Patrzyła, jak kocur nieudolnie wspina się po drzewie, kiedy ta instruowała go jak kociaka. Był niezdarą, może i większą niż Garbaty Klif, choć może bez przesady… Wyskoczyła jeszcze wyżej, ignorując protesty kocura. Co go tak obchodziło, czy coś jej się stanie, czy nie? Gdy dotarła na samą górę otulił ją delikatny wiatr, a widok był wprost nie z tej ziemi. Drzewa wyglądały jak jedna wielka łąka z góry, a przecież była na jednym z najniższych! Te wyższe, które znajdowały się trochę dalej, wyglądały jak jeden wielki mur. Z dołu drzewa wyglądały jak okrywa terytorium, jak dach, który ochraniał ich trochę przed deszczem czy też śniegiem, ale z góry wyglądało to całkowicie inaczej. Gdy kocur wylądował obok niej, tuż za nim zauważyła wiszący na niebie księżyc. Jego futro delikatnie falowało na wietrze, a w jego oczach widziała samą siebie. Przełknęła ślinę, nie wiedząc, co powiedzieć. W końcu ciężko jest coś wymyślić, gdy ma się przed sobą taki widok… Znaczy, nie jego oczywiście! Po prostu chodzi o krajobraz… Przez chwilę wpatrywali się w siebie, lecz odchrząknęła, przerywając ciszę. Iskierki w jej oczach lekko zanikły, gdy spojrzała w dół.
— Musimy zaraz wracać. Robi się późno. — Gdy to powiedziała usłyszała, jak w brzuchu Słonecznej Łapy burczy. — W dodatku ktoś tu jest głodny.
— Dziwisz mi się? jadłem niedługo przed tobą, ty też musisz powoli umierać z głodu! — Odbił piłeczkę złoty.
— Niespecjalnie — rzuciła krótko, zeskakując na dół gałęziami. Po chwili kocur znalazł się obok niej. Ruszyli w stronę obozu, nie rozmawiając ze sobą. Kocur podszedł do sterty zwierzyny, wybierając dla siebie królika, a ona sama jedynie usiadła, nie wiedząc, co ze sobą zrobić.
— Nie chcesz spróbować? Nie często zdarza się nam złapać takie rarytasy. Aroniowa Łapa znalazł go przy granicy z Klanem Burzy! Oczywiście jej nie przekroczył… — Spojrzała na bok. Wiele kotów tłumaczyło się jej szybko, gdy tylko zdało sobie sprawę, że mogło powiedzieć coś nie tak. Jakby od razu miała iść naskarżyć się do tatusia… Przecież nawet nie jest liderem, więc co miałby z tym zrobić?
— Cóż, no… Jadłam przed wyjściem, jak mówiłam.
— Jedną marną wronę, w dodatku niezbyt świeżą, było to dość łatwo zauważalne. — Spojrzał na nią przenikliwie.
— Co z tego? Ktoś musiał ją zjeść, lepiej to zrobić niż dać jej zgnić, a w dodatku zatruć resztę zwierzyny — syknęła do kocura, na co jego pyszczek przybrał zdziwienie.
— Czemu się tak denerwujesz? Proponuję ci tylko wspólny posiłek, miałem nadzieję, że już nie jesteś na mnie zła… — Po jego słowach kotka prychnęła, bijąc ogonem.
— Ach tak, czyli ty wcale nie chciałeś pomocy we wspinaczce, po prostu chciałeś znaleźć pretekst do zaczepiania mnie i marnowania mojego czasu, tak? — Jej wzrok ciskał gromy w kocura.
— Co? Nie, to nie tak, ja chciałem żebyś mnie czegoś nauczyła, przy okazji chciałem cię przeprosić… — Przez chwilę wpatrywał się w nią niepewnie. — Czy naprawdę dzisiejszy dzień nic dla ciebie nie znaczył..?
— Daruj sobie, zapomnij o dzisiejszym dniu — rzuciła, odwracając się od kocura, zostawiając go z królikiem między łapami. Weszła do legowiska uczniów, które było dość puste, po czym skuliła się w kłębek w swoim legowisku, zamykając mocno oczy, powstrzymując łzy. Czy on musiał tak na nią naciskać, aż wybuchnęła..?
[517 słów]
(wspinaczka na drzewa)
<Zostaw mnie, Słoneczna Łapo. Nie chcę cię znać.>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz