Koszmarna Łapa postanowił wyjść z obozu, by nieco się przejść. Teoretycznie poszedł z Bzyczącym Trzmielem, ale po krótkiej gadce udało się przekonać czekoladowego, aby pomógł mu się legalnie wymknąć z obozu. Kiedy on polował na zwierzynę, Koszmarna Łapa poszedł na mały spacer. Jakim cudem on jeszcze siedzi jako uczeń? Był starszy, to on powinien pomagać Bzyczkowi wyjść z obozu, a nie czekoladowy jemu. Kocur jednak postanowił odgonić złe i uszczypliwe myśli i trochę przewietrzyć umysł. Zatrzymał się przy starym, wielkim drzewie, przy którym rosły krzewy cierni, ciasno przylegające do siebie. Kocur rozpoznał to miejsce. To było Cierniste Drzewo. Mama burego, Ognikowa Słota, opowiadała mu o tym drzewie. Podobno właśnie tutaj, pod korzeniami tego drzewa, leży ciało jednego z największych przywódców Klanu Wilka, Mrocznej Gwiazdy. Słyszał również legendę o tym, że drzewo żywi się krwią zmarłych, jak i żywych. Kocur postanowił oddać hołd przodkom i, nacinając poduszkę o ciernie, skroplił trochę swojej krwi z rany i upuścił krople na korzenie niby martwego drzewa.
– Koszmarna Łapo! Patrz, jaki królik! – krzyknął Bzyczący Trzmiel w oddali – Może przykicał on z terenów Klanu Burzy? Nie zdziwiłbym się, gdyby to była prawda.
Czekoladowy popatrzył się na łapę burego, która ociekała krwią.
– Gdzie ty to sobie zrobiłeś?! Musiałeś się naciąć na jakiś ostry kamień, aby zrobić takie nacięcie! Chodź, pójdziemy do medyków…
– Nic mi nie będzie. – odparł oschle cętkowany – to tylko rana, nic wielkiego.
– Słuchaj, może ci się wdać zakażenie, tak przynajmniej mi się wydaję.
– Nie ucięło mi łapy. – mruknął bury – nic mi nie będzie.
Czekoladowy westchnął.
– Niech ci będzie, ale jak nie będziesz mógł potem stawać na łapę, to nie miej do nikogo pretensji! – rzekł i odwrócił się od niego.
Koszmarna Łapa nie zareagował na reprymendę kocura i spojrzał się na strumyk, z którego wystawały kamienie.
– Wiesz, co jest po drugiej stronie tego strumienia?
– Betonowy Świat i tereny niczyje. – kocur zdziwił się jego pytaniem. – chcesz się bić z samotnikami?
– Nie. – popatrzył się na czekoladowego lodowatymi oczami. – Głupi jesteś? Skończyłoby się to dla nas źle. Po prostu jestem ciekawy, co jest na tym przylądku…
– Dobra, możemy tam pójść. – powiedział pręgowany dzikus.
– Cieszę się, że idziesz ze mną, i tak to nie było pytanie o zgodę. – kocur w uśmieszku wygiął wargi i pobiegł do strumyka.
Woda delikatnie muskała brzegi, wypychając malutkie kamyczki i piasek. Gładkie, mokre kamienie lśniły w słońcu Pory Zielonych Liści. Koszmarna Łapa delikatnie skoczył na pierwszy z nich. Były śliskie, ale utrzymał równowagę.
– Idziesz? – krzyknął do kolegi.
– Już lecę. – odpowiedział.
Gdy przeszli przez rzekę, do ich nozdrzy doleciał nieprzyjemny zapach, jakby palono zdechłą wronę. To była droga grzmotu. Błyszczące, jak pancerze żuków potwory sunęły po szarej, twardej powierzchni z zawrotną prędkością. Przejeżdżały przez dziwny, twardy łuk, pod którym płynęła rzeka. Pomiędzy znajdowała się mała polanka, która pokazywała swą urodę bujną, jaskrawą szatą trawy.
– Proszę. Co jest w tym takiego niezwykłego?
– Nic. – odparł bury. Ta odpowiedź zaskoczyła czekoladowego – właśnie to mi się tutaj podoba.
– Chyba nigdy cię nie zrozumiem… – skwitował dziko pręgowany.
– Czekaj… coś czuję… – powiedział niespodziewanie cętkowany.
– Co takiego? Smród tu jest tak silny, że prawie nic innego nie czuć!
– Przybliż się do ziemi. – powiedział skupiony bury – teraz czujesz?
– Zapach… jakiegoś kota?
– Dokładnie. – zakpił lekko Koszmar. – czy coś jeszcze, panie wielki wojownik?
– …lisa? – zdziwił się czekoladowy.
– Właśnie. Delikatny, ale jest. Ktoś tu najwyraźniej walczył z lisem. Chodźmy stąd, chyba że chcesz zostać poszatkowanym przez rudą kitę. Jeśli znów coś wyczujemy, możemy sprawdzić, czy w pobliżu nie ma jego nory.
– Dobrze wielki uczniu. – zaśmiał się dziki.
– Nie jesteś oryginalny w odzywkach. – skwitował bury i ruszyli na tereny Klanu Wilka.
– Mam nadzieję, że lis nie przyjdzie na nasze terytorium… – zmartwił się Bzyczący Trzmiel.
– Jeżeli się odważy, będzie musiał lizać rany przez księżyc. – zaśmiał się Koszmarna Łapa.
– Ej, Koszmarna Łapo, czy ja zakopałem mojego królika?
– A skąd niby mam to wiedzieć? – zdziwił się Koszmar pytaniem kolegi.
– … MÓJ KRÓLIK! – kocur popędził w dół.
– Hej! Czekaj! – krzyknął Koszmarna Łapa, lecz Bzyczek już nie słyszał.
– Moja zdobycz! Nie ma jej!
– Jak to jej “nie ma?” – spytał się bury.
– Normalnie! Zniknęła! Nie ma jej!
Bury popatrzył się dookoła. Pod Ciernistym Drzewem zauważył brązowe futerko.
– A twoja zdobycz nie jest tam? – wskazał drzewo ogonem.
Bzyczący Trzmiel spojrzał w tamtą stronę.
– Rzeczywiście, haha. Dzięki, Koszmarna Łapo.
– Nie ma za co. Chętnie bym zjadł takiego pulchnego królika. – zaśmiał się i stuknął łapą w ziemię. Poduszka zaczęła się coraz mocniej odzywać. Może jednak po powrocie do obozu pójdzie do lecznicy…
[724 słowa]
[14%]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz