśmiał się i stuknął łapą w ziemię. Poduszka zaczęła się coraz mocniej odzywać. Może jednak po powrocie do obozu pójdzie do lecznicy…

[724 słowa]

[14%]

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz