Kostka obserwowała bawiących się braci. Patrzyła, jak jeden drugiemu przywala, a drugi, nie pozostając dłużnym, oddawał kłapnięciem szczękami. Częściowo im zazdrościła takiej werwy i zapału. Oni, w przeciwieństwie do niej, mają jakiekolwiek predyspozycje do zostania wojownikiem. Wciąż siebie karciła w myślach za swoje podejście do wszystkiego, jednocześnie nie dając po sobie tego poznać.
Wtedy wpadł na nią Sosenek, przez co kotka się spłoszyła; popchnięta uciekła za matkę, zaglądając zza niej na swojego brata ze zmarszczonymi brwiami.
— Dalej Kostka, chodź się z nami pobaw! Już jesteś duża, na pewno sobie poradzisz. — zaprosił ją Rdeścik, uśmiechając się od jednego wielkiego ucha do drugiego.
Młódka zrobiła wielkie oczy. Na pewno to ona sobie narobi wstydu.
— Nie. — miauknęła, dość stanowczo jak na siebie, aż Poinsecja się do niej odwróciła.
— Jak Kostka mówi nie, to nie, tak Rdeściku? — zwróciła się do syna.
— No dobra. — odparł, trochę z niechęci, ale pozostawił uśmiech na mordce. Zaraz potem dopadł go z powrotem brat.
***
Podczas gdy bracia wypoczywali, kotka zdecydowała się na odważny ruch. Póki co nikt oprócz jej rodziny nie zagościł w żłobku od dłuższego czasu. Tak więc usiadła tuż przy wyjściu z legowiska. Liście kaliny osłaniały niemal całość jej ciała, dając jej poczucie bezpieczeństwa i pewnego typu nietykalności.
Akurat zapadał zmrok. Słońce przestało sięgać do obozu, zasłonięte przez korony drzew. Podziwiała obóz zakryty cieniem, wysokie drzewa i koty, które na nich wypoczywały. Tu i ówdzie widziała, jak ktoś nawet przeskakiwał z drzewa na drzewo lub z gałęzi na gałąź. Bardzo by chciała tak umieć. Westchnęła. Może kiedyś się nauczy poruszać po nich tak jak inni, a może jeszcze lepiej. Jej długie łapy i smukłe na pewno są pewnego rodzaju przewagą nad innymi. Zaczęła marzyć o podziwie ze strony innych, o tym, jak jest wychwalana za swoje umiejętności. Szkoda, że raczej nigdy tak nie będzie.
Po dłuższej chwili wpatrywania się w jeden punkt nagle przed nią pojawiło się czarne futro. Cofnęła się głębiej w kalinę, unikając kontaktu. Okazało się, że był to kocur o smoliście czarnej sierści, żółtym, wyraźnym spojrzeniu i krótkim ogonie. Zamrugała parę razy, a zaraz za nim zjawiła się śnieżnobiała, niezwykle piękna kotka. Jej sierść była upstrzona płatkami kwiatów, a na barkach niosła cudowne pióra. Chwilę potem, w żłobku postawił łapę jej tata — Koniczyna. Patrzyła się na całą trójkę wielkimi oczyma, niemal zachwycona wyglądem kotki.
W chwilę ich nieuwagi wymknęła się z powrotem za śpiącą Poinsecję i obserwowała koty zza niej.
Ojciec, razem z czarnofutrym wojownikiem, rozmawiali wesoło, podczas gdy kocica się ułożyła na świeżo ułożonym, dedykowanym dla niej posłaniu.
Dość długo obserwowała całą trójkę, dopóki Koniczyna nie usiadł i się spojrzał w stronę swojej rodziny. Dojrzał swoją jedyną córeczkę.
— Kostko, nie śpisz? — uśmiechnął się do niej szeroko, a ona się w ułamek sekundy schowała za matką, jakby miała nadzieję, że coś jej to da.
Po chwili Koniczyna do niej dotarł. Zastał ją skuloną z wielkimi oczami.
— Nie chcesz poznać mojego kolegi? — zapytał przyjaźnie. Kostka namyśliła się moment, po czym niepewnie wstała. Przecież musi wreszcie kogoś poznać, bo inaczej będzie po prostu samotna jak palec.
Krzywym krokiem szła u boku ojca, wpatrzona w podłoże, a gdy się zatrzymał, ona natychmiast usiadła, nie odrywając wzroku.
— Mówiłem wam o Kostce. Czy nie jest piękna? Moja jedyna księżniczka! — rzekł ucieszony — Kostko, to mój kolega, Śnienie. A tu jest jego partnerka, Wróżka. Przywitasz się? — koteczka wbiła spojrzenie szeroko otwartych oczu w ojca.
Po dłuższej chwili ciszy z jej strony wreszcie wydukała jedno słowo:
— Hej…
<Śnienie?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz