BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

13 listopada 2026

Od Monarcha Pierwszego CD. Borowika

Przeszłość

Niebieski obserwował kocura, trzymając w pysku zdobycz. Nie zamierzał oddawać swojego posiłku. Upolował go uczciwie! No dobra może na terenie Owocowego Lasu, ale w dalszym ciągu uczciwie.
— Hm? To ciekawe, bo to stworzenie samo wpadło w moje piękne łapy — odparł kocur. Nie cofnął się, kiedy młodszy się do niego podkradał. Zamiast tego uniósł łapę w geście ostrzeżenia. Nie był zwolennikiem walki, ale w sytuacji głodu nie zamierzał się poddać dobrowolnie. Jego ojciec mawiał, że poddają się słabi, a on przecież słaby nie był. Mało tego trochę górował nad Owocniakiem. Jednak w momencie, gdy kocur przemówił. Monarch opuścił łapę. Nadal trzymał posiłek w zębach, jakby nie chcąc testować, czy ciemniejszy faktycznie mu nie zabierze jedzenia. Słuchał jego słów.
— Zwiadowca, co? — mruknął, zaciskając bardziej zęby na zwierzynie. Kiedy kocur mu się przedstawił, Monarch nieco przekrzywił łeb.
— Takie…nijakie to imię — skomentował po prostu. Kiedy Borowik zadał mu pytanie o jego imię, pręgus wyprostował się i dumnie wypiął pierś. Wiatr poruszył jego sierścią, co podkreśliło jego majestyczność.
— Ja. Nazywam się Monarch Pierwszy — przedstawił się kocurowi. Gdy ten dopytał go o Monarcha Drugiego, niebieski pokręcił lekko łbem. W momencie, gdy młodszy powrócił do tematu zwierzyny i stwierdził, że Monarch nie może jej zjeść, niebieski wyprostował się jeszcze bardziej, by górować nad niższym.
— Mam ci oddać zwierzynę, którą SAM upolowałem? Zapomnij. Nie będę jadł czegoś złowionego przez kogoś innego. Nie jestem niezdarny ani tym bardziej kaleki, by łaskawie dostać coś od kogoś — z tymi słowami Monarch się odwrócił. Uderzył lekko Borowika ogonem w pysk i w kilku susach odszedł od niego.

Przed narodzinami dzieci

Monarch nigdy tak naprawdę nie zapomniał o kocurze, który go zaczepił jakiś czas temu. Wtedy niebieski zabrał zwierzynę i nie zważał na to, jakie skutki mógł ponieść Owocniak. Teraz jednak miał zamiar mu się chociaż trochę odwdzięczyć. Nie był pewien, gdzie i kiedy Borowik chodził po terenach. W razie czego złapie kogoś z tamtejszych kotów i każe przekazać Borowikowi zwierzynę. Banalne prawda? Co z tego, że kocur miałby kłopoty. Przecież podziękowanie, bo długiem tego nie miał zamiaru nazywać, to jedyne co może zrobić dla tego kocura. Odda zwierzynę i ucieknie jak gdyby nigdy nic. Jak pomyślał, tak też zrobił. Upolował dwie myszy, a następnie udał się w stronę terenów Owocowego Lasu.
— No dobrze, gdzie się chowasz? — wymamrotał do siebie. Wreszcie po długim marszu, wyczuł zapach kotka z Owocowego światka.
— Czyżby to mój cel, czy innego kota wiatry przywiały? — mruknął do siebie. Przypadł do ziemi i zakradł się do niego. Kocur przed nim był tak niski, jak zapamiętał. Zatem nie musiał szukać innej ofiary, a szkoda, bo może ładna kotka lub kocur, by się tu pojawił?
— Witaj Borowiku — miauknął, podnosząc się z ziemi.
— Mam dla ciebie…prezent… — miauknął, kładąc między nimi dwie myszy.

<Borowiku? To prezent jasne?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz