Od Agresta (Słonecznej Łapy) CD. Kawczej Łapy

Nieopodal zauważył, jak kot który jeszcze nie tak dawno temu przesiadywał z nim w legowisku uczniów, odprowadza jego siostrę do jakiegoś legowiska. Wyściubił nos zza żłobka, idąc w jego stronę. Czego on mógł chcieć od jego siostry? A może to jakiś wojownik, przekazuje jej pewnie tajne techniki walk, a on niczego się nie dowie i z nią przegra następnym razem, jak będą walczyli! Co to to nie! Ruszył zdeterminowany w stronę legowiska, a z niego wyszedł właśnie kocur, którego widział wcześniej ze swoją siostrą. Szturchnął go lekko w bok, chcąc być uprzejmym.— Nicość! Gdzie zabrałeś wcześniej moją siostrę? — zapytał Agrest stojący tuż za czarnym uczniem.

— Do medyków. Czuła się źle, więc jej pomogli. Mnie zresztą też — pokazał zwichniętą łapę. — Byłeś już tam kiedyś? — zapytał młodszego, na co ten zastanowił się chwilę, patrząc w miejsce wspomnianego legowiska.

— Chyba jeszcze nie… A co takiego tam jest? — zapytał zainteresowany.

— Mieszkają tam nasi medycy, pomagają chorym. Twojej siostrze też pomogą.

— To dobrze, martwiłem się o nią… — odpowiedział, co było w połowie prawdą. Martwił się, że coś mogło się jej stać, ale jeszcze bardziej martwił się, że straci cenne porady starszych wojowników! Trzeba przecież mieć priorytety, prawda? — A co było nie tak z twoją łapą?

— Zwichnąłem ją podczas treningu. — Agrest spojrzał na niego zaciekawiony.

— No tak, jesteś już uczniem! Jak wyglądają treningi, chcesz mi o tym opowiedzieć? Och, ciekawe, czy będziemy mieli kiedyś okazję razem trenować! — Podekscytowany wyskoczył do góry.

— Kto wie, to bardzo możliwe! — odpowiedział kociakowi — Słuchaj, muszę lecieć, bo obowiązki wzywają. Może cię jeszcze odwiedzę. Trzymaj się.

— Papa… — Usiadł na zadku, smętnie machając łapką do odchodzącego ucznia.

⊹₊˚‧︵‿₊⊱·𖤓·⊰₊‿︵‧˚₊⊹

— Co dziś będziemy robili, Zwęglona Kukułko? — zapytał zaciekawiony mentorkę, jednak ta nie wykazywała tego samego entuzjazmu.

— Trening z Kawczą Łapą i Rozbitym Księżycem. — odpowiedziała krótko. Kocur opuścił lekko ogon i skinął głową. Zdążył już domyślić się, że kotka nie jest fanką rozmów, albo… cóż, z jego perspektywy nie była fanką niczego. Taka trochę jakaś smętna. Ale kim on był, żeby oceniać własnego mentora i zwracać mu uwagę o jego zachowanie! Ruszył więc za nią, podchodząc do wyjścia z obozu. Tam czekały już wymienione przez nią koty.

— Och, cześć Kawcza Łapo! — przywitał się z uczniem, który spojrzał na niego od razu.

— Witaj Słoneczna Łapo. Chyba nadszedł ten moment wspólnego treningu, co? Jeśli tylko będzie szansa, to skopię ci zad w walce! Nie będę ci pobłażał. — Kocur postawił ogon do góry, zamykając oczy, a jego pyszczek wyglądał na pełen dumy. Ewidentnie chciał się drażnić ze Słoneczną Łapą.

— Jeszcze zobaczymy! Jestem większy od ciebie. — Wskazał łapą na swoją budowę, kładąc ją na klatce piersiowej.

— Jesteś jedynie bardziej puszysty, no i nadal jesteś niższy. — Co do tego miał rację. Tego Słoneczna Łapa nie przemyślał. Wyszli z obozu, kierując się w stronę Czarnych Gniazd.

— Jesteśmy. Dzisiaj poćwiczymy walkę. — Rozbity Księżyc spojrzał przez chwilę na obu uczniów, a mentorka Słonecznej Łapy usiadła cicho obok niego.

<Kawcza Łapo?>

[474 słowa]

[9%]

Od Agrestu (Słonecznej Łapy)

Obudziło go w nocy szturchnięcie, nagłe, którego się nie spodziewał podczas snu. Gdy zobaczył nad sobą wojownika, od razu przypomniał sobie powód jego pobudki. Przyszedł czas na jego noc w lesie. Poprzednio przeszły ją dzieci Kwaśnej Kocanki, w tym Noc, która teraz została Księżycową Łapą. Ciekawe, jakie on dostanie imię… Zatracił się w myślach, nie zauważając nawet, że dotarł na miejsce w lesie razem z wojownikiem, którego… Nigdzie nagle nie było. Rozejrzał się gwałtownie. Na pewno to tu miał zostać? Cóż, nie miał wyboru, teraz to już musiał siedzieć na miejscu. Usłyszał wcześniej ukradkiem, że Noc powędrowała dość daleko i to dlatego wojownicy nie mogli jej znaleźć, aby przyprowadzić ją na mianowanie. Las był ciemny, a wokół można nawet było stwierdzić, że roznosi się mgła. Nie był chyba na to gotowy, ale zdawał sobie sprawę z tego, że nie jest już kociakiem. Ma zostać wojownikiem, ma być silny i nie bać się niczego. Bronić swoich pobratymców, młodsze i starsze koty, jego przyszłą partnerkę… Tak! Musi się wziąć w garść. Usiadł, ogonem zarzucając to w jedną to w drugą stronę. Dobrze, że faktycznie uciął sobie drzemkę wcześniej podczas dnia, przynajmniej teraz czuł się trochę mniej zmęczony, jednak noc sama działała na niego nużąco, otulając go poczuciem zbliżającego się słodkiego snu. Spojrzał na księżyc, który świecił mocno tej nocy. Zbliżała się pełnia, co zauważył po jego kształcie. Zastanawiał się teraz, ile będzie musiał tak czekać. Kiedy wyjdzie słońce? Czas dla kociaka wydawał się być bardzo długi. Westchnął, układając się w bochenek, patrząc na gwiazdy. Ciekawe, czy byłby w stanie je wszystkie policzyć…

⊹₊˚‧︵‿₊⊱·𖤓·⊰₊‿︵‧˚₊⊹

— Sto… dwadzieścia..? Czterysta… Mysie łajno, chyba nie umiem liczyć. — Ostatnie zdanie wypowiedział pod nosem, jakby jego mama miała go usłyszeć. Strzepnął ogonem, patrząc po chwili w niebo. Zaczynało się rozjaśniać, więc zapewne za chwilę wyjdzie słońce. Wstał, otrzepując się. Drżał lekko z zimna, przez otaczający go śnieg. Wcześniej jednak zdążył sobie zrobić miejsce na kamieniu, aby wygodnie usiąść i mieć choć trochę więcej ciepła. Nagle usłyszał szelest w krzakach, przez który od razu wstał, pusząc się. Czy to zwierzyna? Może drapieżnik? Nie bał się jakoś bardzo, ale chciał być gotowy na ewentualny atak. Z buszu wyłonił się jednak Krucze Pióro i Kalinkowy Powiew. Jego futro tym razem nie napuszyło się, a stanęło dęba ze zdziwienia. Jak to, sam zastępca był jednym z wojowników, którzy mieli go przyprowadzić do obozu?! W dodatku to ojciec kociąt Kwaśnej Kocanki, czyli też…

— Nie mamy całego dnia, ruszajmy do obozu. — Dymny nawet nie poświęcił mu jakiejś większej uwagi, od razu odwracając się po tych słowach. Kocurek zdziwiony zamrugał oczami, a po chwili od razu ruszył za nim. Kalinkowy Powiew szła za nim, słyszał dobrze jej kroki. Chciał choćby porozmawiać z którymś z wojowników, ale nie miał na to siły. Czuł się znużony…

⊹₊˚‧︵‿₊⊱·𖤓·⊰₊‿︵‧˚₊⊹

Dotarł do obozu jako jeden z pierwszych ze swojego rodzeństwa. A dokładniej to drugi, tuż po swojej siostrze.

Gdy dotarła reszta jego rodzeństwa, zasiedli przed mównicą, czekając na swoje mianowanie.

— Klanie Wilka! Po raz kolejny w krótkim odstępie czasu mamy okazję mianować nowych uczniów, którzy zasilą szeregi naszego klanu. Wodnik, wystąp ,proszę. — Na prośbę liderki jego siostra wyszła na środek. — Wodniczko, ukończyłaś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś została uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Wodnikowa Łapa. Twoim mentorem będzie Blednacy Szalej. Mam nadzieję, że przekaże ci on całą swoją wiedzę. — Kocur dotknął nosem czoła kotki, po czym liderka zawołała jego brata.

— Smukliku, ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Smuklikowa Łapa. Twoim mentorem będzie Kalinowy Powiew. Mam nadzieję, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę. — Kalinowy Powiew podeszła do swojego ucznia, wykonując ten sam gest, co Blednący Szalej.

— Aronio, ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Aroniowa Łapa. Twoim mentorem będzie Wąsatkowy Ruczaj. Mam nadzieję, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę. — Agrest po mianowaniu całego jego rodzeństwa dumnie wypiął pierś do przodu. Miał nadzieję, że dostanie dobrego mentora. Lub… Mentorkę. W sumie to, kto wie. Poczekał, aż liderka przywoła go na środek.

— Agreście, wystąp. — Zrobił, jak kazała. — Ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Słoneczna Łapa. Twoim mentorem będzie Zwęglona Kukułka. Mam nadzieję, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę. — Zwęglona Kukułka wystąpiła, stając naprzeciwko niego. Schylił głowę, a ta dotknęła nosem jego czoła. Gdy liderka zakończyła mianowanie, wzniosły się wiwaty otaczających ich pobratymców. Wielu z nich gratulowało im, chwaląc ich imiona, a szczególnie chyba jego własne! Sam nie spodziewał się takiej zmiany. Miodowy Ul i Jesionowa Szadź podeszły do swoich pociech z uśmiechem.

— Gratulujemy! Macie piękne imiona i wspaniałych mentorów, jesteśmy z was strasznie dumne… — Miodowy Ul polizała każde z nich między uszami, a Jesionowa Szadź skinęła czule głową. Słoneczna Łapa jednak spojrzał ukradkiem na Księżycową Łapę, która dyskutowała teraz namiętnie ze swoim bratem, Ślepowronową Łapą. Ten w końcu przewrócił oczami, strzepnął ogonem i z tego, co zrozumiał Agrest, zdecydował się sam podejść do nowo mianowanych. Podszedł jednak wpierw do właśnie Słonecznej Łapy, trącając go łokciem.

— No, brawo! Dali ci świetne imię. Słoneczna Łapa ci pasuje, patrząc na twoje futro! — Wskazał ogonem na złociste futro kocura, na co ten uśmiechnął się.

— Dziękuję, też mi się podoba. Może uda się nam kiedyś razem wyjść na jakiś patrol, co? — zapytał zaczepnie kocura.

— Oby! Albo na jakiś trening walki, chętnie zobaczę, jak ci pójdzie, skoro jesteś tak dobrze umięśniony.

— Technika też się liczy. — odpowiedział kocurowi. Życzył mu jak najlepszego treningu, jeśli miał być szczery. Wierzył, że łapa nie powstrzyma go przed zostaniem silnym wojownikiem, miał nadzieję, że zdawał sobie z tego sprawę.

— Cóż, muszę lecieć na swoje szkolenie. Ty chyba też. — Wskazał na stojącą za nim mentorkę, do której Słoneczna Łapa teraz uśmiechnął się trochę speszony. Ślepowronowa Łapa pożegnał się i odszedł, a złoty odwrócił się do kotki.

— Mam nadzieję, że jesteś gotów na trening? Wyjdziemy dzisiaj obejrzeć terytoria z Nocnym Śpiewakiem i Niedźwiedzią Łapą. — Kotka stanęła przed nim, czekając na jego odpowiedź.

— Jasne, możemy ruszać od razu. — Jak powiedział, tak zrobili, bo dość szybko zebrali się wraz z wymienionymi przez mentorkę kotami. Ruszyli wzdłuż terytorium Klanu Klifu. Niedźwiedzia Łapa szedł obok Czarnych Gniazd z podniesionym ogonem.

— Mój tata opowiadał mi, jak wywalczyli to terytorium z Klanem Klifu! Rzucił się na chyba trzech wojowników! — szepnął do Słonecznej Łapy, który spojrzał na niego zdziwiony.

— Naprawdę? — zapytał kocura zafascynowany.

— Tak! Moja mama też tam walczyła. — Z dumą wyszczerzył się, na co Słoneczna Łapa zrobił przeciągłe “wooow…”. Nie zdążył jednak nic więcej powiedzieć, bo dotarli do Potwornej Przełęczy.

— Jesteśmy teraz w miejscu, w którym spoczywa skrzydło latającego potwora. Trzeba być tu ostrożnym, bo zdarzało się, rzadko, ale jednak, że jakiś kawałek spadał na ziemię. Starajcie się na swoich patrolach uważać. — powiedział Nocny Śpiewak, na co oboje skinęli i ruszyli dalej. — Po stronie terytorium Klanu Burzy jest druga jego część. — wskazał ogonem.

— Jest strasznie duży… — stwierdził Niedźwiedzia Łapa. Słoneczna Łapa zerknął między drzewami, samemu stwierdzając po cichu to samo. Po chwili wznowionego marszu dotarli do Opuszczonego Obozowiska.

— Nie jesteśmy pewni, czy dwunożni kiedykolwiek tu wrócą, ale najlepiej nie przychodzić tu samemu. — powiedział znów kocur. Słoneczna Łapa zauważył wiele przedmiotów, które mogli zostawić. Ciekawiło go to, musiał przyznać. Musieli jednak wracać, gdyż powoli zaczynało się ściemniać. Do obozu dotarli dość szybko, a gdy w końcu wszedł po zjedzeniu przepysznej wiewiórki ze stosu zwierzyny do legowiska uczniów, zdziwił się ilością legowisk. Można rzec, że ledwo się mieścili! Ułożył się na jednym z pustych legowisk, na którym nie poczuł niczyjego zapachu. Położył się, a po chwili zdał sobie sprawę z tego, że jego legowisko wydaje się być dość blisko tego Księżycowej Łapy i Ślepowronowej Łapy. Uśmiechnął się lekko, bo miał nadzieję, że kotka być może jednak zmieni zdanie na jego temat… Zwinął się w kulkę, po czym zasnął spokojnie.

[1306 słów]

[26%]

Od Agrestu CD. Jesionowej Szadzi

Z zaciekawieniem patrzył na piórka, które trzymała jego matka w łapach. Jego bracia od razu rzucili się na piórka, widząc takie, które im się spodobały. Wydawało się, że są takie same, jednak nic bardziej mylnego. Każde z nich pochodziło od innego ptaka, co Agrest i zwęszył i zauważył od razu. Piórko, które wpadło mu w oko zostało jako ostatnie, jakby był to znak. Podniósł długie, czarne pióro, uważając, aby nie uszkodzić go. Oglądał je ze wszystkich stron, podziwiając je. Od razu wiedział, że to jest jego pióro, gdyż było to pióro kruka. A ono, o ironio, od razu sprawiało, że wracał myślami do Nocy, z którą to się pokłócił, podczas jej wypoczynku na śniegu. Aż poczuł, jak jego policzek zapiekł. Uśmiechnął się ochoczo do matki.

— Będę go pilnował jak skarbu. — powiedział cichutko, kuląc się przed piórkiem. Jego matka zaśmiała się, opierając się o Miodowy Ul. Razem z rodzeństwem oglądali swoje piórka, pokazując je sobie nawzajem, ciesząc się z nich niezmiernie.

⊹₊˚‧︵‿₊⊱·𖤓·⊰₊‿︵‧˚₊⊹

Od tamtego wydarzenia minęło już kilka księżyców, a Agrest czasami wręcz jakby nie mógł się doczekać wyboru przyszłej wybranki wyciągał piórko spod mchu, obracając je w łapce. Gdy jego matka weszła do żłobka, od razu podbiegł do jej boku.

— Mamo, mogę cię o coś zapytać? — Agrest usiadł obok niej, patrząc na nią wyczekująco.

— Tak, synku? — Zwróciła na niego swoją uwagę.

— Skąd wiedziałaś, że to mamie dasz piórko? W sensie, w którym momencie wiedziałaś, że zakochałaś się i że to ona jest tą jedyną?

<Mamo? No powieedz!>

Od Agrestu CD. Ślepowrona (Ślepowronowej Łapy)

Kocur uśmiechnął się lekko do rozmówcy.
— Cóż, miałem aspiracje na zostanie medykiem, ale chyba nie będzie mi to dane. Choć bycie wojownikiem też jest niezłe. — odpowiedział kocurowi. — Co do moich matek, od zawsze były blisko, nawet jako uczennice. Razem chodziły na spacery, a Miodowy Ul często mówi do Jesionowej Szadzi “Słoneczko”. Bardzo się kochają, jestem dumny, że mogę dorastać w ich cieple i opiece. — Mimowolnie spojrzał w stronę siostry Ślepowrona. — Też chciałbym się tak kiedyś zakochać. — Te słowa same opuściły jego pysk, przez co po chwili otrząsnął się i odchrząknął, odwracając od niej od razu wzrok, mając nadzieję, że kocur nie zauważył tego zachowania.
— Cóż, nie dziwię ci się. Ja nie często widzę między moimi rodzicami czułe momenty, ale Kwaśna Kocanka opowiadała mi o tym, jak nasz ojciec zapytał ją o zostanie jego partnerką. Nie spodziewałbym się po nim czegoś takiego, jak mam być szczery nadal w to nie wierzę.
— A co dla niej zrobił? — zapytał zaciekawiony Agrest.
— Zabrał ją na łąkę, na której z kwiatów zrobił jej wielkie serce. Zauważyłeś może naszyjnik, który nosi na sobie? Jest prezentem od niego.
— Faktycznie, jest przepiękny… Musiało mu długo zająć robienie go. — Zerknął na naszyjnik kotki.
— To prawda, podobno pracował nad nim całą noc. — Przyznał kocurowi.

⊹₊˚‧︵‿₊⊱·𖤓·⊰₊‿︵‧˚₊⊹

— Gratulacje, Ślepowronowa Łapo! — Agrest podszedł do niego po tym, jak chciał pogratulować jego siostrze mnianowania. — Dobrze, że długo na mnie nie będziesz czekał w legowisku uczniów, bo chyba byś się zanudził na śmierć!

<Ślepowronie?>

Od Agrestu

Z rana chodził po żłobku trochę zestresowany. Prawie nie mógł zasnąć, nie przez swoją noc, która się zbliżała, lecz przez to, że Noc nie wracała do obozu. Nie wiedział, kiedy dokładnie ma wrócić, ale zamartwiał się okropnie. Niedźwiedzia przyprowadzono chwilę temu, po jakimś czasie przyszedł też Ślepowron, wraz z Makową Iluzją i Korowym Szeptem. Łapy świerzbiły Agresta, chciał sam wyjść na poczukiwania Nocy, a kiedy już czuł, że zaraz nie wytrzyma i faktycznie to zrobi, przez wejście do obozu weszli Wilczy Skowyt i Pszczeli Rój, a pomiędzy nimi szła Noc. Kocur odetchnął z ulgą, a Krucze Pióro, który czekał przy wejściu do obozu skinął głową, widząc całą trójkę zdrową. Powoli ruszył ku mównicy, zasiadając pod nią u boku Pustułkowego Szponu. Choć nie wyglądał na zbyt zadowolonego z siedzenia obok brata. Na mównicę wyszła liderka, Zalotna Gwiazda, zwołując zebranie klanu, aby mianować trójkę kociąt.

— Klanie Wilka, dziś z nocy w lesie powróciła trójka kandydatów na uczniów naszego klanu, a więc czas, aby mianować ich na nich. Niedźwiedziu, wystąp proszę. — Kocurek podszedł do mównicy, a Agrest z niecierpliwością czekał na moment mianowania Nocy. Chciał jej pogratulować, może załagodzi to między nimi sytuację. W końcu po nadaniu imion i mentorów jej braciom, nadeszła jej kolej.

— Noc, Ukończyłaś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś została uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Księżycowa Łapa. Twoim mentorem będzie Seradelowy Nektar. Mam nadzieję, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę. — W tym momencie mentorka kotki przyłożyła swój nos do jej czoła, a Agrest poczuł w pewien sposób dumę. Po obozie rozeszły się wiwaty ich imion, a ich ojciec i matka z lekkim uśmiechem patrzyli na swoje dzieci, również przywołując ich imiona. Gdy tylko reszta kotów się trochę rozeszła, podbiegł do kotki z uśmiechem na pyszczku.

— Gratulacje, No- znaczy, Księżycowa Łapo! Strasznie ci pasuje to imię! — Uśmiechnął się do niej, ale ta, która dopiero co dziękowała jednemu z wojowników za gratulacje jedynie zerknęła na niego.

— Nie potrzebuję od ciebie wiwatów. — odpowiedziała stanowczo, odchodząc. Ten odwrócił się w jej stronę, chcąc za nią pójść, jednak zauważył, że idzie ona za swoją mentorką, więc poddał się, zawracając do żłobka…

Od Agrestu

Patrzył, jak Kwaśna Kocanka pielęgnuje swoje kocięta przed ich nocą w lesie. Ślepowron narzekał trochę pod nosem gdy matka wylizywała jego futro, Niedźwiedź już siłował się z bratem Agresta, rujnując ułożone już futro, a Noc siedziała przy wyjściu z legowiska, oparta o jego bok. Przełknął ślinę, decydując się na podejście do niej. Emanowała od niej dziwna aura, która sprawiała, że jego futro stawało dęba. Nie koniecznie się jej bał, po prostu nie wiedział, jak z nią rozmawiać. W dodatku ostatnio było między nimi… Słabo. Kotka chyba nadal mu nie wybaczyła… Usiadł obok, rozglądając się trochę, aż zdecydował się odezwać.

— Stresujesz się? — zapytał ją, przeszywając ją lekko wzrokiem. Ta jednak ani drgnęła.

— Nie, jakoś nie bardzo. Ojciec dużo mi opowiadał o tym, jak przebiegnie noc. — odpowiedziała kocurowi.

— A drapieżniki..? — Kocurek zaczął lekko kreślić łapą w ziemi. — Co jak jakiś cię zaatakuje.

— Ucieknę, nie do obozu oczywiście, ale na pewno znajdę jakąś opuszczoną norę, w której mogę się schować. — Jej spokój imponował Agrestowi.

— Przemyślałaś wszysko, prawda? — zaśmiał się lekko.

— Może. Lepiej być gotowym na wszystko. Tak czy siak wolę umrzeć niż wrócić do obozu z podkulonym ogonem. Krucze Pióro by mi tego nie wybaczył. — Agrest na jej słowa patrzył na nią w szoku, wręcz go wryło. Sam nie wiedział, co może jej na to odpowiedzieć.

— Oh. — Zdobył się jedynie na to, jak mysi móżdżek. — Cóż… Mam nadzieję, że wszystko się dobrze skończy, no i że będziesz bezpieczna. — Zdał sobie sprawę z tego co powiedział i speszył się lekko. — Znaczy, po prostu wiesz, nie chciałbym, żeby ktokolwiek miłą nie wrócić, no i ten, tego…

— Tak, rozumiem, nie musisz się tłumaczyć. — odpowiedziała mu kotka, liżąc się teraz po łapie. — Pójdę się zdrzemnąć, dobrze byłoby być wypoczętym przed tą nocą. Tobie radzę jutro zrobić to samo.

— Tak, tak… Dziękuję za radę. — Skinął, nadal zawstydzony, a kotka odeszła do legowiska. Westchnął, opierając się w miejscu, gdzie chwilę temu opierała się ona. Nadal czuł tam jej zapach…

Od Agrestu

Od ich ostatniej interakcji Agrest i Noc można by rzec, że nie byli na najlepszych stosunkach. Kocur żałował jednak, więc miał nadzieję, że uda mu się ją przeprosić. Tak więc gdy ta spała, wyszedł ze żłobka na obóz, szukając jakichkolwiek kwiatów, które mogły się ostać pod śniegiem. Kopał swoimi małymi łapkami, gdy nagle podeszła do niego jego matka, Miodowy Ul.

— Czego szukasz, Agreście? — zapytała kocurka.

— Kwiatka… Myślisz, że są tu jeszcze jakieś? — zapytał z nadzieją matkę.

— Wątpię… Po co ci kwiatek?

— Muszę przeprosić Noc… — Na jego słowa kotka lekko się uśmiechnęła.

— Za cóż to musisz ją przepraszać, że aż potrzebujesz bukietu? — zaśmiała się, na co kocurek speszył się.

— Bo… Wrzuciłem ją do śniegu, a ona się na mnie obraziła. — odpowiedział niechętnie.

— Cóż, możesz jej dać coś innego, niż kwiatek. — Odsunęła na bok trochę śniegu, pochylając się nad ziemią, po czym podniosła mały, biały kamyczek. — Jak myślisz, nada się?

— Hmm… — Przyjrzał się kamieniowi z precyzją jubilera, wybierającego najlepszy diament na pierścionek zaręczynowy. — Jest piękny! Dziękuję mamo! — Zabrał szybko kamień, pędząc do żłobka, na co jego matka się zaśmiała. Zastał tam Noc, która wylizywała swoją sierść. Przełknął ślinę, po czym podszedł do niej.

— Hej, Noc… — Kotka odwróciła się, gdy tylko ten zbliżył się do niej. — Ja przepraszam, za to, że wrzuciłem cię do śniegu. Mam dla ciebie prezent przeprosinowy! — powiedział, stawiając przed nią kamyczek. Ta zerknęła na niego, po czym odwróciła wzrok.

— Będziesz się musiał bardziej postarać na moje wybaczenie. — powiedziała, po czym odeszła w drugą stronę. Kocur usiadł ze zwieszoną głową, a od tyłu podeszła do niego Miodowy Ul, która obserwowała ich interakcję. Schyliła się do kocurka.

— Nie przejmuj się, przejdzie jej. Kotki już takie są. W dodatku to córka Kruczego Pióra i Kwaśnej Kocanki, a wiesz jacy oni są. Uszy do góry. — Trącnęła go ogonem, na co ten uśmiechnął się. Może i matka ma rację..? Zostawił kamyk na ziemi, odchodzą do swojego rodzeństwa, aby się z nimi pobawić.

Od Agrestu

Wstał rano, decydując się na wyjście na zewnątrz. Było zimno, to fakt, ale lubił oglądać obóz pokryty śniegiem, choć o wiele lepiej wspominał liście, które nie tak dawno tak przyjemnie chrupały mu pod łapami. Gdy wyszedł ze żłobka zauważył, że Noc siedzi już na kamieniu, który odkryła ze śniegu. Podszedł do niej, a ona że usłyszała go o wiele wcześniej odwróciła głowę w jego stronę.

— Och, witaj Agreście. Widzę, że nie tylko ja wstaję tak wcześnie. — odezwała się do niego srebrna.

— Tak, najwidoczniej. Lubię patrzeć na śnieg z rana, słońce tak pięknie na niego świeci… Choć jeszcze lepiej wygląda pod światłem księżyca w nocy.

— Ja o wiele bardziej lubię go w słońcu. — Wzruszyła ramionami, spoglądając chwilę na kocura. Ten odwrócił łeb w drugą stronę.

— Nie dziwię się. Słońce tak pięknie czasami wpada do obozu spomiędzy liści… — Nagle poczuł, jak coś uderza w jego głowę. Było to coś zimnego, przez co syknął, a jego futro stanęło dęba. Rozejrzał się, próbując ustalić, skąd śnieg mógł na niego spaść. Gdy zwrócił jednak wzrok na kotkę, zobaczył jak ta podśmiechuje się pod nosem, z ubrudzoną śniegiem łapą. Agrest oburzył się delikatnie.

— Hej, za co to było? — Wstał z miejsca.

— A musiało być za coś? Muszę przyznać, że śmiesznie wyglądałeś rozglądając się za źródłem ataku. Musisz nad tym popracować, bo słaby z ciebie będzie wojownik. — Wystawiła mu język, na co ten napuszył się.

— Też mi coś! — odburknął. Po chwili jednak zauważył, że kotka nie zwracała na niego chwilę większej uwagi, nadal śmiejąc się, więc wyskoczył na nią, przez co wylądowali w śniegu, Ta od razu syknęła, otrzepując się. Kocur zaśmiał się, jednak po chwili zauważył, że nie jest jej do śmiechu. Trzęsła się z zimna, a Agrest w tym momencie uświadomił sobie, jak krótkie jest jej futro. Od razu zszedł z niej, a ta otrzepała się, co niewiele pomogło.

— Pogięło cię? — zapytała go zdenerwowana.

— Przecież cię nie utopiłem w tym śniegu! — Próbował się obronić, jednak ta spojrzała na niego gniewnie, po czym wymierzyła mu cios łapą w pysk. Może i nie użyła pazurów, jednak syknął z bólu, patrząc na nią zdziwiony. Przez chwilę patrzyła na niego, a on nie potrafił odczytać jej wyrazu pyska, po czym odeszła do żłobka. Kocur usiadł, masując się po piekącym miejscu.

Od Agrestu CD. Ślepowrona

Kocur potrząsnął łebkiem, po czym spojrzał na kocura nad sobą. Był trochę wyższy od kocurka. Nie zamienili ze sobą zbyt wiele słów, dlatego nie był z początku pewien, kim jest, jednak po chwili przypomniał sobie jego imię. Uśmiechnął się serdecznie do Ślepowrona, skinając głową.

— Nic nie szkodzi, Ślepowron, prawda? Jeszcze nie znam najlepiej każdego w żłobku, jest nas strasznie dużo. — przyznał speszony, na co starszy uśmiechnął się lekko.

— Nie przejmuj się, faktycznie robi się nam tu trochę tłoczno. To trzeba przyznać. — odpowiedział, spoglądając znowu na uczniów, co zauważył Agrest. Sam zwrócił ku nim wzrok.

— Też nie możesz się doczekać swojego mianowania? W sumie może będziemy mianowani razem, skoro urodziliśmy się tuż po sobie. — zauważył Agrest, spoglądając znowu na dymnego.

— Tak, faktycznie masz rację. — odpowiedział mu czarny. Agrest spojrzał na Krucze Pióro, który przechodził obok żłobka i skinął głową do Kwaśnej Kocanki, po czym tym samym gestem obdarował swoje dzieci, na co Ślepowron odpowiedział tym samym. Agrest czuł bijącą od zastępcy powagę i autorytet. Choć może i nawet czuł strach w jego obliczu. Ciekawe, jak jego dzieci się przy nim czuły? Zazwyczaj jak odwiedzał ich oraz ich matkę, to był w miarę czuły. Cóż, na tyle, na ile chyba potrafi. Wydawał się być taki daleki, zdystansowany.

— Jak to jest być synem zastępcy? Musisz być strasznie dumny z ojca, prawda? A on pewnie z was, bo po pewnie odziedziczycie po nim siłę i zostaniecie świetnymi wojownikami jak on. — zapytał zaciekawiony. Miał tylko nadzieję, że nie zabrzmi dziwnie, ani źle… Czekał więc na reakcję kocura.

<Ślepowronie?>

Od Agrestu

Kocurek otworzył oczy, rozglądając się po teraz zimnym otoczeniu. Jeszcze chwilę temu było mu tak cieplutko, a teraz musiał tulić się do brzucha matki, z którego to wyszedł. Matka lizała delikatnie jego główkę, przez co wydawał piski protestu. Usłyszał jej łagodny, ciepły śmiech, oraz śmiech drugiej kotki tuż obok. Uśmiechnął się lekko, jakby czując, że jest bezpieczny tuż obok swojego rodzeństwa. Natomiast niedaleko nich po porodzie odpoczywała Kwaśna Kocanka, która również karmiła trójkę kociąt. Urodziły się dzień przed nim, więc ich piski również wzbudzały jego zainteresowanie.

⊹₊˚‧︵‿₊⊱·𖤓·⊰₊‿︵‧˚₊⊹

Biegł przez żłobek, razem ze swoim bratem, Smuklikiem. Bawili się kawałkiem mchu, który przyniósł im jeden z uczniów ze swojego patrolu. Kocurek wyskoczył, jednak źle określił swój lot, przez co skończył na pyszczku, tuż przed jednym z kociaków Kwaśnej Kocanki… Nocy. Srebrna wpatrywała się w niego trochę gardząco, a po chwili zanim zdążył się odezwać, odeszła. Od dawna kotka go ciekawi. Bawi się ze swoim rodzeństwem, ale z jego własnym już nie koniecznie. Była bardzo ostrożna. Może czegoś się boi? Może powinien ją zaangażować w zabawę? Gdy już miał podejść do niej, nagle wyskoczył na niego Smuklik, który przeturlał go przez żłobek, kończąc na jego grzbiecie. Kocurek ugryzł jego ucho, na co Agrest syknął lekko, bardziej z zaskoczenia niż bólu czy złości.

— Smukliku! — Spojrzał oburzony na brata.

— No co, trochę cię odcięło to cię od-odciąłem! — zaśmiał się kocurek, na co złoty przewrócił oczami. Spojrzał jeszcze w stronę kotki, po czym znów wrócił do zabawy z bratem, żeby odwrócić od niej swoją uwagę.

Słoneczna Łapa

Autor grafiki: waca_8

OGÓLNE

Agrest
Poprzednie imiona: ///
Płeć: Kocur
Orientacja: Nieokreślona
Przynależność: Klan Wilka
Ranga: Kociak

- - - -

Właściciel: waca_8

CHARAKTERYSTYKA

APARYCJA

Opis ogólny - Kocur posiada złote, długie futro, które przez swoją długość układa się w niesforne kosmyki w niektórych miejscach. Ma zielone, jasne oczy, które mają w sobie delikatny połysk bursztynu. Jest wysoki i muskularny.

Cechy szczególne - Prawa połowa jego pyszczka jest biała, a na klatce piersiowej pręgi układają mu się w słońce.

Kolor sierści - Czarny złoty pręgowany klasycznie z bielą

Długość sierści - Długa

Kolor oczu - Zielone

Problemy zdrowotne - Brak

CHARAKTER

Słoneczna Łapa to bardzo spokojny kocurek, choć lubi czasem nabroić z rodzeństwem. Kocha swoje rodzeństwo i obie swoje matki, oraz szanuje je tak bardzo, jak tylko potrafi. Słoneczna Łapa jest życzliwy dla innych, pomocny, oraz rozsiewa uśmiech gdzie tylko pójdzie. Ma bardzo pozytywne podejście do życia, pomimo tego, że mieszka w Klanie Wilka, gdzie tępi się wiarę w Klan Gwiazdy, który go bardzo interesuje, oraz słabość. Chciałby zostać medykiem, aby zbliżyć się do gwiezdnych przodków i nie skończyć jak jego współklanowicze, spowici mrokiem i złem. Bardzo przyciąga go do siebie córka Kruczego Pióra, Księżycowa Łapa, co wielce niepokoi kocura, wiedząc, że jest ona kompletnie inna niż on. Inna wiara, inny pogląd na świat, a jednak tak bardzo chciałby poznać ją bliżej, a że jest uparty to stara się jak tylko może zbliżyć do niej, nie rozumiejąc czemu ta odpycha go, jak tylko może.

MORALNOŚĆ

Kocur z początku ma trudności z podjęciem decyzji na temat swojej wiary. Nie wie, czy powinien pójść ścieżką dobra, czy zła… Jego matki dają mu wolną łapę, jednak on sam ma dylemat… Jeśli chodzi o skrzywdzenie kogoś, to kocur zrobiłby to wyłącznie w obronie swojego klanu, jednak unikałby morderstwa.

CIEKAWOSTKI

- Uwielbia zbierać kwiaty, tworząc z nich bukiety.

- Nie lubi krzywdzić mniejszych zwierząt, a raczej owadów, ślimaków itp. Lubi je za to obserwować i nadawać im imiona.

- Czasami gdy znajdzie chwilę lubi usiąść w lesie i spojrzeć na otaczającą go naturę, dziękując za nią przodkom, gdyż uważa, że to oni dbali o to, aby terytoria klanów wyglądały tak, jak teraz, broniąc ich i troszcząc się o nie.

UMIEJĘTNOŚCI

Poziom medyczny: ///

Poziom wojownika: ///

Słabe strony: Niezbyt dobrze potrafi walczyć, gdyż szybko dostaje zadyszki, oraz przez swoją wagę i wzrost ciężko mu wykonywać cięższe manewry, lub biec szybciej. W dodatku ma bardzo miękki brzuch.

Mocne strony: Ma bardzo dobry węch i wzrok, co pomaga mu w odnalezieniu przeciwnika.

RELACJE

RODZINA

Ojciec - Tygrysia Noc - Czasem odwiedza go, opowiadając mu o życiu wojownika.

Matka - Dwie, które kocha równie mocno:

- Miodowy Ul (biologiczna) - Jest wdzięczny, że nie ocenia go surowo i że akceptuje go takim, jakim jest. Również czuje do niej niezwykle silną miłość. 

- Jesionowa Szadź (druga mamusia) - Bardzo kocha ją i docenia starania, jakie kotka wkłada w wychowanie jego i rodzeństwa.

Rodzeństwo - Smuklik, Aronia

Partner - ///

Potomstwo - ///

INNE

Noc - Córka Kruczego Pióra, jest na niego trochę zła, ale napewno jej przejdzie! Oby...

SZKOLENIE

Mentor - ///

Uczniowie obecni - ///

Uczniowie dawni - ///

HISTORIA

Urodzony w jesień za panowania Zalotnej Gwiazdy.