༺═──────────────═༻
Obecna pora zielonych liści,
przed sytuacją z lisem
༺═──────────────═༻
Dzień, jak co dzień — pobudka z rana, patrol, chwila dla siebie w obozie, spędzenie czasu z Kasztanką, przy okazji obserwując postępy Paprotka w szkoleniu, kolejny patrol, rozmowa z Owocniakami i sen. Nic nie zapowiadało, by rutyna w Owocowym Lesie uległa zmianie, co radowało liliowego wojownika. Nie musiał się przejmować, iż ktoś niespodziewanie okaże się spiskowcem, mordercą czy kimkolwiek innym. Życie pośród drzew o rozłożystych koronach toczyło się własnym tempem, czasem może zbyt monotonnym dla innych, jednakże raczej nikt na to zbytnio nie narzekał. Purpura na przykład dzięki temu mógł się skupić na własnej rodzinie, czasie z nimi i dzieleniu się językiem.
Kraska i Dzwonkówka dobrze sobie radziły podczas treningów z Koniczyną i Kolendrą. Szylkretki z chęcią opowiadały, czego nauczyły się od swoich mentorów w ciągu danego dnia. Liliowy chętnie im doradzały, kiedy pytały się o radę w sprawie jakiejś techniki, ruchu, który sprawiał im trudność. Zwinek za to dzielił się nazwami różnych ziół i miejscami, w których był, by je zebrać wraz z Purchawką, bądź Mistral. Z czwórki uczniów to Paprotek był najmniej mówny — Purpura dotychczas nie drążył tematu, gdyż widział, jak Kasztanka jest zapatrzona w kremusa. Dopiero po kryjomu spojrzenia i prośby o opowiedzenie o zmarłym bracie stróżki powoli zaczynały zwracać uwagę wojownika. Wiedział, iż jego partnerka nigdy do końca nie pogodziła się ze śmiercią brata, a Paprotek mu go bardzo przypominał, o czym świadczyło nawet jego imię.
Mimo to nie zdawał sobie sprawy, iż jego syn zaczął wierzyć w to, że jest reinkarnacją zmarłego wujka. Rudą rozpierała duma ze swojego potomka oraz ucznia, czego klasyk nie chciał burzyć, wystarczyło mu szczęście Kasztanki oraz zadowolenie dzieci, nawet jeśli jedno z nich nie miało własnego charakteru, tylko cechy swojego “pierwowzoru”.
༺═──────────────═༻
Pomarańczowooki lekko zaspany czekał przy wyjściu na pozostałą część patrolu. Dzień wcześniej Gondor mówił każdemu z wojowników, do jakiego patrolu jest przydzielony, lecz cóż… liliowy rzadko kiedy dokładnie słuchał, chcąc tylko odbębnić krótkie spotkanie z radnym i iść do rodziny, aby spędzić z nimi jeszcze więcej czasu. Dlatego też zawsze kwestia z kim tym razem będzie mieć okazję opuścić obóz, była jedną wielką nie wiadomo — no może poza faktem, iż o dziwo kocur wiedział ile wojowników i zwiadowców będzie wchodzić w skład grupy, ale imion to nie łaska było pamiętać. Już widać po kim Zwinek odziedziczył problemy z pamięcią do imion innych, choć wojownik ich przynajmniej nie mylił.
Już miał ruszyć z miejsca i odszukać Gondora, by przypomniał mu, kogo ma szukać, gdyby wybrani Owocniacy nie zjawili się w umówionym miejscu na wymarsz, kiedy to w jego stronę zmierzał Sajgon oraz Figa. Czekoladową kojarzył głównie z faktu, iż dawniej była zastępczynią, a teraz radną oraz często kręciła się w towarzystwie czarnofutrego, choć starsza posiadała już partnera, z którym nawet miała dzieci. Czarny arlekin obecnie był starszym i to on głównie wychowywał Puchacza oraz Wronę.
— Witaj Sajgonie, Figo. Cóż za zaszczyt, że sama radna i dawna zastępczyni bierze udział w patrolu — mruknął klasyk na wstępie, na co zwiadowczyni zmierzyła go wzrokiem, jakby kocur specjalnie i świadomie wytknął jej fakt, iż po rewolucjach Czereśni przestała pełnić funkcję jego następcy.
W tym czasie towarzysz zielonookiej, skinął głową do młodszego i ruszył jako pierwszy do wyjścia z obozu. Tuż za nim podążała radczyni, a Purpura był skazany na zajęcie pozycji na samym końcu. Nie przeszkadzało mu to, w końcu Sajgon i Figa mieli większe doświadczenie niż on. Cisza również, by mu nie przeszkadzała, gdyby nie wrażenie, że swoim specyficznym przywitaniem narobił sobie wroga z kotki.
— Figo, chciałbym Cię o coś spytać. Jak wiesz lub nie, z Kasztanką mamy czwórkę kociąt, które są już uczniami i obawiam się, że któremuś z nich przyjdzie równie durny pomysł, co Borowikowi i Psiance z ich wyprawą poza tereny.
<Figo, jest szansa na rodzicielskie porady? Chyba że z tym do Topoli trzeba iść>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz