༺═──────────────═༻
Obecna pora zielonych liści,
przed sytuacją z lisem
༺═──────────────═༻
Srebrny późnym porankiem przebudził się w legowisku, ciesząc się w duchu, że w końcu nastały dni, kiedy może w końcu się wyspać. Dzieci już zostały uczniami, więc większość czasu spędzały na szkoleniu, przy czym Kasztanka była mentorką, Paprotka. Kotka miała cały czas oko na syna, podobnie jak w przypadku Zwinka, gdyż ten ziół mógł się uczyć w dziupli uzdrowicieli, więc żadne zagrożenie poza obozem na niego nie czyhało. Niestety, kiedy tylko rudy kocurek miał wolny czas, to odnajdywał Purpurę, by nadrobić czas ich rozłąki, choć w ostatnich dniach ten ciągle mówił, iż tęskni za babcią i chciałby ją odwiedzić w obozie Klanu Burzy, skoro nie zapowiada się, by ta szybko znalazła chwilę na krótki powrót do Owocniaków.
Dzień wcześniej wojownik uprzedził Czereśnię o swoich planach, podobnie Gondora, by ci nie wyznaczali go tego dnia do patroli oraz nie musieli się zastanawiać, gdzie kocur się podziewał przez cały dzień. Żaden z nich nie miał nic przeciwko, więc liliowy mógł pospać nieco dłużej, niż w ostatnich dniach, co zdecydowanie wyszło mu na plus — czuł się jak nowo narodzony i to tylko dzięki późniejszej pobudce. Leniwie podniósł się, a następnie przeciągnął, czując padające promienie słońca na swoje srebrne futro. Śnienie w legowisku obok odsypiał nocny patrol, przy czym Purpura był pod wrażeniem, że ten jest w stanie spokojnie spać, kiedy to tuż pod nim nadal tętni życie w obozie.
Spokojnym krokiem przemierzał azyl, aż do samego wyjścia. Nikt go nie zaczepił, więc nie musiał się tłumaczyć ze swojej samotniczej wyprawy na tereny Klanu Burzy.
༺═──────────────═༻
— A ty gdzie się wybierasz? — miauknęła, utrzymując sztywną postawę, jakby na baczność.
— Do waszego obozu — odparł od razu. — Chciałbym zobaczyć się z moją matką, nim odwiedzę ją ze swoim synem, który już tęskni za swoją babcią. Więc będę wdzięczny, jeśli mnie poprowadzisz.
— No dobra. W takim razie chodź, kawałek dalej dopiero jest wejście do tuneli — miauknęła, zwracając się w stronę punktu docelowego.
— Serio ot tak uwierzysz w moje słowa? — spytał, będąc zdziwionym, jak wojowniczka szybko odpuściła ofensywę. — Nie obawiasz się, że jestem jedynie szpiegiem i podaje się za Owocniaka?
— Inaczej jak byś miał wiedzieć, że są u nas koty z Owocowego Lasu? — odparła, spoglądając na liliowego przez ramię — Poza tym, jestem pewna, że w obozie i tak by wyszło, czy kłamiesz. — dodała, niewzruszona.
— Skoro tak uważasz. W ogóle zwą mnie Purpura, z kim mam przyjemność odbyć podróż do obozu?
— Jestem Chyża Porzeczka, ale mów po prostu Porzeczka. Jestem pewna, że tobie jest to znacznie wygodniejsze. — odparła, kładąc dumnie łapę na pierś
— Ach nie nie, nie musisz się tym przejmować. W Owocowym Lesie wierzący we Wszechmatkę mają Imiona Duszy, które są znacznie dłuższe od waszych klanowych. Skoro twoje pełne imię, którym się posługujesz na co dzień to Chyża Porzeczka, to będę się tak do ciebie zwracać — wyjaśnił, nie chcąc, by młodsza czuła się niekomfortowo ze zwracaniem się do niej niepełnym imieniem.
— Powiem ci, że mi się bardzo nie podobają wojownicze imiona. Sama raczej zwracam się do bliskich jednym słowem, a większość, z którymi gadam, też do mnie mówią Porzeczka.
— Serio? Myślałem, że każde z nich jest unikatowe i niepowtarzalne przez obecność dwóch członów. U nas łatwo przez to pomylić koty, jeśli w danym okresie żyją dwa z takimi samymi imionami — przyznał.
— Niby są unikatowe, ale przywykłam do właśnie tego typu imion, jak to tam jest u was. — stwierdziła. — Jakoś mi tak przyjemniej.
— Nie spotkałem się jeszcze z takim podejściem pośród klanów.
— Możliwe też, że to przez moje samotnicze pochodzenie. Nigdy nie dostosowałam się w pełni do klanowego życia, w przeciwieństwie do moich sióstr.
— Masz siostry? — dopytywał, będąc wyraźnie zainteresowany tym tematem. On sam w końcu miał rodzeństwo.
— Owszem, Poziomkę i Malinkę.
— Poziomkę? Jesteś spokrewniona z Poziomką? — drążył temat, nie dowierzając, że ta młoda wojowniczka może być spokrewniona ze stróżem z Owocowego Lasu.
— No, Poziomkę. Taka podobna do mnie, ale bardziej puchata — wyjaśniła, nie rozumiejąc do końca, o co chodzi kocurowi.
— I jest trans szylkretem?
— Trans? W sensie transportującym? Nie, jest po prostu szylkretką.
Autor: _misha.13
— Nie, chodzi o to, że biologicznie to kotka, ale czuje się kocurem — mruknął.
— O ile nic przede mną nie ukrywa, to nie, jest zwykłą kotką.— Chyba mamy na myśli dwa różne koty, mające to samo imię — rozmyślał na głos liliowy.
— Ano, bardzo możliwe. — Podrapała się po brodzie. — Chodzi mi o moją rodzoną siostrę, ona była mianowana niedawno, ale ja mam taki łeb do tych imion, że nie pamiętam w ogóle, jakie dostała jako przewodnik.
— Tak, mówimy o różnych kotach. Ja miałem na myśli Poziomkę z Owocowego Lasu, który do was dołączył jako jeden ze stróżów.
— Ach, ten. No tak. Zapomniałam, że to też Poziomka. Co za zbieg okoliczności. — Zaśmiała się. — Odkąd ta wasza dwójka do nas przyszła, jakoś takie koty bardziej spokojnie się zrobiły. Ta nasza medyczka już swój wiek ma i trochę wprawiło to nasz klan w poruszenie, zwłaszcza biorąc pod uwagę sytuację byłej-przyszłej medyczki.
— Słyszałem o Łzawej Łapie. Straszne, że tak młody kot, będący przyszłością klanu okazał się kimś takim. Purchawka odkąd usłyszała te wieści od Czereśni, nie jest do końca sobą i nie pomaga fakt, iż jej druga córka została porwana przez Dwunożnych.
— Co ty, serio? W takim razie zostali sami synkowie.
— Oby oni się trzymali, inaczej nic nie zostanie z ich sojuszniczego miotu — przyznał Owocniak.
— Znaczy, ten jeden od was chyba jakiś ważny jest, no nie? Nie wiem, kim on jest, zastępca czy kto.
— Modrogończyk? Jest uzdrowicielem, aczkolwiek szkolił się na szamana i obecnie jest też pomocnikiem szamana, czyli Purchawki. Zapewne, kiedy ta odejdzie na emeryturę, to zajmie jej miejsce.
— No, Modro-coś. Jakoś niespecjalnie się interesuję tym, co jest u was. Dopiero gdy przyszli Poziomka i Miodunka to coś więcej dotarło do moich uszu — wyjaśniła szylkretka.
— Może liderzy otworzą nasze granice, byśmy mogli między obozami przechodzić i odwiedzać innych. Byłoby to korzystne dla sojuszu i zapewne zacieśniło go jeszcze bardziej.
— Fajnie by było. Skoro ten Modrogończyk od was chodzi sobie w tę i z powrotem jakby nigdy nic, to myślę, że sprawiedliwie byłoby to umożliwić innym. Jak na to, że jestem raczej za trzymaniem nosa w swoich sprawach, tak myślę, że to jest spoko możliwość.
— Prawda, może kiedyś to nastąpi, może już nie za kadencji Czereśni, aczkolwiek może jego następca dogada się z Zawodzącą Gwiazdą i dożyjemy tego momentu.
— Wszystko idzie w tę stronę — miauknęła. — Coś tam mówiłeś na początku, że masz syna i że twoja matka jest u nas. Czy to ta Miodunka?
— Ach, tak. Mówiłem wtedy o Miodunce.
<Porzeczko?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz