Dostrzegła niedaleko siebie ojca, który akurat wraz z Kwaśną Kocanką jadł posiłek, dzieląc się językami. Czy dla nich faktycznie takie zachowanie było przyjemne? Większość kotów, które mówiło o ich relacji, uważało, że kocur nigdy nie da się żadnej kotce. A jednak, Krucze Pióro potulnie teraz siedział obok swojej partnerki, wpatrując się w nią maślanymi oczami. Dla Księżycowej Łapy było to dziwne. W końcu czy nie to opisywał jako bycie słabym?
⊹₊˚‧︵‿₊Przeszłość⊰₊‿︵‧˚₊⊹
— Tato! Przyszedłeś! — Noc podbiegłą do kocura, prawie lądując na jego łapie. Ten zerknął na nią, rozglądając się po żłobku. Dostrzegł Kwaśną Kocankę zwiniętą w kulkę, śpiącą obok reszty jego dzieci. Znów spojrzał na córkę.
— Chyba przybyłem trochę późno. Odwiedzę was kiedy indziej. — Już miał zamiar się odwrócić, ale mała odezwała się.
— Nie, proszę zostań! Nareszcie mam szansę sama z tobą porozmawiać, bez Ślepowrona i Niedźwiedzia! — Błagalnie patrzyła na kocura, oparta o jego łapę.
— O czym chciałabyś porozmawiać? — Brzmiał na lekko zrezygnowanego i zmęczonego.
— O tym, jak to jest być wojownikiem! — Z niecierpliwością wpatrywała się w ojca. Ten chwilę zamyślił się.
— To ciężkie zadanie. Musisz być silna, a w dodatku nie możesz okazywać słabości. Nawet względem swoich bliskich. — Na te słowa kotka przekręciła łbem na bok.
— Ale jak to? Nawet co do Niedźwiedzia i Ślepowrona? — Nie za bardzo rozumiała ojca.
— Tak. Nawet co do nich. — Chwilę zastanawiał się nad tym, jak wiele chce jej powiedzieć. — Gdy byłem jeszcze młody, mój brat, Warczący Lis, umarł niedługo po swoim mianowaniu. Nie byłem delikatny podczas naszej walki na mianowanie. Nie opłakiwałem go. Pustułkowy Szpon chyba do dziś ma mi to za złe. — Na wspominkę o bracie skrzywił się lekko, jakby w pysku miał mysią żółć.
— Ale to straszne! Nie mogłabym nie płakać, gdyby moi bracia umarli! — Gdy to powiedziała, niebezpiecznie szybko zbliżył się do niej, przez co jej ciśnienie podskoczyło gwałtownie. Jego oczy miały w sobie dziwną iskrę.
— Nie będziesz płakać, zrozumiano? Jeśli Ślepowron nie poradzi sobie przez swoją łapę podczas szkolenia, to nie będziesz płakać. Ani jeśli cokolwiek mu się stanie. — Zerknął w stronę syna, a ona aż wzdrygnęła, podążając za jego wzrokiem. — Wiem, że zależy ci na nim. Ale nigdy nie przywiązuj się, nawet do swoich bliskich. Bo możesz ich bardzo łatwo stracić, a klan nadal będzie cię potrzebował, czy tego chcesz, czy nie — warknął, po czym odwrócił się i wszedł ze żłobka, zostawiając Noc trzęsącą się ze strachu i stresu jak liść na wietrze.
⊹₊˚‧︵‿₊⊱·☾·⊰₊‿︵‧˚₊⊹
Do dziś czasem myślała o tym, co wtedy powiedział jej ojciec. Wiele razy podczas szkoleń zauważała, że Ślepowronia Łapa ma problemy z walką czy łowieniem. Ojciec gardził nim, a on za wszelką cenę chciał mu pokazać, że jest silny. Jednak co mógł zrobić? Krucze Pióro miał swoje dziwne przekonania, które próbował też wpoić jej. W końcu widział ją jako swoje oczko w głowie, swoją córkę… twierdził, że ma ona predyspozycje do zostania kimś ważnym w Klanie Wilka, ale zapytany kim, nie chciał odpowiedzieć. Bardzo wątpiła, że miałby okazję wybrać ją na zastępcę, Zalotnej Gwieździe czas już się kończył, a kto wie, kto obejmie władzę. W końcu westchnęła, podchodząc do rodziców, z niepewnym uśmiechem.
— Krucze Pióro… Chciałam zapytać, czy miałbyś może czas na podszkolenie mnie z walki? Bardzo chciałabym poznać twoje techniki.
[530 słów]
<Co ty na to tato?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz