Nareszcie kocurowi udało się w jakiś sposób zwrócić jej uwagę. Z uniesionym ogonem podążył za nią, jednak szybko spuścił go w dół, gdy powiedziała, że wygląda jak mały kociak. Gdy już dotarli na miejsce, kotka usiadła przed jednym z większych drzew, patrząc na kocura z niepewnością.
— Dużo się wspinałeś na treningach? — zapytała najpierw, badając teren.
— Trochę, raz się zdarzyło… — Uśmiechnął się speszony, a kotka spojrzała na niego poddenerwowana, strzepując ogonem.
— No cóż, to będziemy szli od podstaw. Podejdź do drzewa i oprzyj się o jego konar przednimi łapami. — Pokazała, co musi zrobić, na co ten zapatrzył się na nią. Gdy tak rozciągnęła się dopiero teraz zauważył, że pomimo bycia niższą od niego jest nadal dość wysoka, w dodatku bardzo chuda. Może i nawet za bardzo..? Czy Krucze Pióro też tak wyglądał? — No, bierz się do roboty!
— Tak, już… — Na jej polecenie przybrał tą pozycję, co ona.
— Dobrze, teraz musisz mocno odbić się tylnymi łapami, o tak. Postaraj się wbić się jak najmocniej pazurami w korę drzewa. — Zademonstrowała ruch, zawisając na drzewie. Chwilę po niej zrobił to samo, również podpierając się pazurami. — A teraz musisz mocno odbić się w stronę gałęzi.
— Dobra, to nie może być takie… — Gdy wypowiadał te słowa wyskoczył za nią, jednak zamiast do przodu w stronę gałęzi wyskoczył bardziej w górę, lądując na ziemi. Otrzepał się, patrząc teraz na kotkę, która śmiała się z niego na gałęzi drzewa.
— Chyba ktoś tu faktycznie radzi sobie fatalnie, co? — Zarzuciła ogonem, owijając go sobie wokół łap, wygodnie leżąc na gałęzi z jedną tylną łąpą zwisającą z niej.
— Hej, nie prawda! Każdy ma gorsze próby. — Kocur wymachiwał teraz ogonem na dole.
— Tak, to po prostu zasługa tego, że jestem starsza. — Zamknęła oczy, dumnie wypinając pierś.
— O jeden dzień — burknął pod nosem, teraz z o wiele większą determinacją wyskakując na drzewo, tym razem lądując na gałęzi tuż obok niej. — No i co? Mówiłem, że gorsza próba.
— Ach tak? To wyżej też wyskoczysz, prawda? — Wyskoczyła na kolejną gałąź, a potem kolejną. W pewnym momencie zniknęła gdzieś w koronach drzew, na co kocur spanikował.
— Hej, wracaj! Tu jest wysoko! — Cóż, te drzewa akurat były młode, jednak nie sprawiało to, że martwił się mniej o kotkę. Przecież Krucze Pióro zrobiłby sobie z jego futra nowe legowisko, a z kości naszyjnik, podobny do tego Kwaśnej Kocanki. Wyskoczył do góry, prawie spadając z gałęzi. W końcu wylądował na tej, która była zasłonięta koronami drzew, tuż obok Księżycowej Łapy. Rozejrzał się, widząc, że byli na tyle wysoko, że widzieli korony innych drzew. Można było też zauważyć pomiędzy wyższymi drzewami skrawki terytoriów innych klanów. Zafascynowany spoglądał na otaczający go piękny widok, w który Księżycowa Łapa wpasowywała się… Tak idealnie… Na niebie widoczny był teraz księżyc i słońce, co tylko jeszcze bardziej go zafascynowało. Ta w końcu po chwili spojrzała na niego, a światło w jej oczach odbijało się tak pięknie, że serce zabiło mu szybciej. Zobaczył w ich odbiciu siebie samego, przez co po prostu zmiękły mu łapy. Co nie było zbyt dobre w sytuacji w której akurat byli. Co musiała czuć kotka w tym momencie..?
[500 słów]
(wspinaczka na drzewa)
<Księżycowa Łapo..?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz