BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ślepowron x Agrest. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ślepowron x Agrest. Pokaż wszystkie posty

10 października 2026

Od Agrestu CD. Ślepowrona (Ślepowronowej Łapy)

Kocur uśmiechnął się lekko do rozmówcy.
— Cóż, miałem aspiracje na zostanie medykiem, ale chyba nie będzie mi to dane. Choć bycie wojownikiem też jest niezłe. — odpowiedział kocurowi. — Co do moich matek, od zawsze były blisko, nawet jako uczennice. Razem chodziły na spacery, a Miodowy Ul często mówi do Jesionowej Szadzi “Słoneczko”. Bardzo się kochają, jestem dumny, że mogę dorastać w ich cieple i opiece. — Mimowolnie spojrzał w stronę siostry Ślepowrona. — Też chciałbym się tak kiedyś zakochać. — Te słowa same opuściły jego pysk, przez co po chwili otrząsnął się i odchrząknął, odwracając od niej od razu wzrok, mając nadzieję, że kocur nie zauważył tego zachowania.
— Cóż, nie dziwię ci się. Ja nie często widzę między moimi rodzicami czułe momenty, ale Kwaśna Kocanka opowiadała mi o tym, jak nasz ojciec zapytał ją o zostanie jego partnerką. Nie spodziewałbym się po nim czegoś takiego, jak mam być szczery nadal w to nie wierzę.
— A co dla niej zrobił? — zapytał zaciekawiony Agrest.
— Zabrał ją na łąkę, na której z kwiatów zrobił jej wielkie serce. Zauważyłeś może naszyjnik, który nosi na sobie? Jest prezentem od niego.
— Faktycznie, jest przepiękny… Musiało mu długo zająć robienie go. — Zerknął na naszyjnik kotki.
— To prawda, podobno pracował nad nim całą noc. — Przyznał kocurowi.

⊹₊˚‧︵‿₊⊱·𖤓·⊰₊‿︵‧˚₊⊹

— Gratulacje, Ślepowronowa Łapo! — Agrest podszedł do niego po tym, jak chciał pogratulować jego siostrze mnianowania. — Dobrze, że długo na mnie nie będziesz czekał w legowisku uczniów, bo chyba byś się zanudził na śmierć!

<Ślepowronie?>

23 września 2026

Od Ślepowrona CD. Agrestu

Po chwilkę trwającym zacięciu się przez Agresta Ślepowron wydedukował, iż jego rozmówca nie pamiętał jego imienia i musiał je sobie dopiero przypomnieć. Parę sekund później jego przeczucie potwierdziło się, gdy Agrest w końcu się odezwał. Dymny przyznał rację jego słowom, faktycznie w żłobku było ostatnio wyjątkowo dużo nowych kociąt.
Ślepowron przytaknął mu również, gdy ten wspomniał o mianowaniu. Zbliżało się ono wielkimi krokami, a kocurek nie mógł się już doczekać, aż będzie mógł dowieść swojej wartości wszystkim w klanie. Wszystkim, wliczając w to swojego własnego ojca…
— Jak to jest być synem zastępcy? Musisz być strasznie dumny z ojca, prawda? A on pewnie z was, bo po pewnie odziedziczycie po nim siłę i zostaniecie świetnymi wojownikami jak on.
To pytanie stało się dla Ślepowrona jak nagły strumień zimnej wody roztrzaskujący się z cichym pluskiem na jego łebku. Przez nie zdał sobie sprawę, że przez moment przestał być obecny przy Agreście myślami, a zamiast tego skupił się na pomysłach jak udowodnić, że będzie prześwietnym wojownikiem. Teraz jednak myśli skręciły w inną drogę po słowach złotego. Siłę odziedziczył z pewnością, nikt nie może mu tego odmówić. Ale dumy ojca już nie otrzymał. Nie kiedy jego łapa wygląda, jak wygląda. Ale przecież to nie jego wina, prawda? I to absolutnie nie czyniło go słabszym od swego rodzeństwa, które Krucze Pióro tak zdawał się miłować. Wręcz przeciwnie, znalazł sposób jak ich pokonać nawet z delikatnie zdeformowaną kończyną. I wymyślił to sam! A to przecież oznaka wielkiej siły, prawda? Więc Krucze Pióro nie ma prawa uważać go za gorszego!
Syn Kocanki otrząsnął się z kolejnego nurtu myśli. Przecież jeszcze nie odpowiedział Agrestowi. Starając się ukryć swoje zamyślenie, kocurek wyprostował się i wypiął dumnie pierś.
— Jak to jest być synem zastępcy? No cóż, na pewno pojawiają się wobec ciebie wyższe oczekiwania. Ale z taką siłą, jaką mam po swoim ojcu bez problemu im sprostam! — miauknął dumnie Ślepowron, uśmiechając się. — Przede mną wielka przyszłość i już nie mogę się jej doczekać. Ale co tyle o mnie, jak ty widzisz swoją przyszłość, Agreście? Z twoją budową ciała na pewno również wiele osiągniesz!
Ślepowron zaobserwował, że jeśli na końcu swojej wypowiedzi pochwali się swojego rozmówcę, to ci chętniej chwalą też ciebie oraz spoglądają w przyszłości na ciebie przyjaźniejszym okiem.
— A z takimi rodzicami, to już sukces gwarantowany. Miodowy Ul i Jesionowa Szadź zapewniają ci najlepszą opiekę i z pewnością też edukacje, prawda? — kontynuował, jak żywica jego ton opływał charyzmą, którą starał się ostatnio trenować. I chyba mu to całkiem wychodziło. — A jak już mówimy o rodzicach, to nie tak, że chcę się wtrącać, ale jestem po prostu ciekawy Agreście… Znasz ich historię? Wydają się razem takie miłe, interesuje mnie to bardzo! Może ci o tym kiedyś opowiadały?

<Agreście?>

Od Agrestu CD. Ślepowrona

Kocur potrząsnął łebkiem, po czym spojrzał na kocura nad sobą. Był trochę wyższy od kocurka. Nie zamienili ze sobą zbyt wiele słów, dlatego nie był z początku pewien, kim jest, jednak po chwili przypomniał sobie jego imię. Uśmiechnął się serdecznie do Ślepowrona, skinając głową.
— Nic nie szkodzi, Ślepowron, prawda? Jeszcze nie znam najlepiej każdego w żłobku, jest nas strasznie dużo. — przyznał speszony, na co starszy uśmiechnął się lekko.
— Nie przejmuj się, faktycznie robi się nam tu trochę tłoczno. To trzeba przyznać. — odpowiedział, spoglądając znowu na uczniów, co zauważył Agrest. Sam zwrócił ku nim wzrok.
— Też nie możesz się doczekać swojego mianowania? W sumie może będziemy mianowani razem, skoro urodziliśmy się tuż po sobie. — zauważył Agrest, spoglądając znowu na dymnego.
— Tak, faktycznie masz rację. — odpowiedział mu czarny. Agrest spojrzał na Krucze Pióro, który przechodził obok żłobka i skinął głową do Kwaśnej Kocanki, po czym tym samym gestem obdarował swoje dzieci, na co Ślepowron odpowiedział tym samym. Agrest czuł bijącą od zastępcy powagę i autorytet. Choć może i nawet czuł strach w jego obliczu. Ciekawe, jak jego dzieci się przy nim czuły? Zazwyczaj jak odwiedzał ich oraz ich matkę, to był w miarę czuły. Cóż, na tyle, na ile chyba potrafi. Wydawał się być taki daleki, zdystansowany.
— Jak to jest być synem zastępcy? Musisz być strasznie dumny z ojca, prawda? A on pewnie z was, bo po pewnie odziedziczycie po nim siłę i zostaniecie świetnymi wojownikami jak on. — zapytał zaciekawiony. Miał tylko nadzieję, że nie zabrzmi dziwnie, ani źle… Czekał więc na reakcję kocura.

<Ślepowronie?>

22 września 2026

Od Ślepowrona do Agrestu

Liliowa kotka wsunęła się do żłobka, w pysku niosąc małą, ale pulchną myszkę. Podeszła do puchatej, złotej karmicielki przesiadującej w rogu żłobka. Obie kotki przywitały się czuło i razem zasiadły do posiłku.
Ślepowron patrzył na to z przeciwległego rogu kociarni, z lekko zmarszczonymi brwiami. Nie rozumiał tego. Znaczy, to nie tak, że miał coś przeciwko temu, że Miodowy Ul i Jesionowa Szadź obie były kotkami. Wręcz przeciwnie, w ogóle go to nie obchodziło, przecież to nie jego życie. Nie rozumiał raczej tego, że partnerki były dla siebie zawsze tak czułe, tak delikatne, tak słodkie. Przecież nikomu nie było to potrzebne, prawda? Jego ojciec bywał w żłobku o wiele rzadziej i nie tulił się tak ze swoją partnerką, a przecież wszyscy żyli normalnie.
Czy więc całe te sympatie i tkliwości naprawdę były czymś obowiązkowym?
Przez swoje krótkie życie Ślepowron zdążył już dostrzec, że koty najwyraźniej posiadały naturalną potrzebę okazywania sobie uczuć, w jakikolwiek by to nie był sposób. Nie wszyscy, ale większość. On sam chyba jej nie posiadał. Czy to dobrze? Czy to źle? Kociakowi ciężko to ocenić. Ale jego młody móżdżek zdołał wydedukować, że było to coś najwyraźniej normalnego, często wręcz oczekiwanego od drugiego kota. Skoro więc chciał żyć w społeczności i się w niej liczyć, musiał robić to, czego od niego oczekiwali inni, tak? No chyba tak, tak przynajmniej to wszystko wyglądało. „Jeny, jakież to wszystko dziwne! I kompletnie bez sensu jak na moje zdanie!” — jęknął w duchu kociak.
No dobrze, nie było chyba teraz sensu rozmyślać nad tym w nieskończoność. Kocurek postanowił się nieco przewietrzyć i poobserwować starszych od siebie kolegów, którzy już otrzymali imiona uczniów. Sam tak bardzo nie mógł doczekać się swojej własnej ceremonii. Obrócił się więc, postawił ze dwa kroki w przód, po czym zderzył się czymś. Ślepowron cicho fuknął niezadowolony, po czym spojrzał na to, na co się napatoczył. A właściwie to na kogo. Przed nim bowiem stał wysoki niebieski kocurek.
— Przepraszam, nie widziałem cię, Agreście — miauknął dymny uprzejmie, tak jak go mama uczyła.