Od Skroplonej Łapy (Skroplonego Mszaru)

Przeszłość

Muszla pracował nad zakątkiem na wyspie, pomagając ojcu, który właśnie przenosił sporą ilość starych gałązek. Trzeszczały przy każdym kroku. Na swoich barkach miał drugi koniec, chociaż to pomarańczowooki brał na siebie lwią część ciężaru, najprawdopodobniej nie chcąc kłopotać syna. Badyle mogły posłużyć jako dobra baza do trwałego legowiska lub w celu podtrzymania ścian. Mieli ich tyle, że obydwie wersje nie wydawały się szczególnie odległe czy godne mysiego móżdżka. Mogły się przydać, nadmiar nie szkodził. Wiatr poruszał trzcinami obozu Klanu Nocy nieopodal spokojnie, a dymny czuł narastającą dumę z siebie w sercu. Do tej pory mógł spokojnie zamieniać słowa z kotami czekoladowej maści. Wiedział, że u kotów lubujących się w rybach panowała widoczna niechęć wobec brązowego umaszczenia, co tłumaczyło bardzo wrogie zachowanie Ulewnego Szkwału tyle księżyców temu, względem Szczawiowego Serca, a obecnie znanego jako… Błoto. Dymny, mimo to, nie potrafił zrozumieć, dlaczego dla wielu kotów przemoc była jedynym rozwiązaniem. Na samą myśl spochmurniał.
Popatrzył się na ojca, który właśnie układał mech na jedno z posłań, starannie uwijając coś w rodzaju gniazdka. Poduszkami ugniatał go, żeby zmieścić więcej, ale jednocześnie zależało mu na tym, aby nie był zbyt zbity. Dymny pochwycił do pyska zapas miękkich piórek. Czuł dyskomfort w łapach związany z przepracowaniem, cały dzień przenosili przeróżne materiały i wtykali je w odpowiednie miejsca. Nowość, do której należało się dostosować, jeśli zamierzał tutaj pozostać; budowanie własnego zakątka. Do tej pory nie mógł jakoś bardzo narzekać – najtrudniejszy był początek. Bardzo ciężko było mu się przyzwyczaić do dziury więźniów, czuł się wtedy okropnie, dlatego też był niezwykle wdzięczny za możliwość wybycia stamtąd, chociaż na chwilę. Otrzymał szansę od samego Klanu Gwiazdy i dziękował mu wiele razy, a jego łapy wołały o pomstę do nieba. To samo zresztą obciążony grzbiet i boląca szczęka. Błoto zamruczał do syna.
— Muszlo, połóż pióra tutaj, proszę. Możesz część z nich powtykać do drugiego legowiska, o tam. — Końcówką ogona wskazał na posłanie ułożone nieco dalej, ale nie jakoś szczególnie daleko. Dymny pokiwał głową, a potem położył zawartość pyszczka przed ojcem, część z niej zabierając dla siebie. Zaczął sobie cicho nucić pod nosem, wykonując przydzielone mu zadanie. Zależało mu na tym, żeby wszystkim było tutaj bardzo wygodnie. Chociaż w ten sposób mógł im jakoś pomóc, nie denerwując przy tym reszty społeczności. Wykonywał przydzielone mu odgórnie obowiązki, przy okazji zajmując czymś łapy.

***

Po mianowaniu na ucznia

Rudy kocur wpatrywał się w swoje odbicie w tafli wody, słysząc kojący plusk zmoczonej przez lekkie fale ziemi. Zyskał imię Skroplonej Łapy, a także mentora, który uczył go zasad panujących w Klanie Nocy. Cętkowany zerknął w pewnym momencie na siedzącego obok burego kocura, który miał wymalowane wieczne niezadowolenie na pysku. Wyglądał tak, jakby wyczekiwał pierwszego ruchu ze strony ucznia. Skroplona Łapa z lekkim ukłuciem w sercu przełknął ślinę. Czy uda mu się złowić rybę, jeśli wetknie do wody łapę i poczeka wystarczająco długo? Nie… raczej nie, w końcu która ryba dałaby się nabrać na coś takiego? Był to pomysł niewarty uwagi, chociaż trop prowadził prawie odpowiednio. Rozejrzał się po wysepce, na której przyszło mu uczyć się sztuki łowienia. Z jego futra skapywały kropelki wody, głucho stykając się z gruntem. W końcu, żeby się tu dostać, musieli uprzednio przepłynąć. Rudy dowiedział się wtedy, że pływał w nieodpowiedni sposób, dlatego tak dużo wody przypadkiem łykał i męczył łapy bardziej, niż było to konieczne. Szybko dostrzegł mały kamyczek, dlatego też wstał i w paru zwinnych susach dotarł do przedmiotu. Ujął go w łapy i powrócił do mentora równie szybko. Pomarańczowooki przymknął oczy na jakiś czas, myśląc, że łaciaty do jutra się nie wyrobi ze zdecydowaniem się na jeden z wielu, niezliczonych sposobów. W końcu co wojownik, to inny sposób. W Klanie Nocy było ich niezwykle wielu, a razem z nimi unikatowe sztuki przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Zielonooki cisnął kamyczkiem przed siebie. Szara plama po zetknięciu się z taflą zanurkowała pod wodę, posyłając za sobą bąbelki. Nagle, w odmętach pojawiło się poruszenie, a już uderzenie serca później jedna z ryb plusnęła wodą, prowadząc parę kropelek prosto w pysk dymnemu. Zmrużył oczy w ostatniej chwili, niemal pozwalając cieczy na zetknięcie się z nimi. Niestety, jego policzki, razem z wąsami na tym ucierpiały. Łapą strzepnął nadmiar wody, a Morszczynowy Wąs przyglądał się uważnie jego poczynaniom z niezadowoleniem. Wreszcie, niewiele młodszy pokusił się na zanurzenie poduszki w chłodnym zbiorniku, pazurami próbując pochwycić zdobycz. Musnął rybę w śliski bok, nie mogąc znaleźć miejsca do wczepienia się. Uderzyła go płetwą, odpływając spłoszona. Skroplona Łapa westchnął, kręcąc głową. Wcale się nie popisał. Słońce wspinało się po niebie leniwie, ogrzewając ich boki ochoczo i konkretnie. Trawa kołysała się delikatnie na wietrze, a do ich uszu dolatywał kojący plusk, dający nadzieję na smaczny posiłek. Rudy dzisiaj jeszcze nie zjadł niczego, ponieważ nie uznał, że zasługiwał na cokolwiek ze sterty. Nie, dopóki samemu niczego nie przyniesie. Zresztą wątpił, żeby mentor pozwolił mu na zjedzenie czegoś przed szkoleniem.
— Musisz szybciej się decydować na to, co zrobisz, bo ryby na ciebie nie zaczekają — burknął starszy, na co dymny pokiwał głową. Następnie bury zademonstrował mu nowy sposób. Odchrząknął. — Zanurz łapę w wodzie. Będziemy musieli zmienić miejsce, bo spłoszyłeś ryby.
Skroplona Łapa postąpił tak, jak nakazał mu mentor, nie zastanawiając się nad tym szczególnie długo. Poczuł przyjemny chłód cieczy ogarniający jego poduszkę, a oczami śledził następne ruchy, żeby zapamiętać z tej lekcji, jak najwięcej się dało. Był otwarty na różne podejścia. Morszczynowy Wąs zmarszczył brwi, niezadowolony ze sposobu, w jaki młodszy wykonał przydzielone mu zadanie. Postanowił kontynuować:
— Normalnie miałoby znaczenie, ale teraz nie ma zbyt wielkiego przez to, że i tak nic do nas nie przypłynie w tym miejscu, bo wiedzą o naszej obecności. — Odkaszlnął, musiało mu zaschnąć w gardle. — Jedni polują tak, że wtykają łapę do wody i czekają, aż ryby same do nich podpłyną i może skuszą się na któryś z palców. Ten sposób działa najrzadziej i raczej ci go odradzam, tak samo, jak wskakiwanie do wody, gdy tylko zobaczysz choćby kawałek cienia ryby w głębinach. Może to być złudne i czasami zdarzy się, że złowisz coś zupełnie innego, a najczęściej zupełnie nic — tłumaczył, kręcąc głową. — Najlepiej będzie parokrotnie palcem wywołać drganie na powierzchni albo wrzucić coś, tak jak ty zrobiłeś. Później, gdy zyskasz zainteresowanie ryb, patrz na taflę czy twój pysk się nie odbija w posadzce. Musisz również uważać na własny cień, bo to także płoszy ryby.
Mentor wstał i otrzepał się z kurzu, posyłając kropelki na dymnego kocura, mocząc tym samym jego długie futro. Zielonookiemu tym razem nie przeszkadzało to szczególnie, ponieważ żadna z nich nie dostała się do jego ślepi. Parę z nich spłynęło z niego jak po kaczce, a cętkowany nie miał szczególnie wiele czasu na zastanawianie się nad tym, bo bury odwrócił się na pięcie, nadając ich wędrówce w nowe miejsce konkretnego tempa, do którego musiał się dostosować. Rzucił ostatnie spojrzenie na miejsce, w którym siedzieli jeszcze parę uderzeń serca temu, czując swego rodzaju lekkie ukłucie nostalgii. Nie rozumiał, do czego dokładnie mogło to nawiązywać, jednak mógł jedynie zgadywać.

***

Parę wschodów słońca później

Na niebie zawisł księżyc, a śpiew świerszczy stał się dużo wyraźniejszy. Rechot żab niósł się echem po terenach głównie obdarowanych wodami. Skroplona Łapa nadal miał wrażenie, że dziwnie mu było z faktem, iż wysoko nad jego głową brakowało koron drzew. Całe życie przebywał właśnie w ich otoczeniu, a teraz, odkąd trafił do Klanu Nocy, musiał się przyzwyczaić do raczej częstego moczenia łap i długiego suszenia futra. Było nienajkrótsze, w dodatku różniło się w dotyku; te, należące do pobratymców zdawało się śliskie i doskonale dostosowane do takich warunków. Jego zaś nie było takie same, ale z pewnością miało własne plusy, o których obecnie nie myślał. Morszczynowy Wąs skinął głową.
— Upoluj największą rybę, jaką tylko udało ci się w ciągu dnia wypatrzeć w zbiorniku, gdy ćwiczyliśmy łowienie. Będziesz miał teraz utrudnione zadanie, ponieważ jest ciemno. Wykorzystaj te warunki na własną korzyść — rozkazał starszy, a zielonooki od razu skupił swój wzrok na wodzie. Był zdeterminowany i zależało mu na tym, aby kocur wreszcie dostrzegł, jak bardzo się starał. Blady blask księżyca odbijał się od niej, migocząc wspaniale w połączeniu z licznie rozłożonymi gwiazdami. Dymny postawił uszy czujnie, przysiadłszy przy brzegu. Bywał w tym miejscu już kilka razy, kojarzył te wody, przynajmniej w granicach rozsądku. Łapą stworzył poruszenie palcem, woda zaczęła odbijać się nadal spokojnie, acz częściej od gleby, na której zasiadał. Cofnął kończynę, obserwując z uwagą malutkie fale.
Czekał i czekał. Zorientował się, że nigdzie nie mógł dostrzec Morszczynowego Wąsa. Jego pierwszą chęcią było wycofanie się i poszukanie starszego, jednak coś podpowiadało mu, żeby tym razem tego nie robił. Skupił się więc raz jeszcze na przydzielonym zadaniu.
W ciemnych odmętach pojawił się ciemniejszy zarys, a później plusk wody. Skroplona Łapa zanurzył się w wodzie, szczękami chwytając śliski okaz. Przez jego ciało przeszedł dreszcz związany z obniżoną temperaturą, a on sam zaczął się siłować z płetwiastym.
Ryba szamotała się na boki, niejednokrotnie uderzając go w pysk. Rudy robił wszystko, co w jego mocy, żeby jej nie wypuścić. Wiedział, że jeśli to zrobi, to jej już nie złapie. Dlatego musiał dać z siebie wszystko i nie pozwolić na taki scenariusz.
Przednimi łapami przytulił ją do siebie, wbijając pazury w jej bok. Zaczął ciągnąć zwierzę powoli na brzeg. W pewnym momencie poczuł, jak uścisk mu powoli ustępuje, co wywołało w jego oczach panikę. Ryba wypadła mu z pyska, odwracając się do niego tyłem. Kocur raz jeszcze wyskoczył do przodu, chwytając ją za skórę za największą płetwą. Teraz stał pewniej na mulistym dnie, wycofując się w takim samym tempie. Czuł dyskomfort w kłach związany z szamotaniną istoty. Wreszcie, gdy znalazł się wystarczająco daleko na lądzie i przytaszczył ją ze sobą, łapą ją przytrzymał i wgryzł się w miejsce nad oczami, chcąc ukrócić jej cierpienia. Jego serce waliło niczym młotem, a łapy trzęsły mu się z powodu wysiłku.
Morszczynowy Wąs wyłonił się z wody, spoglądając na zdobycz złowioną przez swojego podopiecznego. Zastrzygł wąsami.
— Zanieśmy ją teraz do obozu — mruknął. W jego ślepiach po raz pierwszy dało się dostrzec coś innego niż zdenerwowanie i zmęczenie interakcjami z pobratymcami. W sercu rudego pojawiło się swego rodzaju miłe uczucie. Czuł ogromne zadowolenie, taszcząc za sobą rybę. To był największy okaz, jaki kiedykolwiek widział.

***

Skroplona Łapa przeciągnął się na posłaniu, a potem poruszył nieznacznie uszami. Wyspa, przeznaczona dla czekoladowej części Nocniaków została zamieszkana przez czekoladową społeczność. Dymnemu brakowało codziennych rozmów z ojcem, ale nie mógł na to poradzić za wiele. Jeśli chciał z nim rozmawiać częściej, ryzykował w ten sposób, że jego reputacja zostanie nadszarpnięta, a jemu przecież zależało na spokoju. W chwilach, takich jak te, czuł się niczym egoista, który myślał jedynie o sobie. Opinia nowych pobratymców… powinna, czy nie powinna go aż tak bardzo przejmować? Z jednej strony żył zawsze w jakiejś grupie, w której panowała hierarchia i konkretne zasady, charakterystyczne dla grupy. Nie mógł pozwolić na to, żeby stał się odrzutkiem, ani broń Klanie Gwiazdy na to, aby go ponownie wrzucono do dziury więźniów. Na samą myśl poruszył ogonem nieznacznie.
— Niech wszystkie koty, które umieją polować na ławicę i sprawnie pływać zbiorą się na zebranie klanu! — po azylu poniósł się stanowczy głos głowy klanu. Dymny wychylił łeb z legowiska z zaciekawieniem, próbując zrozumieć, co mogło być powodem zebrania. Wyszedł wreszcie i w paru zwinnych susach dotarł na miejsce, po czym usadowił się wygodnie. Już po paru uderzeniach serca przyłączyła się cała reszta Nocniaków.
— Skroplona Łapo, wystąp.
Dymny otworzył szerzej oczka. Naprawdę był już gotowy? Wyszedł przed szereg niepewnie, wlepiając ślepia w sumak.
— Ja, Rogata Gwiazda, przywódca Klanu Nocy, wzywam naszych wojowniczych przodków, by spojrzeli na tego ucznia. Ciężko pracował, by zrozumieć wasz szlachetny kodeks, więc polecam go wam jako wojownika. Skroplona Łapo, czy obiecujesz przestrzegać kodeksu wojownika, chronić i bronić go nawet za cenę życia?
Dymny przełknął ślinę, kiwając głową.
— Tak — powiedział. Nie sądził, że będzie się jeszcze stresował takimi ceremoniami. W końcu miał już tyle księżyców na karku… Nie był oczywiście blisko wieku starszyzny! Jednak stąpając tak długo po ziemi, mogłoby się od niego oczekiwać innej jego wersji. Popatrzył na pointa siedzącego ponad nim. Miał przenikliwe, niebieskie ślepia, a szatę przeciętą licznymi, czarnymi plamami, wraz z jaśniejszymi miejscami.
— A zatem mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Skroplona Łapo, od dziś będziesz znany jako Skroplony Mszar. Klan Gwiazdy honoruje twoje zaangażowanie i dobre serce, a my witamy cię jako pełnoprawnego wojownika Klanu Nocy.
Rogata Gwiazda zszedł ze swojego miejsca, a świeżo mianowany wojownik polizał go po barku.
— Skroplony Mszar, Skroplony Mszar! — niosło się donośnym echem po azylu.
Kocur parokrotnie wymówił je sobie szeptem pod nosem, jakby potrzebował w ten sposób przyzwyczaić się do smaku, jaki nanosiło ono na jego podniebienie. Uśmiechnął się szeroko, czując, jak w oczach zaczynają mu się zbierać łzy szczęścia. W tłumie na próżno zaczął odruchowo szukać pyska swojego ojca.