Od Pierzastej Kołysanki

Księżyc wychylał się zza chmur, rozjaśniając swym blaskiem wyspę ogrodników, a kto mógł wiedzieć, co tam się dzieje?

Mimika ogrodniczki rozluźniła się, gdy jej powieki ciężko opadły, a przed nią tańczyła błoga i głęboka czerń. Kocica nie wiedziała, kiedy ostatni raz spała spokojnie, nie przerywając jej odpoczynku koszmarem, lub nieprzyjemnym wspomnieniem. Szczerze mówiąc, Piórko nie spała zbyt dobrze, od momentu pierwszych zamieszek w Klanie Nocy, wywołanych sporadycznym wkroczeniem wydr do ich obozu. Po śmierci kilku ‘dodatków’ — Bo tak księżniczka nazywała bezużyteczne koty, srebrna została z łapami pełnymi roboty, żeby leczyć pozostałych padalców. Najchętniej pręgowana zostawiłaby ich na pastwę chorób zakaźnych, żeby pozdychali jeden po drugim od bólu, który tlił się w ich skórze, od krwawych ran, które zadały im brązowe bestie. Cóż, niestety dla niej, taka była jej powinność. Musiała leczyć koty, które nawet na to nie zasługiwały. Nie zrozumcie jej źle, kocica po prostu nie lubi okazywać im za szczególnych uczuć. A opatrywanie tych paskudnych blizn liczy się jako troska, czyli coś, czego ona nigdy w życiu nie doznała. O tym właśnie pomyślała, kiedy do jej uszu dotarła wiadomość, że Mandarynkowa Gwiazda nie żyje. Oczy ogrodniczki były puste, a twarz bez wyrazu, czyli tak jak postrzega ją większość kotów. Srebrna nie była zdziwiona, że przywódczyni zdechła, przecież była na tyle stara, że musiała w końcu kopnąć w kalendarz. Jednak gdzieś z tyłu jej głowy, kocica poczuła mrowienie. Czyżby przejęła się tym, że jej matk-. . . Ciało ogrodniczki poruszyło się podczas snu, a jej lewe ucho niespokojnie drgnęło. Księżniczka zawsze odbiegała od tematu, jeśli chodziło o jej rodzinę. Jedna emocja zawsze towarzyszyła jej z kolejną myślą o nich. Zazdrość. Zazdrość to okropna cnota, przed którą matki przestrzegają kocięta, gdy te są jeszcze młode. Jednak przy Piórko nigdy nie było nikogo, kto by ją tego nauczył. Jej matka często ją ignorowała, spychała na dalszy plan, albo piorunowała ją wzrokiem, jakby to miało ją zabić. Malutki, mysi móżdżek koteczki jeszcze nie rozumiał, że oznacza to wykluczenie. A przez kogoś takiego jak przywódczyni rodziny królewskiej? Potępienie. Więc dlaczego ona nie miałaby zrobić tego samego? Zapomnieć o swojej prześladowczyni, która w ostatnich księżycach życia udawała, że jej zależy, że to, co jej zrobiła, gdy była kociakiem, nie wydarzyło się. Pierzasta Kołysanka poczuła obrzydzenie, a na jej czole pojawiła się zmarszczka. Pręgowana odruchowo zaczęła gryźć policzek od środka, próbując uniknąć konfrontacji samej z sobą. Do tego śmierć jej niedoszłego brata — Błękitnej Laguny, choć pewnie powinien się zwać Błękitna Gwiazda, z szacunku do zmarłego przywódcy. Ale lider zawsze zasługiwał na nazwę, ten tytuł. A on? To było po prostu żałosne, że nie doszedł do wszystkiego sam, a później i tak miał czelność zginąć, zostawiając swój klan bez opieki. Kocur zawsze miał to, czego w życiu potrzeba. Opiekę, troskę matki, rodziny i szacunek od kotów w klanie. Pierzasta Kołysanka twierdziła, że to niesprawiedliwe. Laguna był w jej oczach tylko bezlitosnym mordercą, który uniknął zderzenia losu szybciej, niż Klan Gwiazdy tego chciał. Kolejnym liderem został… Kocica sama nie wiedziała już kto, może dlatego, że miała słabą pamięć do imion, a może jednak do wszystkiego? Już powoli zapominała twarze, na które zdawało jej się spoglądać zeszłej nocy, bo ta była wgapiona tylko w swoje łapy, lub ziemię. Po co miała się na nich gapić? Na wszystkie koty, które były w jej życiu nikim innym niż tylko popychadłami? Kocica zacisnęła szczękę, odrywając głowę od mchu. Po jej futrze spływały krople potu, co z niesmakiem kotka wytarła łapą. Po jej lewej gnieździły się dwa koty, których imion nie pamiętała, tak samo jednego mniejszego kota po prawej. Blade światło księżyca powoli przedzierało się osłonę wykonaną z bluszczu, która delikatnie rozświetliła wnętrze pnia. Srebrna stęknęła, mrużąc oczy z dezaprobatą. Jej oczy w odcieniu radioaktywnej zieleni, świeciły się w ciemności, co na pewno mogło wystraszyć niejednego kota tej nocy. Piórko uśmiechnęła się w duchu, bo była to jedyna cecha jej wyglądu, która jej się podobała. Niestety nawet to Klan Gwiazdy musiał jej odebrać, czyniąc ją na wpół ślepą, dlatego jedno jej diabolicznie zielone oko było blade i bez życia. Kocica przeklinała przodków za odebranie jej jedynej rzeczy, którą postrzegała jako piękno. Srebrna z niesmakiem wysunęła język z pyska, oblizując spierzchłą, suchą wargę. Ogrodniczka raz jeszcze obróciła głowę na prawą stronę, przyglądając się śpiącemu kotu. W pniaku było zbyt ciemno, by cokolwiek dostrzec, a zwłaszcza małe ciałko, które obśliniało jej miękki mech. Piórko prychnęła z pogardą, cmokając językiem. Jej drżące łapy powoli przesunęły się do przodu, dotykając miękkiej ziemi na wyspie. Zimny powiew wiatru musnął księżniczkę w policzek, docierając do wrażliwej skóry, co wywołało nieprzyjemny dreszcz. Mimo zmieniającej się pory roku, w powietrzu dalej unosił się nieznośny chłód i to uczucie bezradności. Co zrobi Klan Nocy teraz? Po tym, jak zginął ich przywódca, a na jego miejsce wszedł nowy i niedoświadczony pchlarz? Pierzasta Kołysanka nawet go nie znała, co bardziej przekonywało ją do swoich podejrzeń, że ich “nowy początek” zmierza ku końcowi. Pomimo tego, że odbudowali obóz i pozbyli się większości, ale czy na pewno? Jaki dureń wpadł na pomysł trenowania ptaków! To niedorzeczne, nawet jak dla niej, ponieważ ptak mógł cię porwać w przestworza i spuścić szponami w dół. Kotka fuknęła, siadając w pozycji bochenka, na skraju wyspy. Ktokolwiek dowodził tą nową grupą samotników, był skończonym idiotą.

***

Krwawo Pomarańczowe niebo ukazało się Pierzastej Kołysance, kiedy ta przetarła oczy, kiedy obraz powoli jej się zamazywał. Nie ukrywała, że była zmęczona pieleniem od rana do późnego popołudnia, zwłaszcza po wyraźnym grymasie na jej twarzy. Pozostali ogrodnicy również pracowali, ale według ich mentorki, nie tak ciężko, jak ona. Point położyła się obok pręgowanej na ziemi, jojczyła co drugie zdanie i narzekała na dzisiejszy upał. Księżniczka zmarszczyła brwi, jęcząc w duchu. Lulkowe Ziele przeszedł obok nich, z całkiem dużą ilością jeżyn. Piórko powąchała powietrze i wyczuła kojący zapach dla jej nozdrzy.

— Do tego czujesz ten smród! Jak to możliwe, że Lulkowe Ziele jest czysty, przecież robił to samo co my! — jęknęła, przewracając się z jednego boku na drugi. Nagle podparła się na dwóch przednich łapach, podnosząc je do góry.

— To takie nie fair! Czemu śmierdzimy? — prychnęła Szepcząca Hipnoza, opierając się jednym ramieniem na mentorce. Pierzasta Kołysanka zażenowana uniosła brew, a jej źrenice się zmniejszyły. To było wręcz nienaturalne, żeby urodzić się takim żądnym atencji i bez zdrowego rozsądku w głowie! Tak właśnie ogrodniczka mogła opisać uczennicę.

— My? — mruknęła księżniczka, strzepując brudną łapę kotki z futra. Niebieska nerwowo westchnęła, kładąc się na suchej już ziemi i roztrzepując kurz dookoła. Piórko syknęła, łapiąc się za nasadę nosa, ponieważ zapomniała jak dziecinna potrafiła być ta pokraka. Srebrna wstała z ziemi, strzepując z siebie sprzed chwili narzucony kurz, w napięcie odwróciła się od kotki, próbując jakkolwiek nie kichnąć, bo to oznaka „słabości”.

„Nie ma sensu tkwić tu ani chwili dłużej, prędzej nawiąże samodzielnie kontakt z Klanem Gwiazdy, niż z tym bytem bez mózgu” — pomyślała, opuszczając wyspę. Gdy pręgowana łapa postawiła pierwszy krok w obozie, ogrodniczka była wdzięczna za odrobinę odpoczynku, bo szczerze mówiąc, mogła przyznać, że nie była w formie. Ale kto by był? Ostatnio działo się tam zbyt dużo, a ona musiała to wszystko odespać. Poza tym ma już kilku pomagierów, więc po co ma brudzić łapy? Z każdym krokiem jej grzywka śmiesznie podskakiwała, co pozwalało kotce na zobaczenie czegokolwiek. Pierzasta Kołysanka musi ją w końcu obciąć, bo na dobre przestanie widzieć cokolwiek! Srebrna dyskretnie zbliżyła się do sterty zdobyczy, po czym z dołu kupki poharatanych zwierząt, chwyciła tłustego królika, który najpewniej wbiegł do nich prosto z terytorium Klanu Burzy. Piórko z obrzydzeniem spojrzała się na pozostałe ryby na stercie i ich paniczny smród, bo według niej, tylko plebs mógł je jeść. Nagle z legowiska przywódcy wyłonił się mały kształt, co zmusiło księżniczkę do zmrużenia oka, żeby dostrzec kogoś w oddali. Czarny point z długim futrem, właśnie rozmawiał z innym kotem, którego Pierzasta Kołysanka nie rozpoznała, a raczej nie pamiętała. To tak wygląda nowy lider Klanu Nocy? Piórko parsknęła gładkim, cichym śmiechem, przeżuwając kolejny kęs pulchnego królika.

— Przecież to jeszcze dzieciak! — wymruczała, przez zaciśnięte zęby pełne jedzenia. Nie mogli wybrać kogoś starszego z doświadczeniem? Przecież miała tego rodzeństwa w pip! Musiał zostać ktoś kompetentny oprócz niej. Dupek przywódca? Nie żyje. Pręgowany śmieszek? Zdechł. Trans ciołek? Martwy! Jej rodzina popełniała śmierci, jak i zbrodnie co noc, chociaż co się dziwić. Z taką piękną buźką i mądrym umysłem przychodzi odpowiedzialność. Przynajmniej ona wykonała swą powinność, żyje i ma się świetnie, tego mogła jej pożałować CAŁA rodzina. Kocica przymrużyła oczy jeszcze bardziej, snując pomysły, jak powinna go nazwać, bo i tak nie zapamięta jego imienia. Czemu nie mogli mieć takiego samego systemu jak w Owocowym Lesie? Tutaj tylko się gubiła.

— Jego oczy mówią… Niezdolny do podejmowania właściwych decyzji i mający kiepskie pomysły, zarozumiały dupek z wielkim ego — powiedziała, chichocząc. Niestety jej szczęście nie mogło trwać długo, bo niejaki lider, musiał nawiązać z nią kontakt wzrokowy. Miał duże, niebieskie oczy, prawie jak u kocięcia, czyli kolejna oznaka, że dalej był dzieckiem. Ona zawsze ma racje, pod każdym względem, w każdej sytuacji. A teraz, ma inne rzeczy do roboty, niż wpatrywanie się w cholera wie kogo. Pręgowana otarła łapą kąciki ust i z gracją pomknęła przez środek obozu do wyjścia.