Od Iglastej Łapy (Kąśliwego Iglaka) CD. Kocimiętkowego Wiru

Pora Opadających Liści

Zaczęło świtać, a słońce przyjemnie przedostawało się przez liście legowiska uczniów, grzejąc przy tym futerka młodziaków. Iglasta Łapa leniwie przewracał się z boku na bok, smażąc swoje czarne dymne futerko. Oj, było mu tak ciepło i przyjemnie.
— Iglasta Łapo! Nie za dobrze ci tam? — zaśmiał się jego brat, Koszmarna Łapa. Po czym poczuł szturchnięcie w jego żebra. — Wstawaj leniuchu, chciałbym z tobą potrenować, zanim uciekniesz znowuż na trening!
Zmarszczył się i leniwie otworzył jedno swoje oko.
— Zapomnij. Korzystaj z takiego ciepła, zanim przyjdzie Pora Nagich Drzew i będziesz musiał wstawać wcześniej, tylko po to, byś marzł na porannym patrolu! — burknął oburzony, że brat śmiał go budzić. — Jeśli chcesz chwalić się swoimi bitewnymi ruchami, których nauczyła cię Nadciągający Pomrok, to weź sobie Pyzatą Łapę. Może wtedy się czegoś nauczy.
Szylkretowa uczennica, która siedziała po drugiej stronie legowiska, mruknęła urażona, jego przytykiem, a brat tylko fuknął poirytowany.
— Ale ja nie chcę przepychać się z jakąś Pyzatą Łapą, tylko z tobą! Chcę porównać, co umieją mistrzynie i która jest lepsza!
— To sobie poczekasz… A jeśli znów mnie tkniesz, to przysięgam, że sprawię, że poliżesz po zadzie Garbatą Łapę, choćbym miał siła przyciągnąć jego zad przed twój pysk.
— Ale z ciebie okropny gbur i leń… — obrażony brat odwrócił się do niego plecami, a Iglasta Łapa mógł nacieszyć się ciepełkiem.
Jednakże nie na długo. Z polany poniósł się echem głos Zalotnej Gwiazdy, która właśnie zwoływała zebranie klanu. Uczniowie niczym jeden kot wybiegli z legowiska, zostawiając go daleko w tyle. Iglasta Łapa ze zmierzwionym futrem wyskoczył niezdarnie ze swojego posłania i biegiem skierował się w stronę tłumu kotów, które zebrały się pod mównicą liderki. Przepychając się między kotami, wyszedł na przód tłumu, gdzie siedziało jego rodzeństwo.
Przywódczyni jednak nie miała niczego dobrego do przekazania swoim pobratymcom. Do kręgów przodków właśnie doszła Dyniowa Skórka, ich babka od strony Kocimiętkowego Wiru. Iglasta Łapa położył po sobie uszy. Nie miał wiele interakcji z kocicą, jednak była dla niego miła na co dzień, jak zdarzało im się minąć. Mimo wszystko była to jednak rodzina, a strata w rodzinie, była wielką stratą, przynajmniej na jego mały rozumek. Sama Ognikowa Słota raczej stawała za tym, że śmierć bliskiego kota była czymś normalnym i nie powinno się z tego powodu zasmucać. Trzeba być silnym. A on zamierzał być twardym wojownikiem.
Reszty wypowiedzi Zalotnej Gwiazdy nie słuchał, obserwował zszokowane pyski innych kotów. Kiedy zebranie dobiegło końca, wyruszyły następne patrole, a koty jak gdyby nigdy nic wróciły do swoich codziennych obowiązków. Nawet jego rodzeństwo wyszło na trening, ze swoimi mentorami, a on? Nie chciał siedzieć w obozie! Może i jego mama straciła swoją matkę, jednak jego trening musiał przecież trwać! Nie zamierzał zostać kimś pokroju Garbatej Łapy, po którego nikt nie ośmielał się wyściubić nosa!
— Mamo! To znaczy… Kocimiętkowy Wirze! Czy pójdziemy na trening? Proszę! Bo przecież Koszmarna Łapa i Zamroczona Łapa już poszli! — Podszedł do kremowej, a ta popatrzyła na niego nieobecnym wzrokiem. Mętnym niczym stęchła kałuża. — Proszę? — Przechylił uroczo łepek.
Mentorka zamrugała parę razy i skinęła głową.
— Zaraz wychodzimy z obozu, Iglasta Łapo — odezwała się płaskim głosem. — Co powiesz na wspólny trening z Pyzatą Łapą i jej mentorką, Brukselkową Zadrą? Nauczylibyście się podczas niego walki.
Pyzatą Łapą? Niech będzie, przynajmniej nie będzie musiał babrać się i przepychać z krzywym staruchem, który jeszcze kiblował w legowisku. Skinął od niechcenia głową i usiadł, czekając aż jego matka znajdzie liliową wojowniczkę wraz z jej uczennicą. W końcu przyszły we trójkę, a jego wzrok skrzyżował się z Pyzatą Łapą, która chyba trzymała do niego urazę z jego porannych przepychanek słownych. Kotka zmarszczyła lekko pyszczek i przekręciła głowę, jakby nie chcąc na niego patrzeć.
Poczuł lekkie mrowienie w łapach. Mimo wszystko czuł, że zależało mu na tym, żeby terminatorka miała o nim dobre zdanie.
— W takim razie idziemy… — westchnęła Kocimiętkowy Wir i wyprowadziła ich z obozowiska.
Wszyscy w milczeniu ruszyli zaraz za kremową mistrzynią. Wojowniczki wyszły na prowadzenie, a on został z tyłu wraz z Pyzatą Łapą.
— Ciągle się dąsasz, za to, co powiedziałem rano? — zaczął, na co kotka zrobiła kwaśną minę. Nie podobało jej się poruszanie tego tematu. — Wiesz… Powinnaś być twarda i coś syknąć albo uderzyć mnie bądź mojego brata.
— Przemoc to nie rozwiązanie w takich sytuacjach, Iglasta Łapo — powiedziała szylkretka z trudem, przymykając przy tym ślepia. — Czasem musisz uważać na słowa.
— To były tylko przekomarzania! — prychnął. — Jakbyś tam pacnęła mnie lub Koszmarną Łapę, to nikt by się nie obraził!
— Skąd wiesz? Może Koszmarna Łapa mnie lubi i nie chce mi robić przykrości.
Dobra, teraz było to naprawdę irytujące. Koszmarna Łapa miałby ją lubić? A nawet jeśli, to tym bardziej nie powinien być na nią zły za takie zaczepki!
— Przyznaj się! Po prostu zakochałaś się w Koszmarnej Łapie!
— Co? Upadłeś na głowę? — Przekrzywiła łepek i spojrzała na niego, nie dowierzając. — Chyba w twoich snach.
— No nie wiem. Pewnie to w twoich snach biegasz z nim po lesie i wąchacie kwiatki! Jak zakochana para.
Pyzata Łapa zarumieniła się na nosku i prychnęła sfrustrowana.
— Czasami jesteś jak wrzód na ogonie… — szepnęła.
Iglasta Łapa tylko parsknął.

***

W końcu dotarli do miejsca, gdzie było wystarczająco dużo miejsca, żeby ćwiczyć walkę. Słyszał o tym miejscu od Tęczowej Łapy, jak i Koszmarnej Łapy, dlatego gdy rozpoznał okolicę, ucieszył się jak kocię.
— Iglasta Łapo? Pyzata Łapo? — zaczęła niepewnie Brukselkowa Zadra, która stanęła między nimi. Wojowniczka co jakiś czas zerkała na jego matkę, która nie wyglądała na skupioną na zadaniu. — Dzisiaj zaczniemy wasz pierwszy sparing. Przejdziemy przez podstawy i potem sami spróbujecie ze sobą walczyć. Prawda, Kocimiętkowy Wirze?
— Hm? Ach, tak. Dobrze ci idzie Brukselkowa Zadro. Możesz dalej tłumaczyć.
Liliowa kocica westchnęła ciężko i kontynuowała, opowiadając im wszystkie zasady panujące podczas sparingów. Nie było jakoś dużo tych zakazów, co go radowało, bo na pewno nie zamierzał zapamiętywać wszystkiego.
— Wszystko jasne? — Uczniowie kiwnęli głowami. — W takim razie stańcie od siebie trochę dalej, żeby każde z was miało dla siebie trochę miejsca. Zaczniemy od rozgrzewki, a potem przejdziemy do podstawowych ruchów.
Wymachy, bieganie, wyskoki i rozciąganie, a następnie zwody, uniki, turlanie się i uderzanie niewidzialnego przeciwnika. Iglasta Łapa czuł już wszystkie swoje mięśnie i były bardzo dobrze rozgrzane, nawet mógłby pokusić się o powiedzenie, że zaraz cały stanie w płomieniach. Pyzata Łapa dyszała ze zmęczenia, a on starał się nie wywalić języka na brodę i położyć plackiem na mięciutkim mchu, który miał łagodzić ich upadki.
— Dobrze, teraz możecie zawalczyć ze sobą, jednak pamiętajcie o bezpieczeństwie. Nie będzie to walka z wysuniętymi pazurami, gdyż takie są zarezerwowane tylko i wyłącznie dla uczniów, którzy przechodzą ceremonię nadawania imienia wojownika. Wy jeszcze macie całe szkolenie przed sobą. — Brukselkowa Zadra przysiadła obok Kocimiętkowego Wiru, która przez ten cały czas siedziała cicho. Niepokoiło to Iglastą Łapę. Czyżby jego matka była słaba? Przecież była mistrzynią! Nie mogła być! — Iglasta Łapo, pamiętaj o unikach i nie walcz na ślepo, a ty Pyzata Łapo nie zapominaj, że jest to walka i musisz atakować, a nie cofać się. Musisz zadać cios. Gotowi?
Iglasta Łapa stanął naprzeciw czekoladowej szylkretki. Kotka niespokojnie stała i machała na boki swoim ogonem, nie mogła się skupić. Czyżby nadal była na niego zła? Sam stanął szeroko na nogach i czekał na pozwolenie do rozpoczęcia pojedynku. Gdy ogon lilijki, który dotychczas był podniesiony w napięciu, opadł, dając znak, że mogą zaczynać, ten bez większego pomyślunku rzucił się w stronę koleżanki z legowiska. Terminatorka zasyczała i mimo tego, co mówiła jej mentorka, tak mimowolnie zaczęła się cofać, chcąc uniknąć jego potencjalnych ciosów.
— Pyzata Łapo! Do przodu, nie bój się! Jest to trening! — krzyczała jej mentorka, kibicując szylkretowej koteczce.
Iglastej Łapie podobał się strach kotki. Nawet nie musiał zadawać ciosów. Wystarczyło, że do niej podchodził, a ona kuliła się, wyginała w łuk i się cofała. Coraz pewniej, stawiał łapy i wymachiwał nimi, starając się trafić przeciwniczkę, jednak ta ciągle była ten włosek dalej od niego. Ciągle muskał powietrze.
— Chodź tu! Nie zrobię ci przecież krzywdy! — zaśmiał się, starając się dosięgnąć Pyzatą Łapę kolejnym ciosem.
Jednak terminatorka w pewnym niespodziewanym dla niego momencie, zanurkowała pod jego brzuchem, który przypadkowo odkrył i mocnym kopniakiem powaliła go na plecy, za którymi sama się znajdowała. W oto taki zjawiskowy sposób wylądował na kotce, przyciskając ją do ziemi.
— Nie, nie, nie, wszystko źle. Spróbujcie jeszcze raz — zaśmiała się z zakłopotaniem Brukselkowa Zadra, a Kocimiętkowy Wir nadal ze zmęczoną miną obserwowała go bacznie.
Oczywiście spróbowali kolejny raz i jeszcze raz, aż w lesie zaczęło się ściemniać. Pracowali cały dzień nad głupimi ruchami, skakaniem, unikami i przekonywaniem Pyzatej Łapy, żeby go zaatakowała. Brązowa szylkretka oczywiście dokonała jakichś postępów, jednak były one za mało spektakularne w mniemaniu Iglastej Łapy.
Wrócili do obozu i pozwolono im wziąć coś sobie do jedzenia po ciężkim dniu nauki. Mentorki się rozeszły, zostawiając ich samych. Pyzata Łapa wzięła małą piszczkę, która leżała na samej górze sterty i miała już iść na ubocze z dala od niego, gdy ten stanął jej na drodze. Urażona jego dzisiejszymi odzywkami, położyła po sobie uszy i z irytacją strzepnęła ogonem.
— Pyzata Łapo, nie idź jeszcze. Nie chcesz zjeść ze mną, a nie ze swoim bratem? — zaproponował, mając nadzieję, że ta się zgodzi.
Kotka wodziła wzrokiem po polanie, szukając zapewne swojego brata, który mógłby uwolnić ją od niego. Jednak nigdzie w pobliżu nie było Bzyczącej Łapy. Skinęła niechętnie głową.
— Świetnie! — Złapał wróbla i przysiedli sobie niedaleko mównicy liderki, która była w tej chwili pusta. Nikt nie był w stanie im przeszkodzić w rozmowie. Zagarnął ją ogonem bliżej siebie, na co kotka się wzdrygnęła. — Widziałaś, jak zachowywała się dzisiaj Kocimiętkowy Wir? Jakby nie była sobą…
— Bo może właśnie ogłoszono śmierć Dyniowej Skórki? Przecież to nie są łatwe emocje, z którymi musi się zmagać, a pewnie chce cię wytrenować na wojownika. Zamiast dziwić się jej zachowaniem, to doceń, że mimo wszystko z tobą wyszła na trening. — Strzepnęła z siebie jego ogon i wzięła pierwszy gryz swojej myszki. — Dlatego na dzisiejszym treningu głównie pracowała z nami moja mentorka. Kocimiętkowy Wir musiała odpocząć.
— Hmmm — mruknął, przeżuwając swojego wróbelka, a jego małe piórka przykleiły się do jego wąsów. — Może masz rację… Czy jutro też chciałabyś ze mną poćwiczyć walkę?
Zmienił temat rozmowy, a kotka z nie chcąc być niemiła, wzruszyła ramionami.
— Zapytam się Brukselkowej Zadry…
Nie zapytała się. Na drugi dzień Iglasta Łapa polował na patrolu wraz z jego rodzeństwem.

***

Porą Nagich Drzew

— Hop! Hop! Hop! Wspinaczka! — zamruczał Tęczowa Łapa, który właśnie zaprowadził go wraz z Garbatą Łapą pod drzewo, na którym podobno dzień wcześniej trenował wspinaczkę Krucze Pióro z Dziką Łapą.
Iglasta Łapa był strasznie ciekaw, jak radził sobie Burzak na drzewach i jakie miał opinię o nim zastępca. Czy biało-rudy zgrabnie wspinał się po konarach, a może był przerażony wysokością? Na samą myśl, że dorosły kocur mógłby spaść z tak prostego do wspinaczki drzewa, miał ochotę się zaśmiać, to było dla niego prześmieszne. Osobiście chciałby zobaczyć latającego Dziką Łapę lub Garbatą Łapę, który przecież był jeszcze łatwiejszym celem od Burzaka.
Makowa Iluzja wraz z Kocimiętkowym Wirem podeszły do nich, a ich futra były ulepione białym puchem.
— Czyli Iglasta Łapa już zna podstawy wspinania? — Makowa Iluzja przekrzywiła łepek. Kocimiętkowy Wir skinęła głową. —W takim razie będziemy ćwiczyć dalej. Trzeba podnieść poprzeczkę dla uczniów.
— W jaki sposób? — spytał.
— Teraz będziecie się ścigać. — Skinęła głową Kocimiętkowy Wir.
— Ścigać? Jak najszybsze wspinanie się? Przecież Garbata Łapa nie da rady! — prychnął.
Czekoladowy uczeń położył po sobie uszy i uciekł wzrokiem na bok. Iglasta Łapa wiedział, że kocur znalazł się znów na jego treningu, tylko dlatego, że Kocimiętkowemu Wiru zrobiło się żal kocura. Jednak tamten jeszcze nie został mianowany i ciągle miał z nim zajęcia! Czy nie było innego dobrodusznego wojownika, który mógłby się nim zainteresować? Iglasta Łapa od dłuższego czasu starał się zniechęcić kocura, żeby ten przestał chodzić z nim na treningi. Jednak kamienie, kolce jeżyn i igły były za małym działem.
Obie wojowniczki zignorowały jego marudzenie.
— Przygotujcie się do wspinaczki i będziemy zaczynać — poinstruowała ich Kocimiętkowy Wir. — Kto się wespnie pierwszy na samą górę, ten zostanie szybciej wojownikiem.
Iglasta Łapa nie wierzył takim bredniom, jednak żeby udowodnić, że był lepszy od pozostałych, gdyż w jego żyłach płynęła przecież sama krew Ognikowej Słoty i był synem mistrzyń, musiał to wygrać. Trójka uczniów ustawiła się pod konarem drzewa. Wysunął pazury, zatapiając je początkowo w zimnym białym puchu, który grubą warstwą otulał całą ściółkę. Śnieg padał przez całą noc, dlatego też upadek na zaspę powinien być mięciutki i bezpieczny dla nieszczęśnika, który dzisiaj przypadkiem zleci z samej góry. Spojrzał się na Garbatą Łapę, który ze skupieniem wpatrywał się w pień, czekając na znak do startu. Tęczowa Łapa natomiast, z ogniem rywalizacji w oczach, również oceniał resztę.
— Start! — miauknęła niespodziewanie Makowa Iluzja zamiast Kocimiętkowego Wiru.
Iglasta Łapa niezdarnie rzucił się na korę, widząc kątem oka, jak pozostałe kocury również doskakują do drzewa. Z zamaszystymi ruchami wspinał się po korze, świat wokół niego stał się rozmyty, a futra kolegów z legowiska czasami mieszały się z otoczeniem. Starał się skupiać na miejscach, gdzie następnie będzie stawiał swoje łapy. Był tak blisko. Widział już z bliska gałęzie, a jeszcze wyżej niego był Tęczowa Łapa oraz Garbata Łapa, który właśnie go wymijał.
Iglasta Łapa poczuł momentalnie złość i strach, że zostanie ostatni. Gorszy od pokraki, której nikt nie kochał. Gorszy od Garbatej Łapy! Nie! Nie mógł na to pozwolić. Nie wiele myśląc, odbił się z tylnych łap, puszczając kory i wybił się niezdarnie na plecy czekoladowej pokraki. Wbił pazury w futro ucznia, a tamten zaskrzeczał z bólu. Pod jego ciężarem zaczęli się zsuwać z kory.
— Co ty robisz?! Chcesz nas zabić? — jęknął czekoladowy, szukając desperacko tylnymi łapami oparcia. — Masz mrówki w mózgu?!
— Sam masz mrówki w mózgu! Spadaj na dno, przegrywie! — syknął i niezgrabnie wdrapał się po uczniu wyżej i wybił się na tyle, by złapać się gałęzi drzewa. Był już na samej górze! — Ha! Wygrałem! — wysapał zmęczony.
— Wcale nie — zaśmiał się Tęczowa Łapa spokojnym głosem. Kremus siedział na dostojnie na gałęzi wyżej z zawiniętym wokół siebie ogonem. — Ale to, co zrobiłeś, było dzikie i ekstra!
— Wcale nie! On chciał mnie zabić! — warknął z wyrzutem Garbata Łapa, który dopiero co wczołgał się na samą górę, jako trzeci. — Oszukiwałeś!
— Świat jest niesprawiedliwy, Garbata Łapo — zaczął śmieszkować, zakrywając pyszczek łapką. — Ty w szczególności powinieneś to wiedzieć od urodzenia.
— Iglasta Łapo! — z dołu rozległo się upomnienie od jego matki, jednak ten ją zignorował. Droczenie się z czekoladową pokraką było jego ulubioną czynnością i nikt mu tego nie zabroni.

***

Pod koniec Pory Nagich Drzew

Odkładano mu trening z nawigacji w tunelach i to od dłuższego czasu. Nie rozumiał podejścia matki, tym bardziej że głupi Garbata Łapa ciągle z nimi był na treningach. Dlatego też Iglasta Łapa parał się bardziej do wspólnych patroli z innymi uczniami, niż nauk wraz z matką, gdyż wtedy wiedział, że czekoladowy kocur również się tam pojawi. Teraz jednak Kocimiętkowy Wir go zagoniła do roboty. Zrozumiała jego taktykę i zdążyła uświadomić go, że bez opanowania jeszcze nawigacji w tunelach nie będzie mógł zostać wojownikiem. Dlatego też musiał się ugiąć.
— Jesteśmy. — Matka zaprowadziła go w miejsce, gdzie pod korzeniami dość upiornie wyglądającego świerka znajdowało się wejście do tuneli. Ciemne i zionące większym chłodem, niż ten, co panował w lesie. — Będziemy dzisiaj nawigować w tunelach, Iglasta Łapo. Czy jesteś gotów?
Dymny kocur skinął krótko głową. Chciał mieć dzisiaj jak najkrótszą sesję treningową, jaką tylko mógł, gdyż zależało mu, żeby pójść później na patrol łowiecki wraz z Pyzatą Łapą i Bzyczącą Łapą.
— W takim razie pójdzie z tobą Garbata Łapa. Jedno z was wejdzie do tuneli drugą stroną i powinniście się spotkać w połowie. Wyjdziecie przejściami, którymi wszedł wasz przeciwnik.
Oczywiście, że drugi kocur również musiał być jakoś wciśnięty na siłę w ćwiczenie, które on sam miał zrobić. Jakże inaczej. Garbaty również nie był zadowolony z obrotu spraw. Widać było w jego oczach, że mu nie ufał. Szczególnie po tych wszystkich przykrościach, jakie mu zafundował w legowisku, jak i na wspinaczce.
Stanęli przy osobnych wejściach do tunelu i na komendę zaczynającą ćwiczenie, weszli w czeluści. Ziemisty zapach całkowicie go pochłonął, a jego oczy na próżno próbowały się przyzwyczaić do ciemności, w której nie znajdowała się chociaż mikro szczelina, nie przepuszczająca, chociaż minimalnego promyczka dziennego światła. Jedynie, co mogło go prowadzić po tunelach to słuch, węch i czucie wąsów, jak i łap. Niepewnie ruszył do przodu, węsząc i nasłuchując kroków, które mogłyby świadczyć o nadchodzącym kocurze. Jednak na próżno. Jedyne co czuł, to stęchła ziemia. Nawet nie był w stanie usłyszeć niczego poza swoim oddechem i szumem krwi. Nudy. Jak miał niby wyjść? Liczyć na cud? Może przy odrobinie szczęścia rzeczywiście mógłby wyjść z powrotem na powierzchnię, jednak nie rozumiał nadal, jak powinien poruszać się pod ziemią. Nie był przecież kretem ani królikiem. Pewnie Burzak musiał coś wiedzieć na ten temat. Może udałoby mu się go o to spytać, jak wróciłby do obozu? Właśnie. Jeśliby wrócił. Na tę chwilę nawet nie wiedział, czy w ogóle stąd się wydostanie.
Nagle tę ciszę przerwały odgłosy łap, które niosły się po tunelach. Ciężkie i niezgrabne tupnięcia. Jakby ktoś potykał się o własne łapy lub korzenie. Iglasta Łapa wiedział, kto to był dokładnie. Musiał być to Garbata Łapa, bo jakże inaczej. Ruszył w kierunku odgłosów, uważnie wyczuwając wibrysami zmiany zachodzące w korytarzu. Stawało się coraz to szerzej, akurat, żeby wyminąć ucznia.
— Iglasta Łapo, czy to ty? Słyszę, że idziesz przede mną — odezwał się znajomy mu głos czekoladowego.
— Niee, nie jestem jakąś Iglastą Łapą. Jestem ducheeem. Kłaniaj się przed mrocznym przodkiem, uuuu — zawył upiornie Iglasta Łapa.
— Przestań, to nie jest śmieszne — prychnął w ciemności, jednak można było wyczuć jego zawahanie. Kocur widocznie wierzył w mrocznych przodków i nie wykluczyłby takiego spotkania z nimi w tym miejscu. Przynajmniej tyle dobrego było w Garbatej Łapie, uznał.
— Dobra, jak tam chcesz. Znaleźliśmy się i teraz możesz iść moim tropem. To nie jest takie ciężkie — przestał się nabijać. Wolał już podejść do tego zadania praktycznie. Za bardzo nie był w stanie pajacować w ciemnościach, bez widowni lub satysfakcjonującej go skwaszonej minie Garbatej Łapy.
Zapadła między nimi cisza. Czekał, aż ten go wyminie i zakończą to zadanie, jednak oboje stali naprzeciwko siebie i żaden z nich nawet nie drgnął.
— Dlaczego nie możesz być dla mnie miły normalnie, tak jak teraz? — z pyska starszego wypełzła pretensja. Jednak w tym nie było czegoś takiego, co Iglasta Łapa mógłby nazwać przytykiem. Kocur miał wiele w sobie żalu. — Czemu nie możesz ze mną rozmawiać jak z innymi uczniami? Czym ja sobie zasłużyłem, że jestem tak nielubiany przez większość?
Iglastą Łapę zaskoczyła ta bezpośredniość. Szczerze nie spodziewał się, że w ogóle ten zada mu takie pytanie. Starał się uciec wzrokiem, choć i tak dookoła nich panowała ciemność. Nie widzieli swoich pysków. Czy miał przyznać, że nie przepadał za nim, tylko i wyłącznie dlatego, że Kocimiętkowy Wir zaczęła się nad nim skupiać, skoro on przecież nie był jej uczniem? Nie. W ogóle, czemu on się nad tym zastanawiał? Przecież nie musiał się przed nim tłumaczyć z niczego! Chwila zaskoczenia i niepewności została zastąpiona irytacją i wściekłością.
— Bo tak. Zejdź mi z drogi, łajzo! — prychnął, przeciskając się dalej w przejściu i nie dając kocurowi zadać kolejnego pytania. Przeszedł do końca ciemnego korytarza i skręcił w inny, idąc dokładnie po śladzie zapachowym Garbatej Łapy. W końcu wyszedł na powierzchnię, a jasność, którą potęgował śnieg, uderzyła w ciemne oczy kocura. — Udało mi się! — miauknął, szukając wzrokiem Kocimiętkowego Wiru.
— Świetnie sobie poradziłeś. Zaczekajmy jeszcze na Garbatą Łapę.
W końcu i czekoladowy uczeń wynurzył się z nory między korzeniami drzewa. Ich trening jednak trwał, a do końca dnia była wyczuwalna napięta atmosfera między uczniami, bardziej niż zwykle.

***

Pora Nowych Liści

Śnieg stopniał, a w Klanie Wilka zaszumiało od ostatnich wydarzeń. Wróciła Tropiąca Łaska wraz z jakimś dziwnym obcym kocurem, którego nazwano Soplową Łapą, jakaś Sroka dostała imię wojownika Sroczy Cień, potem jeszcze w towarzystwie uczniów, przyprowadzono Cykoriowy Cykor. Dzięki temu Bzycząca Łapa dostał imię wojownika i teraz nazywał się Bzyczący Trzmiel, natomiast Smuklikowa Łapa – Smuklikowym Żądłem. Niebieski kocur przecież był od niego młodszy! I to o ile! W wieku dziewięciu księżyców przeniósł się do legowiska wojowników, przynosząc dumę swoim matkom, a on? On biedny nadal tkwił w legowisku uczniów, jako zwykły terminator razem ze swoim rodzeństwem. Nie podobało się mu to i to bardzo. Powinien zostać mianowany i to już dawno, tylko że jeszcze Kocimiętkowy Wir nie poszła powiadomić o jego gotowości Zalotnej Gwiazdy!
Siedział na swoim posłaniu, wściekły jak osa. Nikt dzisiaj do niego nie chciał podchodzić, obawiając się jego ciętego języka. Do pewnego momentu.
— Iglasta Łapo? Chciałbyś ze mną poćwiczyć walkę? — W wejściu stanęła Pyzata Łapa i popatrzyła na niego błagalnie swoimi bursztynowymi oczyma. — Widzę, że dzisiaj akurat jesteś wolny, więc może pod okiem Brukselkowej Zadry wyszlibyśmy do lasu? Co ty na to?
Kocur zmarszczył pysk i przypatrywał jej się w milczeniu. Czy musiał mówić, że bardzo nie chciało mu się wchodzić z obozu? Skoro nie był jeszcze mianowany na wojownika, to w sumie nikt go nie potrzebował. Kocimiętkowy Wir mogła sobie dowolnie ćwiczyć Garbatą Łapę, skoro wolała jakąś pokrakę od własnego syna.
— Proszę? — wymruczała, przekrzywiając łepek.
— Ehhh… No niech ci będzie, jednak nie chce cały dzień być poza obozem…
— Zobaczysz jeszcze, że się wkręcisz! Chodźmy! — niemal pisnęła z ekscytacji i wybiegła na polanę. Iglasta Łapa wyszedł za nią, rzucając spojrzeniem na Koszmarną Łapę i Zamroczoną Łapę.
Na polanie obozowej był straszny młyn. Koty biegały od legowiska do legowiska, ustawiały się do wyjścia z na patrole i treningi, medycy krzątali się pomiędzy żłobkiem, gdzie siedziała Korowy Szept oraz pomiędzy legowiskiem starszyzny. Iglasta Łapa nawet słyszał poirytowane syki Lamentującej Toni.
— Gotowi jesteście? Jeśli tak, to ruszajmy. — Liliowa wojowniczka machnęła do nich ogonem i wyprowadziła z obozu.
Ich podróż nie trwała długo. Znaleźli się na przestrzeni wyłożonej mięciutkim mchem, drzewa szumiały na wietrze, a po lesie roznosiły się pieśni ptactwa. Uroczo i spokojnie. Łagodziło to nerwy kocura, paląca złość stała się matowa i mniej koląca go w serce.
— Tym razem uważaj, od ostatniego czasu o wiele lepiej podciągnęłam się w walce. Mogę być dla ciebie trudniejszym przeciwnikiem, niż ci się zdaje — Pyzata Łapa wyrwała go z zamyśleń. Przykucnęła do ziemi, będąc gotowa w każdej chwili skoczyć na niego w ataku, a Brukselkowa Zadra jedynie położyła się wygodnie na pniu, nie przeszkadzając sobie sesją treningową uczniów. — Zobaczymy, kto tym razem wygra. Obym to była ja!
— Chyba śnisz! — na początku niechętny i sceptyczny, a teraz podłapawszy iskrę rywalizacji, puścił do niej swój arogancki uśmieszek. — Uważaj jeszcze, bo wytrę tobą ten mech!
Oboje rzucili się na siebie, wymieniając ciosami, unikając i robiąc najróżniejsze akrobacje, których wojownicy zdążyli ich nauczyć przez tak wiele wschodów słońca. Zwarci razem jak w tańcu, koziołkowali, przeskakiwali siebie nawzajem i łapami ze schowanymi pazurami, uderzali w siebie nawzajem, jednak żadne z nich nie mogło trafić, gdyż drugie zawsze unikało pierwszego na mały wąs długości. Pracowali, robili sobie przerwy i znów wracali do sparingów, a czas płynął. Słońce schodziło z błękitnego nieba, aż w pewnym momencie las wypełniły ciepłe, złoto-pomarańczowe przebłyski. Przez to Iglasta Łapa zapatrzył się na pysk koleżanki z legowiska, której delikatne rysy i pomarańczowe oczy nabierały ponadprzeciętnego piękna w tym momencie. Kocur nie zauważył, jak ta szybkim ruchem podcięła mu nogi i przybiła go do podłoża.
— Ha! Wygrałam! — zamruczała zwycięsko Pyzata Łapa. — I kto kim wyciera teraz mech, co?
— Pff, udało ci się, gdyż oślepiło mnie światło! Gdybym w porę przymknął oczy, to sama byś rozpłaszczyła się na ziemi!
Pyzata Łapa, jednak nie była głupia. Zaśmiała się prosto w jego twarz i szturchnęła go, by wstał. Jednak ten złapał ją za łapę i pociągnął. Kotka wywróciła się i przekręciła na plecy, tak że znajdowała się obok niego.
— Czyli uważasz, że to było światło? Wydaje mi się, że to coś zupełnie innego! — posłała mu uśmieszek.
— Tak, były to twoje umiejętności. Nie spodziewałem się, że tak szybko podciągniesz się w walce… — przekierował temat na inne tory. Nie chciał, żeby kotka drążyła powody, dla których naprawdę przegrał. Sam jeszcze nie rozumiał swoich uczuć, a co dopiero, żeby rozmawiać o nich wraz z koleżanką z legowiska. — Wcześniej tylko uciekałaś i niezbyt chciałaś atakować, a teraz?
— Minęło trochę czasu od pierwszych sparingów. Nie było to tak niedawno, Iglasta Łapo. — Kotka przeniosła spojrzenie na pomarańczowe niebo, ciemne korony drzew i przelatujące ptactwo nad nimi, on postąpił tak, jak ona, nie chcąc patrzeć jej zbyt długo w oczy. — Ale dziękuję, że zauważyłeś zmianę. Bardzo się starałam i nawet nie wiesz, jak często miałam zakwasy po treningach wraz z Brukselkową Zadrą. Dużo było ze mną pracy, jednak wyszłam na wojowniczkę… No mniej więcej. Jeszcze troszkę mi zostało do nauczenia się, żebym przeszła mianowanie.
Na słowach o mianowaniu, spochmurniał. Jego matka nadal nie dawała znaku, że zbliżał się czas na jego mianowanie. Po prostu czekał. Całą Porę Nagich Drzew, a teraz gdy nastała pełna Pora Nowych Liści, nadal nie wyglądało na to, by Kocimiętkowy Wir miała się wybrać do Zalotnej Gwiazdy z wieściami o jego gotowości. No, chyba że przed nim Garbata Łapa otrzyma imię wojownika, zdając jej test…
— O czym teraz tak myślisz? Nagle zrobiłeś się cichy…
— O niczym ważnym. To nie twoja sprawa…

***

Pora Zielonych Liści

— Garbaty Klif! Garbaty Klif! Garbaty Klif! — wyły Wilczaki na cześć nowego imienia czekoladowej pokraki, który, jakimś cudem wygrał z Tęczową Łapą.
Iglasta Łapa był zszokowany, podobnie, jak sama Zalotna Gwiazda, która z niedowierzaniem przyglądała się nowemu wojownikowi. Tylko że w przeciwieństwie do swojej babki, tak on jeszcze czuł narastającą złość. Spełniło się właśnie, to, czego się obawiał od tak długiego czasu. Zamiast niego, Kocimiętkowy Wir postarała się, żeby zdążył zdać kocur, który nawet nie był jej własnym uczniem. Dla Iglastej Łapy było to nie do pomyślenia. Jego własna matka zaniedbywała jego treningi, na rzecz nauki tego oto kocura?
Był zazdrosny i to bardzo. Strzepnął gniewnie ogonem i ruszył do wyjścia z obozu, czekając aż zjawi się przy nim Kocimiętkowy Wir. Specjalnie ominął świętowanie i składanie gratulacji kocurowi. Nie chciał widzieć tego krzywego pyska na swoje oczy. Miał dość.
— Chcesz, żebym wyszła z tobą na trening? — Podeszła do niego Pyzata Łapa. — Mogę poprosić Brukselkową Zadrę, żeby z nami poszła.
Iglasta Łapa z kwaśną miną odwrócił od kotki wzrok.
— Wiem, że się gniewasz, jednak jeśli będziesz ciężko pracował, to również zasłużysz sobie na miano wojownika!
— Przecież czekam na moją mamę! Chcę pobyć sam z moją mentorką… Idź może do Koszmarnej Łapy lub Zamroczonej Łapy. Pewnie też chętnie z tobą poćwiczą…
Pyzata Łapa westchnęła zrezygnowana.
— Na pewno?
— Tak…
Szylkretka jeszcze stała przy nim przez parę uderzeń serca, jakby czekała, aż ten się odezwie i zmieni zdanie, jednak tak się nie stało. Po chwili koleżanka z legowiska zniknęła w tłumie kotów, szukając zapewne swojego brata lub mentorki.
— Och… Iglasta Łapo, czekasz na trening? A pogratulowałeś Garbatemu Klifowi? — Podeszła do niego ruda mistrzyni. Sam nawet nie zauważył kiedy.
— Nie… Nie zamierzam się do niego odzywać… Chcę tylko wyjść z tego obozu — mruknął z nietęgą miną, również unikając kontaktu wzrokowego z matką. Był na nią zły, to rzecz jasna, jednak nie zamierzał jej tego mówić.
Kocimiętkowy Wir ze zmieszanym wyrazem pyszczka popatrzyła na niego. Wyczuwała pewnie, że ten się na nią gniewał, jednak kocica wybrała niepytanie się jego, o co dokładnie mu chodziło.
— W takim razie chodźmy… — zaczęła, po czym zniknęli oboje w wyjściu z obozowiska.

***

(TW: walka)

Dni mijały, stawało się coraz cieplej, a on zaczął się obsesyjnie rozglądać za następnymi kotami, z legowiska uczniów, którzy mogliby zostać mianowani przed nim na wojownika. Miał wrażenie, że ta obsesja wchodziła mu zbyt mocno na umysł, gdyż nawet w snach zaczął widzieć, jak następnym kotem, który mógł stać się przed nim mianowany, była Pyzata Łapa. Dlatego również ona stała się jego rywalką w drodze do sukcesu. Więzi z innymi podupadały, tylko po to, by zaiskrzyć przed Zalotną Gwiazdą. Chciał być dumą dla Ognikowej Słoty. Widział przecież jej wzrok, jak patrzyła na niego oraz jego rodzeństwo z wyczekiwaniem.
Wracał z patrolu łowieckiego, na którym była Pyzata Łapa, Brukselkowa Zadra i Bzyczący Trzmiel. Wszyscy trzymali w pysku jakąś zdobycz, więc mogli powiedzieć, że polowanie było bardzo udane. Kiedy tylko wszedł do serca Klanu Wilka, tak Zalotna Gwiazda wskoczyła na mównicę i zwołała zebranie klanu. Poszli szybko odłożyć piszczki na stertę zdobyczy i podeszli bliżej liderki.
Starsza szylkretowa kocica przeczesywała swoim ostrym wzrokiem brązowych oczu tłum Wilczaków.
— Iglasta Łapo, wystąp — usłuchał. Wyszedł z tłumu i wysoko zadarł głowę. — Twoim przeciwnikiem zostanie Aksamitkowy Nos.
Z tłumu wyłoniła się ów niska czekoladowa szylkretka o kruchej sylwetce i łaciatym nosku, jak i uszkami. Iglasta Łapa popatrzył na wojowniczkę, a później na Zalotną Gwiazdę. Czy jego babka uważała go za słabe ogniwo i wzięła jakąś kotkę, z którą miał wygrać z pazurem w nosie? Wygranie pojedynku z kocicą będzie jedną z najprostszych rzeczy, jakich dokonał tego dnia. Już polowanie na piszczki z zamkniętymi oczyma było cięższe niż ten pojedynek. Przynajmniej tak był przekonany.
Stanął naprzeciw Aksamitkowego Nosa i posłał jej arogancki uśmieszek. Przeciwniczka nie odpowiedziała mu tym samym, była niezadowolona, jednak nie jego gestem, a widmem niepotrzebnej walki. Dla niego jednak była to oznaka słabości. Każdy Wilczak powinien mieć chrapkę na przetrzepaniu drugiemu kotu skóry. Inaczej pobratymcom będą się lęgły pchły.
— Gotowi? — Liderka zmierzyła ich czujnym spojrzeniem. Skinęli głowami. — W takim razie zaczynajcie.
Kocur niewiele myśląc, skoczył na wojowniczkę, a ta szybkim zwodem uniknęła jego ataku, po czym zamachnęła się łapą z wysuniętymi pazurami i przejechała po jego ramieniu. Była szybka, jednak ta cecha również była jego atutem. Wybił się z tylnych łap, doskoczył do niej, zrobił w porę unik przed następnym ciosem, który mógł go trafić w oko i długimi kłami wgryzł się w kark kocicy. Poczuł na języku krew. Ciepłą i lepką. Szarpnął głową i wyrwał część futra i skóry kocicy. Wojowniczka się zachwiała i zmarszczyła pysk z bólu, po czym zwarła się z nim w uścisku, zatapiając w jego żebra wszystkie pazury. Pisnął z bólu, jednak nie mógł odskoczyć. Jedyne co mu zostało, to kąszenie kocicy i drapanie jej po barkach. Wybił się z łap i przeturlał po ziemi z kotką. Ta puściła go i zwinnie wydostała się spod jego ciężaru, lądując na czterech łapach.
— Ładnie… Jednak zobaczymy, czy jesteś tak szybka, jak ja.
Aksamitkowy Nos nie odpowiedziała. Szybko polizała się po mocno krwawiącej ranie na barku i splunęła krwią. Iglasta Łapa, kiedy tylko stanął z powrotem na cztery łapy, zaatakował kocicę. Doskoczył do niej z zamiarem ukąszenia, jednak musiał zrobić unik, gdyż łaciate poduszki przeciwniczki z wysuniętymi pazurami właśnie dosięgały jego pyska. Jeden, drugi i trzeci cios, a on ledwo zdołał je sparować. Znów blisko siebie niczym w tańcu, zadawali sobie ból, a kłębki czekoladowej, rudej i czarnej sierści latały wokół nich. Chwycił zębami za łapę kotki, wtapiając w nie swoje długie kły. Wrzasnęła głośno i drugą łapą przejechała pazurami po jego pysku. W czas zdołał zamknąć oczy, a piekący ból rozlał się po całej jego mordce. Jednak nie puścił łapki przeciwniczki. Szarpali się przez dłuższą chwilę. W końcu udało mu się pociągnąć ją na ziemię i przycisnąć do podłoża, uniemożliwiając jej ucieczkę. Aksamitkowy Wąs wiła się niczym wąż pod jego łapami i zadawała mu ciosy tylnymi łapami w jego mięciutki brzuch, jednak była to już desperacja. On nadal w groźnym uścisku szczęk, trzymał jej zakrwawioną łapę. Stali tak dłuższą chwilę. Gdy nic się nie zmieniało, Zalotna Gwiazda miauknęła, dając znak, że był to koniec ich walki. Wtedy puścił kończynę wojowniczki, a ta zwinęła ją pod siebie.
— Ja, Zalotna Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Iglasta Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia? — przemówiła babka jej typowym władczym tonem, a ten podszedł bliżej mównicy.
— Przysięgam.
— Mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Iglasta Łapo, od tej pory będziesz znany jako Kąśliwy Iglak. Klan ceni twoją pracowitość i dążenie do celu oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka — dokończyła już ze słyszalną dumą w głosie.
Odwrócił się w stronę tłumu Wilczaków i spojrzał na wszystkie ważne dla niego pyski. Wszyscy świętowali.
— Kąśliwy Iglak! Kąśliwy Iglak! Kąśliwy Iglak!
Nie spodziewał się takiego wojowniczego imienia, ale pewnie nadano mu je z powodu jego kłów oraz za to, że podczas pojedynku decydował się częściej używać ich niż własnych pazurów.
— Gratulacje, Kąśliwy Iglaku! Widzisz! Mówiłam, że ci się uda! — Jako pierwsza podeszła do niego Pyzata Łapa, a za nią podążyło jego rodzeństwo. Oczy czekoladowej szylkretki aż iskrzyły z ekscytacji. — Teraz będziesz mógł mnie zabierać poza obóz bez Brukselkowej Zadry! Już nie mogę się doczekać, aż oboje będziemy ścigać się po lesie i polować na piszczki!
— Spodziewaj się, że już jutro wezmę cię na luksusowy patrol łowiecki. Miejsc jest tylko dla dwóch kotów — zaśmiał się, prezentując swoje długie kiełki.
Ceremonia dobiegła końca, a koty rozeszły się po polanie, świętując i jedząc świeże piszczki. Natomiast Bryzowa Łapa pod czujnym okiem Chudego Grzbietu, opatrywała jego rany.
— Panie Kąśliwy Iglaku, ale Pana urządziła ta Aksamitkowy Nos. Na pyszczku pan będzie miał bliznę po jej pazurach. — Bryzowa Łapa ze skupioną miną wystawiła język i delikatnie przyklejała długi opatrunek pod jego oczyma.
— To nic takiego. Kotki lubią kocurów z długimi i groźnymi bliznami. Nikt nie musi wiedzieć, kto dokładnie zrobił mi taką pamiątkę, ważne jest, czy wyglądam z nią groźnie.
— Mogę Panu poprawić, jeśli chce pan mieć jeszcze groźniejszą bliznę.
— To wtedy ci oddam — dodał z uszczypliwością, kończąc paplaninę z młodziutką koteczką.
Kiedy medycy skończyli, przenieśli się do czekającej na ich usługi Aksamitkowy Nos, a on przeczesał wzrokiem koty na polanie. Czuł, że ktoś ciągle się na niego lampił, choć cała ceremonia dawno się skończyła. W końcu odnalazł wzrokiem czarno-białą kocicę z blizną na pysku w kształcie iksa. Sroczy Cień wpatrywała się w niego swoimi żółtymi oczyma. W tym spojrzeniu było coś chłodnego i wykalkulowanego. Czy kotka go analizowała? Nie był pewien, jednak czy to było ważne? Była obcą kotką, więźniarką. Może i dostała imię wojowniczki i była szkolona przez innych, tak nadal była obca, tak samo, jak Dziki Mróz oraz nowy nabytek, Soplowa Łapa.
— Gratuluje, Kąśliwy Iglaku! Bardzo ładnie zawalczyłeś — pochwaliła go Kocimiętkowy Wir, a zaraz za kremową matką, pojawiła się Ognikowa Słota.
— Dzięki, starałem się, jak tylko mogłem… Chciałem, żebyście były szczęśliwe i dumne ze mnie, jak i z mojego rodzeństwa. — Na jego słowa Kocimiętkowy Wir zesztywniała i zerknęła na swoją partnerkę. Między kocicami można było wyczuć napięcie, jednak nie był pewien, czy powinien ich pytać, czy nadal się kochały, czy to niepewny okres dla jego mam. — Czy później chciałybyście wyjść z całą naszą rodziną na polowanie, żeby uczcić moje mianowanie?

<Mamo?>

[5670 słów, nawigacja w tunelach + wspinaczka na drzewa]