Najlepszą informacją, jaką dostała Odeta, był trening z Daglezją. Najgorszymi wieściami także był oto ten trening. Wytłumaczenie jest banalnie proste — koteczka uwielbiała wojowniczkę. Jako że to siostra jej mentorki, miała przyjemność co i raz natknąć się na nią w swoim otoczeniu, czy to konwersując z Całunką, czy to odstawiając inną scenę adekwatną do ich skomplikowanej relacji. Faktem było, iż ona i szylkretką polubiły się nawet łatwiej niż zrobiła to Odeta z brunatną, a to wszystko za sprawą lekkomyślności oraz wybuchowego charakteru, szybko przypadłego liliowej do gustu. Jedynym problemem był chaos, jaki wspólnie tworzyły ich dwie silne osobowości. Otóż, kiedy to starsza rozkazywała młodszej, chcąc czy nie chcąc, często wywiązywała się z tego niemała sprzeczka.
Uczennica godziła się podlegać kotom postawionym wyżej, aczkolwiek nie tyczyło się to pręguski. Ta dostawała specjalne traktowanie w postaci podopiecznej o wyostrzonej ignorancji. Nie chodziło tu o to, że na przekór próbowała nie słyszeć kocicy. Nie, tu chodziło o coś zupełnie innego! Miała miejsce sytuacja, w której to młodsza po prostu tak emocjonowała się obecnością tamtej, aż kończyła zupełnie odciętą od świata. Natomiast Daglezja miała to do siebie, iż nie lubiła takiego stanu rzeczy. W ten sposób często kończyły pokłócone, a ich łącznikiem była tylko nieobecna nauczycielka. Chociaż ona sama wyznaczyła taki los…
Przeznaczając siostrze zajęcie się Odetą, ponieważ sama nie miała tego dnia czasu na trening, a od dłuższego czasu nie miały szansy go odbyć, zaufała im w tym najmniejszym stopniu. Obiecała później zajrzeć i zobaczyć, jak sobie radzą, gdy tylko uda jej się uporać z czymkolwiek miała do roboty; nikt nie był pewien, co właściwe kombinowała. Można było martwić się tak dużą ilością ufności względem tej dwójki. Jednak na początku było względnie dobrze. Start zazwyczaj jest tym najlepszym punktem. Potem już szybko idzie z górki w tym prawdziwie złym znaczeniu tego stwierdzenia.
Zadanie było niby proste — przenieść gałęzie zebrane przez innych wojowników do obozu, aby umocnić ściany żłobka na sezon obfitujący w ilość zwierząt. Patrząc na te kawałki drzewne, dalej nie było to niemożliwe. Niemniej, te niby “tylko gałązki” były tak niemiłosiernie ciężkie, aż pysk bolał od trzymania dwóch naraz! Poczynawszy wykowywanie pracy, ekspresowo się o tym przekonała. Wystarczyły dwa kursy i już zaczęła drętwieć jej mordka. Na dodatek, towarzyszka odmówiła jej pomocy! Wytłumaczyła to prosto, pomimo oczywistej wymówki od dźwigania jaką to było:
— To twoje zadanie, nie moje. — mówiła.
Tym sposobem Owocniaczka zajmowała się kursowaniem pomiędzy owocowym laskiem a obozem wielokrotnie bez wsparcia. Daglezja zajmowała się wyłącznie motywacyjną gadką, która nic nie pomagała, aczkolwiek zbędnie irytowała kota zmęczonego. Odeta starała się zachować względne pozory, pogodny wyraz pyska i miło odpowiadać, ale po którymś tekście, szczerze wyraziła się na temat takiej formy wsparcia. Od tamtego momentu chodziły we względnym milczeniu. Finalnie tamta zarządziła, iż zmęczyła się i bez uprzedzenia oddaliła się w tylko sobie znaną stronę.
Zdana na siebie uczennica kontynuowała zajęcie z poczucia powinności, jednak przy piątym kursie i połowie stosu dalej piętrzącym się przed nią, postarała się wymyślić coś, co mogłoby, chociaż odrobinę ułatwić tę robotę. Na myśl przyszły jej liście, w których to uzdrowiciele nosili medykamenty i szybko połączyła kropki. Czasem warto było uczyć się takich anegdotek jak właśnie ta! Nim się obejrzała, znalazła liść odpowiedniej wielkości. W niego zawinęła elementy budowlane, no i przemęczyła się przez resztę drogi, wlokąc je prosto pomiędzy krzewy centrum. Zakończenie zajęcia zdjęło kamień z jej serca. Wnet pojawiła się mentorka, obrzucając wymęczoną podopieczną i jej pracę ogólnikowym spojrzeniem bez większej uwagi.
— Szybko skończyłyście. Gdzie Daglezja? Miała ci przecież pomagać? — odrzekła, chichocząc na dramatyczne padniecie pręguski prosto na ziemię.
Pełne słońce popołudnia połączone z nowo przybyłym gorącem dawało się jej we znaki. Praca zajęła jej sporo i pomimo cienia czuła się wycieńczona. Na szczęście, nauczycielka nie pytała zbędnie, co się stało, a sama pojęła sytuację. Pokręciła łbem z westchnieniem, kiedy to liliowa leżała plackiem. Zanim odeszła, nakazała:
— Odpocznij trochę, młoda. Strażnicy zajmą się resztą, a jeśli coś to zaoferuj swoją pomoc. Ja już sobie porozmawiałam z tą nieszczęsną Daglezją… —
Niekontrolowanie stęknęła. Tak czy inaczej, nie było więcej narzekania. Brunatna zniknęła. Następnie zielonooka przeczołgała się gdzieś na bok i znów legła na wydeptanej przez tysiące łap trawie. Powierzchnia nie była miękka ani zupełnie odpowiednia do odpoczynku, aczkolwiek zmęczonej wszystko jedno było co do miejsca. Ważne było wyciągnięcie się z rozmachem na jakimś terenie. Przerzuciła się na plecy i przeciągnęła, czując, jak rozluźniają się jej mięśnie, wcześniej ciągnące przez robotę. Nadszedł wyczekany moment spokoju. Nawet do głowy jej nie przychodziło, aby myśleć o kotce, która zostawiła ją samą sobie! Chciała po prostu leżeć.
— Przepraszam. — beznamiętnie mruknął ktoś, z jej prawej strony. Zorientowała się, że zasłoniła wyjście ze żłobka, w którym stał młodziutki kociak. Przecież to ten, który niedawno się narodził! Jejuniu!
Zapomniawszy o swoim zmęczeniu, niemniej z ciągle ociężałymi mięśniami, podniosła się na łapy niezgrabnie. Zlustrowała wzrokiem małą, wyglądającą jakby miała prawdziwą czaszkę wymalowaną na pysku. W ogóle była szczupła i chuderlawa… wyróżniająca się na tle grupy w specyficzny sposób. Zaczęła paplać, zanim zdążyła się powstrzymać; taka już jej natura.
— To ja najmocniej przepraszam! Nie patrzyłam, gdzie się kładę… założę się, iż nieźle ci przeszkodziłam. Jesteś małą chudzinką! Trudno byłoby przeskoczyć kogoś takiego jak ja… — paplała. Złapała się na wypowiadaniu słów, które mogły być obraźliwe. Otrząsnęła się, w fizycznym i metaforycznym znaczeniu tej czynności. — Znów, sorki. Nie myślę! Mogę ci jakoś pomóc? Czego tutaj szukasz? — odwróciła temat.
<Kostka jesteś, tak?>
[883 słowa]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz