Przed mianowaniem Garbatka...
Zdawało się, że z każdym kolejnym dniem pora Nowych Liści coraz śmielej rozpościerała swoje panowanie nad terenami Klanu Wilka, budząc do życia wszystko to, co jeszcze niedawno pozostawało uśpione pod grubą, śnieżną pierzyną. Ziemia, przez długie księżyce skuta mrozem i pozbawiona niemal wszelkich oznak życia, powoli odzyskiwała swoje barwy, a spomiędzy wilgotnych grudek gleby nieśmiało wychylały się pierwsze źdźbła trawy oraz drobne, młode pędy, łapczywie wyciągające się ku coraz cieplejszym promieniom słońca. Wśród gałęzi sosen i świerków ponownie rozbrzmiewał radosny świergot ptaków, których niewielkie sylwetki przemykały pomiędzy igliwiem, czasami przysiadając na wystających konarach, jak gdyby i one pragnęły nacieszyć się powrotem cieplejszych dni. Od czasu do czasu można było dostrzec również wiewiórkę, która, wybudzona z zimowego snu, nieco ospale przemykała po pniach drzew, szukając pierwszych oznak pożywienia. Nawet wiatr zdawał się łagodniejszy niż jeszcze kilka tygodni temu — choć wciąż potrafił wślizgnąć się pod futro i przypomnieć o niedawnych chłodach, nie niósł już ze sobą tej nieprzyjemnej, przenikliwej ostrości, która niegdyś zmuszała koty do ciasnego zwijania się we własnych legowiskach.
Aroniowa Łapa leżał rozłożony na swoim posłaniu, z przednimi łapami wyciągniętymi przed siebie i pyskiem opartym na ich miękkim futrze. Przez dłuższą chwilę przyglądał się wejściu do legowiska uczniów, zza którego wpadała wąska smuga światła, przesuwająca się powoli po ubitej ziemi wraz z wędrówką słońca. Co jakiś czas poruszał końcówką ogona, zdradzając tym samym narastające zniecierpliwienie, choć sam zapewne nie przyznałby się do tego zbyt chętnie. Oczekiwanie na swoją mentorkę zdążyło już bowiem stać się nużące, a myśl o kolejnym treningu coraz uporczywiej zaprzątała jego głowę. Chciał czymś się zająć, nauczyć czegoś nowego, poczuć, że z każdym kolejnym dniem rzeczywiście zbliża się do chwili, w której będzie mógł porzucić miano ucznia i stanąć przed klanem jako pełnoprawny wojownik.
Nie chodziło wyłącznie o samą ceremonię czy możliwość otrzymania nowego imienia, choć i ta perspektywa miała w sobie coś niezwykle kuszącego. Znacznie bardziej pociągała go myśl o tym, że wreszcie mógłby stać się kimś, kogo obecność ma znaczenie, kimś, na kogo pozostali patrzą z uznaniem, a nie jedynie jak na kolejnego młodego kota, który dopiero próbuje odnaleźć swoje miejsce w klanie. Czasami zastanawiał się, czy inni również odczuwali podobną potrzebę, czy może od początku wiedzieli, kim chcą zostać i jakie miejsce przyjdzie im zająć wśród współplemieńców. Jego brat z pewnością należał do tej drugiej grupy.
Smuklikowe Żądło.
Samo przywołanie jego imienia wywołało w Aroniowej Łapie osobliwe ukłucie gdzieś w okolicach piersi. Nie potrafiłby dokładnie określić, czy była to duma, podziw, czy może coś znacznie mniej przyjemnego, co najchętniej pozostawiłby głęboko ukryte przed samym sobą. Jego brat musiał być naprawdę dzielny, skoro zdołał pokonać wszystkich tych samotników, z którymi przyszło mu się zmierzyć. Aronia nie znał wszystkich szczegółów tamtych wydarzeń, jednak sama świadomość, że Smuklikowe Żądło stanął naprzeciwko niebezpieczeństwa i wyszedł z tego zwycięsko, wystarczała, by w jego wyobraźni urósł niemal do rangi bohatera. Nie dziwiło go zatem, że Zalotna Gwiazda zdecydowała się mianować go wcześniej, niż być może uczyniłaby to w innych okolicznościach. Niektóre koty po prostu rodziły się z czymś, czego innym brakowało — odwagą, zdecydowaniem, wewnętrznym przekonaniem, że potrafią sprostać temu, co przyniesie im los.
On sam nie był pewien, czy kiedykolwiek zdołałby zdobyć się na podobny czyn.
Najpewniej zawahałby się w najmniej odpowiednim momencie, zbyt długo rozważając możliwe konsekwencje i zastanawiając się, czego właściwie powinien od niego oczekiwać klan. A przecież wojownik nie mógł pozwalać sobie na podobne wątpliwości. Musiał działać, nawet jeśli strach zaciskał mu gardło, a łapy odmawiały posłuszeństwa. Aronia westchnął cicho, przesuwając wzrokiem po nierównym podłożu legowiska. Czasami odnosił wrażenie, że wszyscy wokół niego doskonale wiedzą, dokąd zmierzają, podczas gdy on wciąż drepcze w miejscu, nie potrafiąc zdecydować, w którą stronę powinien skierować swoje kroki.
Pewnie będzie zwlekał z mianowaniem tak długo jak Garbata Łapa.
Jego spojrzenie niemal mimowolnie powędrowało ku czekoladowemu kocurowi, który znajdował się nieopodal. Trudno było nie zwrócić na niego uwagi, szczególnie że jego obecność od dawna stanowiła dość osobliwy element codzienności klanu. Pomimo ponad trzydziestu księżyców, jakie miał już na karku, wciąż pozostawał uczniem, a jego wygląd sprawiał, że wyróżniał się spośród pozostałych kotów nawet wtedy, gdy sam nie próbował zwracać na siebie uwagi. Aronia przyjrzał mu się nieco uważniej, wodząc wzrokiem po sylwetce, której charakterystyczne wygięcie trudno było przeoczyć. Garb, od którego czekoladowy zawdzięczał swoje imię, nadawał jego postawie osobliwy kształt, a nierówne oczy — jedno wyraźnie mniejsze od drugiego — dopełniały obrazu, który dla wielu mógł wydawać się wręcz nieprzyjemny.
Nie było to jednak coś, o czym Aronia wcześniej szczególnie rozmyślał. Owszem, zauważał jego odmienność, tak jak zauważał wiele innych rzeczy w otaczającym go świecie, lecz dotychczas nie poświęcał mu wystarczająco dużo uwagi, by wyrobić sobie jakiekolwiek konkretne zdanie. Teraz jednak, kiedy siedział bezczynnie i nie miał nic ciekawszego do roboty, jego myśli mimowolnie podążyły za spojrzeniem. Zastanawiał się, jak właściwie musiało wyglądać życie kogoś takiego. Czy od zawsze był traktowany inaczej? Czy pozostali rzeczywiście dostrzegali w nim przede wszystkim jego niedoskonałości, czy może po prostu przywykli do nich na tyle, że przestali zwracać uwagę? Aronia nie potrafił odpowiedzieć sobie na te pytania, a mimo to przez krótką chwilę poczuł coś na kształt niejasnego zainteresowania.
— Paskudny, co? — dobiegł go nagle głos znajdujący się tuż obok. — Dziwię się, że Zalotna Gwiazda dalej pozwala mu z nami żyć. Widziałeś jego oczy?
Ponownie zerknął na czekoladowego ucznia, tym razem nieco dokładniej przyglądając się jego pyskowi. Nie sposób było zaprzeczyć, że wyróżniał się na tle pozostałych, jednak czy samo to czyniło go paskudnym?
— Taa… Jeszcze ten jego chód — mruknął, kiedy zauważył, jak czekoladowy podnosi się ze swojego legowiska i rusza w kierunku wyjścia. — Phi. Jakby próbował udawać pająka.
Roześmiał się cicho, a jego rozmówczyni dołączyła.
Dopiero kiedy Garbata Łapa zniknął za wejściem do legowiska, Aronia przeniósł spojrzenie na kotkę siedzącą obok. Jej obecność zaczęła go ciekawić nieco bardziej niż dotychczas, zwłaszcza że nie przypominał sobie, aby mieli wcześniej okazję zamienić ze sobą więcej niż kilka zdawkowych słów. Kojarzył ją jednak z widzenia — trudno zresztą było nie rozpoznać córki Kwaśnej Kocanki oraz Kruczego Pióra, zastępcy klanu. Jej pochodzenie stanowiło jedną z tych informacji, które mimochodem zapadały w pamięć, nawet jeśli nie miało się szczególnego powodu, by o nich rozmyślać. Być może właśnie dlatego Aronia poczuł lekką ciekawość, zastanawiając się, jaka była poza krótkimi spotkaniami przy stosie zwierzyny czy przypadkowymi wymianami spojrzeń w legowisku.
Nie chciał jednak okazywać nadmiernego zainteresowania. Nie znał jej jeszcze na tyle dobrze, by wiedzieć, jakiego rodzaju zachowania oczekiwała od rozmówcy, dlatego postanowił na razie zachować swobodę i pozwolić jej nadać rozmowie odpowiedni kierunek. Zawsze wydawało mu się to najbezpieczniejszym rozwiązaniem — wystarczyło przez chwilę posłuchać drugiego kota, przyjrzeć się jego gestom i sposobowi mówienia, by z czasem odnaleźć właściwy rytm wspólnej rozmowy. Nie musiał nawet świadomie tego robić. Podobne rzeczy przychodziły mu z zadziwiającą łatwością.
— Jestem Księżycowa Łapa — przedstawiła się kotka, jak gdyby uznała, że najwyższa pora przełamać dotychczasową anonimowość ich spotkania.
Aronia uniósł nieznacznie uszy. Przez moment przyglądał się jej pyskowi, jakby próbował dopasować znaną już nazwę do konkretnej osobowości, a następnie skinął krótko głową.
— Aroniowa Łapa. Miło poznać.
— Wzajemnie — odparła, przyglądając mu się przez chwilę z wyraźnym zainteresowaniem. — Chociaż muszę przyznać, że kojarzę cię bardziej z widzenia niż z rozmów. Chyba nie jesteś zbyt rozmowny, co?
Aronia poruszył lekko uszami, a na jego pysku pojawił się nieco zakłopotany uśmiech. Nie spodziewał się, że kotka tak szybko zwróci uwagę na jego usposobienie, choć trudno było zaprzeczyć, że miała w tym trochę racji. Dotychczas faktycznie trzymał się dość mocno na uboczu.
— Chyba zależy od towarzystwa — przyznał, przekrzywiając nieznacznie łeb. — Nie zawsze mam coś ciekawego do powiedzenia. Nie chciałbym zanudzać innych swoimi opowieściami.
— Och, to akurat nie brzmi jak coś, czym powinieneś się przejmować — parsknęła Księżycowa Łapa. — Nie każdy musi opowiadać historie, przy których wszyscy ziewają z nudów. Zresztą, czasami lepiej posłuchać, niż bez przerwy gadać.
Aronia skinął lekko głową, uznając jej słowa za całkiem rozsądne. Było w niej coś, co sprawiało, że rozmowa przychodziła mu łatwiej, niż początkowo zakładał.
A może było tak z każdym?
Wystarczyło przecież tylko naśladować swojego rozmówcę.
Takie banalne.
Czy Smuklikowe Żądło tak potrafił? Dogadać się z każdym spotkanym przez siebie kotem?
Na pewno nie.
— W takim razie dobrze trafiłem — odparł z lekkim rozbawieniem. — Mogę przynajmniej udawać, że jestem dobrym słuchaczem.
Księżycowa Łapa zaśmiała się cicho, po czym ułożyła wygodniej na swoim legowisku.
— A czym właściwie się tak przejmujesz? Wyglądasz, jakbyś miał na głowie znacznie więcej niż zwykły uczeń.
Aronia zamrugał, nieco zaskoczony pytaniem. Czy rzeczywiście wyglądał na tak zatroskanego? Nie zdawał sobie sprawy, że jego wcześniejsze zamyślenie mogło być aż tak widoczne. Przez moment rozważał, jak powinien odpowiedzieć, jednak ostatecznie uznał, że nie ma powodu, by cokolwiek ukrywać.
— Po prostu chciałbym już zostać wojownikiem — wyznał, zerkając na swoje przednie łapy. — Mój brat się już mianował, a nie ma nawet wymaganych dziesięciu księżyców.
<Księżycowa Łapo?>
[1442 słowa]