Gdy wreszcie otrząsnęła się po przebudzeniu, zajęła się smakowitą ryjówką, jeszcze ciepłą. Zapewne pierwszy patrol łowiecki wrócił jeszcze zanim w ogóle się obudziła. Tego ranka czuła się niezwykle. Jakoś tak przybyło jej chęci do kontaktu z innymi, nawet próbowała się bawić z braćmi, podając im kulkę mchu trzy razy podczas ich zabawy, gdy im uciekała. Całe południe towarzyszył im w żłobku tata, który raz po raz dołączał się do zabawy swoich dzieci.
Gdy do żłobka wszedł ktoś nowy, ktoś, kogo wcześniej jeszcze nie widziała, przerwała na moment podawanie Sosenkowi kulki mchu i nastawiła uszu. Był to dość zgrabny, czekoladowy kocur. W sierści miał poutykane te wszystkie różności, Kostka sama nie wiedziała, czym one konkretnie były. Podszedł w stronę rodziny Kostki.
— Dzień dobry, Poinsecjo, czy mam może twoje pozwolenie na opowiedzenie twoim kociętom parę rzeczy o Wszechmatce? — spytał się, kulturalnie pochylając odrobinę głowę.
Kocica zastanowiła się chwilę, spoglądając na Koniczynę, który bacznie przypatrywał się asystentowi szamana.
— Myślę, że tak — orzekła wreszcie. — Dzieci, chodźcie tu. Modrogończyk ma coś wam do opowiedzenia — zwróciła się do swoich pociech.
Kostka postawiła wysoko uszy. Dobrze zrozumiała? Modrogończyk? Takiego imienia się nie spodziewała.
— Jakaś historyjka? — dopytał się Sosenek, siadając tuż przed łapami uzdrowiciela.
— Może jakieś przygotowania do zostania uczniem? — zastanowił się pociesznie Rdeścik, siadając zaraz obok brata.
Ostatnia dosiadła się Kostka, która, z typową dla siebie niepewnością, dołączyła do wesołej zgrai siedzącej przy czekoladowym.
— Nie, akurat teraz opowiem wam o czymś zupełnie innym — odparł z uśmiechem. — To już nie dotyczy sfery przyziemnej, bo tak może żyć każdy, niezależnie od przynależności. Wy, jednak macie szansę na dowiedzenie się czegoś o Wszechmatce. Nie widzicie jej, ale możecie czuć, że nad wami czuwa. Jeszcze pewnie tego nie pojmujecie, bo jesteście mali, ale wiedzcie, że ona jest cierpliwa i czeka, aż może pojmiecie i zaakceptujecie ją — wyjaśnił. — Ona manifestuje się przez naturę, pilnuje was, pokazuje wam, gdzie iść, jaką ścieżką. Głosi ona, by żyć w harmonii z naturą, a po zakończeniu kociego żywota, przeistacza każdego albo w jaskółkę, albo jerzyka.
— Co to są? — miauknął Sosenek.
— To są takie ptaki, bardzo zwinne i piękne. To one są już martwymi naszymi przodkami — odparł wesoło kocur.
Kostka zastanowiła się moment. To, co opowiadał Modrogończyk, brzmiało naprawdę cudownie. Wszystkie koty, będące otulone czyjąś opieką, a ta opiekunka jeszcze głosiła życie w zgodzie z naturą. Wbiła swój wzrok w kocura, chłonąc każde jego słowo. Nadało jej to pewnego rodzaju otuchy. Ta świadomość, że nawet po opuszczeniu swojej prawdziwej mamy, ktoś wciąż nad nią czuwa, pilnuje ją i jej strzeże, naprawdę koiła jej wewnętrzne obawy.
W pewnym momencie do czekoladowego podszedł Koniczyna, który zachowywał milczenie cały czas. Coś powiedział mu na ucho i poszedł dalej, wychodząc ze żłobka. Kostka wiedziała, że tata wierzył w coś zupełnie innego, niż większość Owocowego Lasu, stąd pewnie jego uprzedzenie do opowieści Modrogończyka.
— Mmm, tak więc — wrócił do opowieści. — Jak już mówiłem, Wszechmatka to pewnego rodzaju opiekunka. Mam nadzieję, że pomoże wam ona w waszych trudnych chwilach, zwłaszcza jeśli nie potraficie opowiedzieć jakiemuś kotu o swoich chwilach słabości.
— Modro… goń-czyku… — wydukała nagle Kostka, przerywając kocurowi. — …Czy Wszechmatka serio… czuwa nad wszystkimi?
<panie Modrogończyku?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz