Niedługo po ceremonii na ucznia
Z jakiegoś powodu większość kotów robiła z mianowania Komara na ucznia wielką sensację. Srebrzystemu udało się usłyszeć, że gdy kotka stojąca na mównicy wypowiedziała jego imię, po tłumie przeszedł cichy szmer. Kiedy mianowano resztę jego rodzeństwa, panowała natomiast względna cisza. Czekoladowy nie rozumiał, dlaczego tak było. Czy stało się to specjalnie, czy może przypadkiem? W każdym razie na mentora otrzymał kota o imieniu Szumiąca Wyspa. Był to całkiem młody, niebiesko-biały wojownik. Pręgowany został natomiast okrzyknięty mianem Komarzej Łapy. Podobno, gdy zostanie wojownikiem, będzie nazywał się jeszcze inaczej. A właściwie, o ile zostanie wojownikiem, ponieważ już wiele kotów zdążyło podejść do niego i drwiącym głosem przypomnieć mu, że znajduje się najniżej w hierarchii Klanu Nocy, a szanse na to, że zostanie kimś więcej niż zwykłą sowią wypluwką, są marne. Nie rozumiał połowy słów, które do niego wypowiadano. Może to i lepiej. Przynajmniej dalej mógł żyć w błogiej nieświadomości tego, że według starych przypowieści został stworzony ze zdradliwego, lepkiego mułu.
Brązowooki leżał na swoim posłaniu, tuż obok posłania Fląderki, która wpatrywała się w niego w ciszy. Podobno Szumiąca Wyspa miał niedługo przyjść, by zabrać go poza obóz, więc czekał. Choć tak właściwie już znajdował się poza obozem. Mieszkał na jednej z wysepek położonych niedaleko azylu. Było tu, cóż, skromnie. Komar zastanawiał się, dlaczego przyszło mu mieszkać z dala od innych kotów i dlaczego za współlokatorów miał akurat Fląderkę i Błoto. Nie zastanawiał się jednak nad tym zbyt długo. Po prostu wpatrywał się przed siebie, wyobrażając sobie legowisko uczniów. Nie było go tam, a zamiast tego przebywał wśród dwóch innych kotów, które zdecydowanie nie były w jego wieku.
Po jakimś czasie do jego uszu dotarł dźwięk kroków. Powoli przeniósł spojrzenie na Szumiącą Wyspę, który stał na brzegu wyspy z niezbyt zadowoloną miną. Gdy nawiązali kontakt wzrokowy, łaciaty odchrząknął i ruszył w stronę swojego ucznia, jednocześnie rozglądając się na boki, jakby podziwiał tę prywatną wyspę, na której przyszło żyć Komarowi. Choć nie wiadomo, czy można było tu mówić o podziwie. W końcu kto zachwycałby się legowiskiem zbudowanym przez więźniów?
— Jednak będziesz każdego ranka przychodzić do obozu i czekać na mnie przed jego wyjściem — rozkazał Szumek, stając w końcu przed uczniem. — W końcu to ty chcesz się szkolić, a nie ja! Więc to ty musisz pofatygować się do mnie. Nie na odwrót — wyjaśnił, kiwając głową.
Srebrzysty nie odrywał wzroku od swojego mentora, patrząc na niego w milczeniu. Rozumiał jego słowa. Chyba. Przyjął je do wiadomości, dlatego siedział cicho, oczekując kolejnych rozkazów.
— Zrozumiano? — odezwał się po chwili Szumiąca Wyspa, gdy przestał wreszcie potakiwać łbem i spojrzał na swojego ucznia, unosząc brew. — Chyba nie jesteś głuchy, nie? Fląderko, nie jest on głuchy, prawda? — dopytał, zwracając się również do szylkretki.
— N-nie, Szumiąca Wyspo. Mój synek nie jest… głuchy — odparła czekoladowa, mając na pysku zmartwiony wyraz, który zdawał się nigdy jej nie opuszczać.
— No, przynajmniej tyle — mruknął pod nosem biało-niebieski, po czym wyprostował się, lekko zadzierając brodę. — Wstawaj, Komarza Łapo! Uważaj, żebym się na ciebie nie wkurzył! Mandarynkowa Gwiazda nie będzie mnie prosić o to, bym kontynuował twoje szkolenie, jeśli nie będzie mi się chciało go prowadzić — dodał, wypowiadając te słowa z udawaną pewnością siebie.
Srebrzysty w końcu podniósł się z miejsca, zgodnie z rozkazem Szumka. Jeszcze przez moment stał w bezruchu, wciąż obserwując mentora swoimi niepokojącymi oczami. Łaciatemu szybko musiało się jednak zrobić niekomfortowo, gdyż nagle odchrząknął, strzepnął ogonem i ruszył z legowiska czekotów, nie oglądając się za Komarem.
Pręgowany nie miał innego wyboru, jak tylko podążyć za kocurem. Słyszał, co by się stało, gdyby śmiał nie zatańczyć tak, jak mu zagrano. Naraziłby się na gniew mentora, a także na obojętność wspomnianej wcześniej Mandarynkowej Gwiazdy. Kimkolwiek tak naprawdę była. Być może właśnie tą czarno-szarą kotką, która przemawiała do niego z mównicy. W końcu tamta musiała być kimś ważnym, skoro wolno jej było stanąć ponad wszystkimi kotami i zacząć mówić. Mandarynkowa Gwiazda najwyraźniej również musiała być kimś ważnym — w końcu łaciaty nie bez powodu o niej wspomniał.
Komar nie miał pojęcia, dokąd zmierzali. Nie miał też ochoty o to pytać. Zdawał sobie jednak sprawę, że nie był w pozycji, by kwestionować decyzje Szumiącej Wyspy, więc po prostu posłusznie podążał jego śladem. Szedł tak, aż w końcu dotarli do jeziora. Na jego brzegu łaciaty zatrzymał się i odwrócił w stronę ucznia.
— Dzisiaj poćwiczymy pływanie. Pływałeś już kiedyś? — zaczął, lecz gdy srebrzysty znów zaczął wwiercać w niego wzrok, odwrócił się i wlepił spojrzenie w taflę wody.
— Nie — przyznał Komar zgodnie z prawdą. Tego krótkiego odcinka, który musiał przemierzyć, by przedostać się z azylu na wysepkę, nie liczył.
— Nie? Nawet w kąciku zabaw nie próbowałeś nigdy popływać? — dopytał łaciaty.
— Nie — powtórzył Komarza Łapa.
— Pf, najpewniej nikt wtedy nie myślał, że ta umiejętność w ogóle ci się do czegoś przyda — westchnął Szumiąca Wyspa, powoli kręcąc głową. — Mandarynkowa Gwiazda zdziwiła nas wszystkich, mianując cię na ucznia. Tym bardziej że twoja matka została odrzutkiem! — kontynuował, lecz srebrzysty nie rozumiał zbyt dobrze jego słów. — Ciekawe, co ją do tego skłoniło, co? Mandarynkową Gwiazdę, w sensie — zapytał i zwrócił się w stronę swojego ucznia. Gdy jednak zobaczył pusty wyraz jego pyska, jego mina zrzedła. — Nieważne. Lepiej po prostu zacznijmy już trening, żebym mógł szybciej wrócić do obozu.
Brązowooki zaczął się zastanawiać, czy zdążył już zrobić coś źle. Jego mentor nie wyglądał na zachwyconego, mimo że Komar prawie się nie odzywał. Nie skłamał nawet ani razu. Wykonywał każdy rozkaz, jaki otrzymał, więc w czym innym tkwił problem?
— Wejdź najpierw do wody i zanurz się do łokci — polecił Szumiąca Wyspa.
Uczeń od razu, bez słowa sprzeciwu, podszedł bliżej brzegu. Nie wahał się ani chwili, nim zanurzył łapy w wodzie i ruszył przed siebie. Szybko jednak każdy kolejny krok stawał się coraz cięższy, a mokre futro przylegające do jego ciała zaczęło sprawiać mu dyskomfort. Komarza Łapa nie odważył się jednak pisnąć ani słowa na ten temat. Nawet nie przyszło mu do głowy, by utrudniać łaciatemu prowadzenie szkolenia.
— Cóż, pływanie nie powinno być dla ciebie szczególnie trudne. Wystarczy, że nauczysz się utrzymywać na powierzchni i nie będziesz młócił łapami jak głupi. Najważniejsze to zachować spokój i wykonywać płynne, przemyślane ruchy. Chociaż, patrząc na ciebie, chyba akurat z tym nie będziesz miał problemu — mruknął, zerkając na ucznia. — Powiedz mi, Komarza Łapo, czy ty w ogóle potrafisz się czymś przejąć? Czy choć raz w życiu poczułeś jakąś emocję? Czy za twoimi oczami kryje się dusza?
Srebrzysty nie rozumiał, dlaczego Szumiąca Wyspa postanowił zadać mu te pytania. Dlaczego akurat teraz? Przecież rozmawiali ze sobą zaledwie od krótkiej chwili. Pytanie mentora było trudne. Czym tak właściwie była ta cała dusza? Komar nigdy jej nie widział. Nie wydawało mu się też, żeby znajdowała się za jego oczami.
— Nie wiem — przyznał, wciąż stojąc zanurzony po łokcie w wodzie.
Wojownik westchnął ciężko, jakby był zawiedziony Komarzą Łapą, który nadal nie rozumiał, o co chodziło mentorowi.
— Dobra, skoro już oswoiłeś się z wodą, wyjdź na brzeg i spróbuj jeszcze raz. Tym razem nie próbuj iść po dnie. Odepchnij się od niego i zacznij poruszać łapami tak, jakbyś biegł. Tylko nie odpłyń za daleko! W końcu jesteś Komarem, a nie nartnikiem! — zażartował.
Brązowooki nie zrozumiał żartu kocura. Nigdy nie uczono go o nocniackiej faunie ani florze, więc skąd miał wiedzieć, czym były te nartniki? Słysząc jednak, jak Szumiąca Wyspa cicho zachichotał, postanowił go naśladować. Czuł, że gdyby tego nie zrobił, łaciaty znów byłby nim jakoś dziwnie zawiedziony.
* * *
Teraźniejszość
Komarza Łapa właśnie wracał z kolejnego treningu z Szumiącą Wyspą. Kocur przyznał, że uczniowi, jak na czekoladowego kota, szło całkiem nieźle. Nie mogło być inaczej. W końcu srebrzysty wykonywał wszystko, co mu rozkazano. Nie można więc było nazwać go leniwym ani zarzucić mu, że w ogóle nie stara się podczas treningów. Choć powiedzenie, że się stara, też nie byłoby do końca prawdziwe. Po prostu robił to, co musiał, ale nigdy nie próbował wykraczać poza to, czego od niego oczekiwano. Przynajmniej wszystkie ćwiczenia, które pokazywał mu Szumek, wykonywał z całkiem sporą precyzją. Tak już miał. Potrafił naśladować ruchy i zachowania innych, choć nie zawsze przynosiło mu to oczekiwane rezultaty. Nie każdy kot przepadał za tym, że jego rozmówca śmiał się razem z nim i smucił wtedy, gdy on. Komarza Łapa nie wymyślił jednak dotąd lepszego sposobu na rozmowę z innymi kotami. Tak czy siak, będą patrzeć na niego co najmniej tak, jakby nie był nawet kotem.
Tym razem czekoladowy wszedł za swoim mentorem do obozu. W pysku niósł dwie myszy, które należało odłożyć na stos zwierzyny. Dlatego, gdy Szumiąca Wyspa udał się do swojego legowiska, Komar podszedł jeszcze do dziupli, w której przechowywano zapasy, i zostawił tam piszczki. Gdy już miał odejść, jego brzuch nieprzyjemnie zaburczał. Brązowooki poczuł, jakby na jego żołądku zacisnął się supeł. Na widok świeżej zwierzyny w pysku nagromadziła mu się ślina. Pręgowany mlasnął, po czym oblizał pysk i wrócił do stosu, by zabrać z niego jedną z myszy. Nie jadł dziś śniadania, więc mu się należała. Zdążył jednak zauważyć, że gdy jadł, inne koty często zawieszały na nim podejrzliwe spojrzenia. Nie wiedział, dlaczego tak się zachowywały. Wyglądały, jakby samo jedzenie było czymś nielegalnym.
Komarza Łapa rozejrzał się po obozie, zastanawiając się, gdzie mógłby usiąść. Jego wzrok przykuła szylkretowa kotka, która wydawała mu się znajoma. Chyba kiedyś odwiedziła legowisko, w którym Komar spał razem z Fląderką i Błotem. Srebrzysty postanowił do niej podejść i przycupnąć obok. Położył mysz przed łapami, po czym, zamiast zabrać się za jedzenie, wlepił spojrzenie w buraskę.
— Dzień dobry, Pani Trzcinowy Szmerze — przywitał się z nią, tak jak zapamiętał, że witała się z kotką czekoladowa szylkretka.
<Trzcinowy Szmerze?>
[1557 słów + pływanie]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz