Od Koszmarnej Łapy CD. Tańcującej Słonki

Przeszłe zgromadzenie

Chciał usiąść w tym samym miejscu co księżyc temu, ale tam siadła jakaś szylkretka, pachnąca Klanem Puszków. Nie był awanturnikiem, ale tym razem miód mu uderzył do głowy.

– Em... Przepraszam, to moje miejsce.

– To twoje miejsce? – spytała młoda szylkretka ze zdumieniem, kładąc po sobie uszy. – Ja… nie wiedziałam, że można zaklepać sobie miejsce na wyspie – dodała, po czym podniosła się. Nie dało się, oczywiście, zaklepać miejsca, ale nie musiała o tym wiedzieć...

– Dzięki – miauknął bez emocji. Nie wiedział czemu, ale ona wzbudzała w nim żal, lecz później zgasł. Popatrzył na nią lodowatymi oczami. Nadciągający Pomrok powiedziała, że musi się socjalizować, cokolwiek to znaczy.

– Jak się nazywasz?

Szylkretka lekko przestraszyła się jego wzroku.

– Słonkowa Łapa… A ty? – odparła, przyglądając mu się z zaciekawieniem.

– Koszmarna Łapa. – mruknął bury – Jesteś z Klanu Klifu, prawda?

Słonkowa Łapa na moment zamilkła, zaintrygowana.

– Tak – odparła krótko, po czym wzięła wdech. – A ty, jak dobrze wyczuwam, jesteś z Klanu Wilka?

– Gratuluję – burknął kocur.

– Jak się układa u was w klanie?

Kotka zamilkła. Zaczęła się rozglądać nerwowo po polanie, ale zanim odpowiedziała, do nich przyszedł jakiś czarny kocur z krzyżem na czole.

Nowy objął jedną łapą szylkretkę – Witaj moja przyjaciółko! – Po tych słowach zmierzył od stóp do głów Koszmarną Łapę i mruknął z fałszywym uśmiechem. – Co to za jeden? – Wyszeptał do ucha swojej koleżanki.

– To samo pytanie mam co do ciebie. – odpowiedział czarnofutremu spokojnie, z lodowatym wzrokiem.

– Cześć – przywitała się z nim najpierw, a później odpowiedziała

– Ten? On nazywa się Koszmarna Łapa – odpowiedziała czarnofutremu. – Przepraszam, Koszmarna Łapo. Ten kocur to mój przyjaciel i nazywa się Złamana Łapa. Mam nadzieję, że się dogadacie! – mruknęła, wyglądając teraz na o wiele bardziej rozluźnioną.

– Chyba miło mi cię poznać

Burknął Klifiak.

Wilczakowi futro postawiło się na karku.

– To zatem… Z jakiego klanu jesteś przyjacielu? – Mruknął już z nieco mniej uśmiechniętym pyskiem. – Wiesz… Ja i Słonka to dobra para przyjaciół – Uśmiechnął się ponownie. – A ty? Masz przyjaciela w klanie? Jakiego ty tam jesteś… – spytał.

– Złamana Łapo… Koszmar jest z Klanu Wilka i jestem pewna, że ma do kogo otworzyć pysk – mruknęła Słonkowa Łapa, patrząc na czarnofutrego z przygnębionym wyrazem pyska.

Hm, Słonkowa Łapa jak na kogoś z Klanu Klifu była dość fajna, trochę gorzej z tym drugim, jak mu tam... No ale cóż, to Klifiak.

– Słonkowa Łapa ma rację, Klifiaku, nie jestem samotny

Dymny fuknął.

– Niech wam będzie, może zaczniemy jeszcze raz. Ja jestem Złamana Łapa. Mam 25 księżyców i chyba tyle, co o mnie mogę powiedzieć. – Westchnął, po czym wypuścił Słonkę ze swojego objęcia. – No i mogę jeszcze coś dodać o tej bliźnie, ale to dosyć głupia historia. – Mruknął

Szylkretowa kotka jakby ucieszyła się, że Złamana Łapa zdecydował się podzielić tą historią.

– Śmiało, też chętnie posłucham – zachęciła go, uśmiechając się delikatnie.

– Lubię takie historie. – Koszmar lekko się zaśmiał – dawaj

– No eh… Kiedyś pobiłem się z jakąś kotką z Klanu Wilka na zgromadzeniu. Wkurzyła się na mnie, bo chyba na nią wpadłem. No i się pobiliśmy, znaczy, no ona na mnie naskoczyła. Przywódcy i nasi wojownicy musieli nas rozdzielać. No i pewnym momencie mnie tak szturchnęła, że zostawiła mi tę bliznę. – mruknął, po czym przyłożył łapę do podbródka i się zastanowił. – Końcowo chciałem ją przeprosić, ale mi nie wyszło. – mruknął

– To dobrze, że teraz ja mogę chodzić na zgromadzenia i powstrzymywać cię przed wdawaniem się w takie sytuacje! – zażartowała, po czym uniosła uszy, a w jej oczach zalśniły iskierki. – Hej, skoro ta kotka była z Klanu Wilka, to może będziesz ją kojarzyć? – zwróciła się do Koszmarnej Łapy.

– Ha, Biały Barszcz mówiła coś o jakimś czarnofutrym Klifiaku, który śmiał z nią zadrzeć! – zaśmiał się – to ciekawa, ale strasznie wybuchowa kotka. Gratuluję, że wyszedłeś z tego cały!

Złamana Łapa lekko się zawstydził.

– No widzisz… Biały Barszcz? Ciekawe imię… – Mruknął, spoglądając przy tym na Słonkę. – A znasz jeszcze kogoś z klanu wilka?

– Ach, tak! Kiedyś rozmawiałam z niejakim Rozbitym Księżycem. Koszmarna Łapo, kojarzysz go?

– Kojarzę go, to "kolega" mojego kuzyna – uśmiechnął się szyderczo.

– Hm… Mnie się nie wydaje, abym go kojarzył. Kojarzę jedynie jakąś Kawczą Łapę. Nie za fajny gość — mruknął lekko rozmyślony Złamana Łapa

– Kawcza Łapa? Pierwsze słyszę – mruknęła niebieska. – Czemu uważasz, że nie jest fajny? Chyba nie kojarzę, żebyś kiedykolwiek o nim opowiadał. Rozmawialiście podczas zgromadzenia? – zaczęła zasypywać burego kocura pytaniami.

– Kawcza Łapa? Nie, fajny gość, trochę nerwowy, ale spokojniejszy od Białego Barszczu.

– Moje spotkanie z nim za przyjemnie nie było… Drażnił mnie. – wzruszył ramionami, po czym zapytał Słonkę – A ty? Miałaś kiedyś do czynienia z kimś niemiłym?

Teraźniejszość

Koszmarna Łapa mył swoje futro, które było oblepione kurzem. Dzisiejszy dzień był szarobury, a drzewa zamieniły się w duże, suche gałęzie, bez liści, bez kolorów. Zapowiadało się dzisiaj na piękny dzień. Jego lodowate oczy wylądowały na szylkretowym futrze Pyzatej Łapy. Jej pomarańczowe oczy lśniły w świetle słabego, szarego słońca. Kocurkowi wydawało się, że idzie prosto do niego.

– Koszmarna Łapo! – miauknęła – Koszmarna Łapo, jakaś Tańcująca Słonka chciała z tobą porozmawiać.

Cętkowany zmrużył oczy. Tańcująca Słonka? Ta Klifiaczka ze zgromadzenia, która była z tym czarnym zazdrośnikiem? Czego ona chciała?

– Kiedy chce się spotkać? – zapytał.

– Jutro – odparła – idziesz?

– Tak, zobaczę, czego chce. – mruknął, rozciągnął się i ziewnął – wezmę jakiegoś wojownika – odparł i zaczął czyścić ucho.

***

Koszmar rozglądał się po obozie, szukając sposobu na wyjście z obozu.

Zauważył swoją matkę, Ognikową Słotę, zbierającą patrol. Kocurek postanowił do nich dołączyć.

– Cześć, Ognikowa Słoto, czy mógłbym dołączyć do waszego patrolu?

Szylkretka popatrzyła się na swojego syna.

– Witaj, Koszmarze. Oczywiście, jeśli chcesz – mruknęła, a następnie krzyknęła do reszty – ruszamy!

Ruszyli z obozu, mijając sosny i świerki, które stały dostojnie, nie tracąc swych igieł. Nad nimi przeleciał jakiś ptak, a wiatr mierzwił im futro.

Dotarli do Czarnych Gniazd, które wyglądały tak jak zawsze.

– Może coś upolujemy? – zaproponował Koszmar.

– No dobrze. Klanowi przyda się więcej jedzenia.

Rozproszyli się nieco i zaczęli szukać dobrze wróżącego zapachu zwierzyny. Koszmarna Łapa zaczął iść w przeciwną stronę niż reszta patrolu i przyłożył nos do ziemi. Mysz. Podążał powoli za zapachem, który z każdą chwilą stawał się coraz mocniejszy. Nagle jego wzrok utkwił w małej piszczce szukającej czegoś do jedzenia. Zakradł się, wyskoczył w górę i jednym sprawnym ruchem przygniótł mysz. Złapał ją pyskiem za kark, a później kłapnięciem ją zabił.

– Koszmarna Łapo…? – usłyszał głos obok niego – Co ty tu robisz? Kazałam Pyzatej Łapie, by powiedziała ci, byśmy spotkali się niedaleko, ale myślałam, że powiedziała ci też, o jakiej porze – spojrzał się w kierunku głosu, który należał do Tańcującej Słonki.

– Masz teraz trening? – zapytała nagle.

– Nie – odpowiedział. – jestem na patrolu. A ty? Co tu robisz? Mieliśmy się spotkać teraz, ale na spokojnie możemy i teraz, jeśli masz czas. – siadł elegancko, owijając ogon wokół łap. – to, po co chciałaś się spotkać?

Słonka się zamyśliła.

– No wiesz, myślałam o tamtym zgromadzeniu… bardzo miło nam się rozmawiało i chciałam to powtórzyć.

Koszmar podniósł jedną brew ze zdziwienia.

– No dobrze – podrapał się za uchem – O czym chcesz porozmawiać?

– Ogólnie… możemy na przykład o naszych ulubionych rzeczach.

– Dobra, mogę zacząć – pomyślał przez chwilę Koszmar. I tak nie miał co robić. Miał ochotę jeszcze trochę pospać, ale sam się w to wpakował – Lubię kości. Szczególnie czaszki. W przyszłości chciałbym nosić czaszkę kruka na głowie, wyglądałbym jak jakiś szaman czy coś, ale spoko. Lubię również księżyc. Wygląda mrocznie i tajemniczo. A ty? Pewnie lubisz ptaszki, co?

Słonka nie wiedziała, jak zareagować na końcówkę.

– Taaak, lubię ptaki, ja i moja rodzina bardzo je szanujemy. To nasi patroni. Dlatego ich nie zabijamy oraz nie jemy.

Kocur trochę się zdziwił tą informacją. Chyba nie powinien mówić o czaszce ptaka na jego głowie…

– To… ciekawe – mruknął w odpowiedzi.

<Słonko?>

[1241 słów]