༺═──────────────═༻
Przeszłość, przed
mianowaniem dzieci Purpury
i Kasztanki na uczniów
༺═──────────────═༻
Czy tą rozmową próbował wpłynąć na decyzję swojego syna? Możliwe. Chciał, by ten płomienno-rudy kociak poszedł w jego ślady — może kocur nawet zostałby jego mentorem. Widząc, jednak, iż młodzik uparcie trzyma się swojego postanowienia, srebrny odpuścił. No nic, pewnie pozostałe jego dzieci wybiorą drogę wojownika.
— Wiem Zwinku, za bardzo kochasz swoją rodzinę, prawda? W każdym razie, w co chcesz się pobawić, póki twój staruszek ma trochę czasu dla ciebie?
— Może przełaje? Takie z przeszkodami! Wohoo! — miauknął z ziemi, na której wylądował przez wesoły podskok, a następne potknięcie się o własne łapy. Może faktycznie lepiej, iż miał zamiar wybrać drogę uzdrowiciela, niżeli kota, od którego wymaga się nieco bardziej skoordynowanych ruchów.
— Ostrożnie synu — mruknął starszy, pomagając mu się podnieść z ziemi. — Mogą być przełaje, może w połowie nie padnę ze zmęczenia — zażartował.
— Nie jesteś przecież staruchem — zauważył młodzik, nieco marszcząc brwi, co dla Purpury było rozbrajającym widokiem. — Czemu nazywasz się "staruszkiem" skoro jesteś młody! To dziwne.
— Może nie jestem tak wiekowy, jak Pszczółka w starszyźnie, czy Figa ze zwiadowców, lecz są już w Owocowym Lesie młodsi ode mnie.
— Tato, jak Ty teraz tak mówisz to, jak serio będziesz stary to yyyy... będziesz mówił jak kot w wieku... yyy 200 księżyców! — odparł.
— Może masz rację synku, księżyce lecą, więc korzystaj z młodości, póki jeszcze jest.
Zwinek skrzywił pyszczek, potem wzruszył ramionami.
— No, to chodźmy, bo się zestarzejesz!
— To prowadź Zwinku!
༺═──────────────═༻
Zwinek padł na ziemię wycieńczony, kątem oka spojrzał na ojca, który nawet się nie spocił. Purpura starał się dawać fory synowi, czy też sprawiać wrażenie jakkolwiek zmęczonego po szaleńczym biegu z synem. Gdyby ten był nieco starszy oraz nieco mniej niezdarny, to liliowy faktycznie musiałby się nieco bardziej wysilić, by utrzymać swoją pozycję na czele ich niewielkiej stawki.
— Woooah — miauknął z podziwem. Przeturlał się na plecy. — Tato może jesteś stary-młody, ale kondycję to ty masz super! — Zamilkł na chwilę. — Czy jako uzdrowiciel nadal będę mógł z Tobą się tak bawić?
— Raz wyrobiona kondycja przez treningi zawsze zostaje, w końcu codziennie muszę pokonywać sporę odległości. Co do twojego pytania to nie wiem, mógłbyś we własnym zakresie trenować choćby wytrzymałość i kondycję, wtedy może kiedyś będziesz mógł mi dorównać. Aczkolwiek bawić się zawsze możesz, jak tylko znajdziesz czas pomiędzy treningami.
༺═──────────────═༻
Po mianowaniu dzieci
Purpury i Kasztanki
༺═──────────────═༻
A więc stało się, czwórka kociąt wojownika i stróżki opuściła żłobek, by rozpocząć własne drogi jako wojownicy, stróż oraz uzdrowiciel. Niestety żadne z nich nie dostało za mentora Purpury, co nieco niepokoiło kocura — martwił się o swoje dzieci i byłby chociaż spokojniejszy, gdyby wiedział, co większość z nich w danej chwili poczynia. Nie chciał ich w żaden sposób kontrolować, lecz jako rodzic miał prawo się przejmować tym, czy Dzwonkówka, Kraska, Paprotek i Zwinek są bezpieczni. Choć jedynie jego i Kasztanki córki wybrały drogę wojownika, gdyż synowie woleli pójść w ślady matki lub w kompletnie innym kierunku niż pozostała rodzina. Ruda mogła mieć na oku kremusa, a klasyka pilnowało grono uzdrowicieli z szamanką i zielarką.
Korzystając z tego, iż w końcu nie miał dzieci ze swoją partnerką na głowie przez niemal cały czas, ten nieświadomie przeniósł się do legowiska stróżów. Już nikogo nie dziwiło, kiedy to liliowy u boku zielonookiej zmierza ku jednemu z krzewów kaliny. Posłanie kotki szybko przesiąkło zapachem wojownika, jednak większości mieszkańców krzewu to nie przeszkadzało — oczywiście poza Płatkiem, który niejednokrotnie rozmawiał z Gondorem na temat obecności wojownika wśród stróżów w nocy. Biały nic jednak nie mógł na to poradzić, dobrze rozumiał Purpurę i nie miał zamiaru go siłą wyganiać na kasztanowiec do własnego posłania. Van nadal obawiał się w jakimś stopniu partnera swojej dawnej mentorki, więc unikał z nim wszelkich konfrontacji, a swoje niezadowolenie wyrażał w bardziej odosobnionej części legowiska.
Srebrny mimo to nie zamierzał wracać do reszty wojowników, skoro jakiemuś małolatowi nie podobał się sam fakt jego obecności. W ciągu dnia często skutkowało to pretensjami ze strony Poinsecji, która specjalnie opuszczała żłobek na tę chwilę, by powiedzieć w pysk, co czego nie mógł jej zahukany syn. Purpura wysłuchiwał tego z kamiennym wyrazem pyska, dając kotce możliwość wygadania się — najwidoczniej nie była w stanie wytrzymać zbyt długo bez żadnych kłótni z innymi. A najlepszą ofiarą do wyżycia się, okazał się ów wojownik.
༺═──────────────═༻
Kocur właśnie wrócił z patrolu granicznego, podczas którego udało mu się upolować z dwie świeże piszczki. Miał zamiar jedną z nich zanieść Zwinkowi, przy okazji wyciągając go na rozmowę — w końcu chwila przerwy mu nie zaszkodzi, a liliowy będzie mógł spędzić trochę czasu ze swoim synem. Nornice w jego pysku bezwiednie zwisały, kompletnie pozbawione życia, choć ich ciała wciąż były ciepłe. Idealny kąsek pomiędzy wkuwaniem na pamięć ziół, chorób, a leczeniem Owocniaków.
Dumny ze swojego planu, wkroczył do dziupli uzdrowicieli, akurat w momencie, kiedy to płomienno-rudy uczeń miał opuszczać wnętrze topoli w towarzystwie białej zielarki. Ta skupiona na rozmowie z młodym kocurkiem, wpadła na srebrnego. Trzepnęła końcówką ogona, mierząc wojownika swoim na wpół ślepym spojrzeniem. Lewe oko był matowe, wręcz szare w porównaniu do tego zdrowego w kolorze niebieskim. Kocica mruknęła coś w stronę ucznia, a następnie wyminęła w przejściu pręgowanego. Purpura nie miał czasu zbytnio rozmyślać nad zachowaniem młodszej, gdyż niemal po uderzeniu serca Zwinek swoimi przednimi łapami stanął na tych od swojego ojca.
— Tato! — zawołał radośnie, widocznie będąc ucieszonym z odwiedzin rodziciela.
— Mam nadzieję, że w niczym wam nie przeszkodziłem — odparł żółtooki, odkładając piszczki gdzieś z boku, na tyle, ile pozwalał mu ograniczony zasięg, gdyż nie zapowiadało się, by młody klasyk miał zejść z jego łap.
— Mistral miała mi pokazać Wrzosową Polanę i miejsca, gdzie na niej rosną zioła, lecz możemy to zrobić kiedy indziej.
Liliowy jedynie skinął głową na słowa syna.
— W takim razie, co powiesz na wspólny posiłek? Przy okazji może opowiesz coś swojemu staruszkowi o tym, jak ci idzie szkolenie na uzdrowiciela?
<Zwinku?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz