Kotka była zauważalnie spostrzegawcza, co często ukazywała w rozmowach. Wiele razy już zdarzało się jej próbować odczytać intencje, oraz aktualne rozterki życiowe kotów wokół niej, co zazwyczaj wychodziło jej bardzo dobrze. Tym razem było podobnie. Po zamyśleniu Aroniowej Łapy można było z łatwością dostrzec, że coś go trapi. Gdy powiedział więc, że chodzi o jego brata, skinęła głową powoli. Sama chyba nie najlepiej czułaby się, gdyby któreś z jej rodzeństwa mianowało się tak prędko. Uśmiechnęła się do kocura, strzepując ogonem.
— A co to za problem? Skąd wiesz, że dobrze go wyszkolono? Skoro skończył tak szybko, to może mieć potem dużo braków w wiedzy na temat walki. Kto wie, jest szansa, że przydzielono by ci go w walce na zostanie wojownikiem. Z tego co wiem nie zawsze trzeba walczyć z uczniem. Wystarczy ktoś w twoim wieku, a kto wie co wymyśli dla ciebie Zalotna Gwiazda. — Po tych słowach zerknęła w stronę legowiska liderki. Jej ojciec był ostatnio dość spięty, a ze swoim – jak jej przynajmniej mówił — znienawidzonym bratem mijał się z wysuniętymi pazurami. Gęstość w atmosferze można by nimi ciąć. Choć co się dziwić, skoro kocury za niedługo będą musiały zdecydować, kto obejmie władzę. Nigdy nie pytała Kruczego Pióra o to, jak ma się to odbyć. Czy będzie to pokojowa rozmowa, czy może walka?
— Może masz rację? — Aroniowa Łapa wyrwał ją z zamyśleń, więc wróciła do niego wzrokiem. — Hej, może nawet kiedyś razem wybierzemy się na jakieś polowanie, albo trening?
— Mam taką nadzieję, wychodzenie cały czas z jedynie gburowatym nic nie mówiącym mentorem robi się nudne… Seradelowy Nektar jest dość specyficzna, dasz wiarę, że cały czas wywyższa mi się i mówi, jaka to ona w moim wieku nie była? — Pochyliła się trochę bliżej ucznia, teraz szeptając. — Założę się, że ledwo była w stanie złapać mysz, a teraz próbuje sobie naprawić ego!
— Cóż, Wąsatkowa Ruczaj jest trochę zdystansowana, ale nie jest wcale taka zła. Na pewno chętnie zabierze się z wami na trening! — Na wzmiankę o kotce Księżycowa Łapa zastrzygła uchem. Była córką Pustułkowego Szponu, cóż, adoptowaną. Tylko kolejny kot przypominający jej o gniewie jej ojca…
— Bardzo chętnie!
⊹₊˚‧︵‿₊W dniu mianowaniu Garbatej Łapy⊰₊‿︵‧˚₊⊹
Kotka z niedowierzaniem patrzyła na kocura, który w walce pokonał Tęczową Łapą. Upokorzenie jakiego doznał uczeń było nie do opisania, a ona sama lekko skrzywiła się na widok kremowego przechodzącego obok. Stracił dużo szacunku w Klanie Wilka tak fatalnym niepowodzeniem w walce. Podeszła do Aroniowej Łapy, który rozmawiał chwilę temu ze swoim denerwującym ją bratem, Słoneczną Łapą. Prychnęła pod nosem na samą myśl o nim. Cały czas tylko wchodził jej w drogę!
— Dasz wiarę, że ta łamaga się mianowała? To chyba ostatnie, czego się spodziewałam — prychnęła do ucznia, na co ten skinął głową z aprobatą.
— Nie chcesz wiedzieć ile emocji przeleciało przez mój pyszczek gdy zobaczyłem, jak przybił do ziemi Tęczową Łapę… Ma przekichane. — Nie mogła się nie zgodzić ze słowami ucznia. — Hej, Wąsatkowy Ruczaj pytała, czy chciałbyś się z nami zabrać dzisiaj wraz z Seradelowym Nektarem na trening.
— Pewnie, akurat nie planowaliśmy dzisiaj nic ciekawego, chyba jedynie jakieś polowanie… Więc tym bardziej się piszę!
[500 słów]
<Garbaty się dostał, nie do wiary, co ty na to Aronio?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz