Od Ślepowrona

Popołudnie było chłodne, temperatura powietrza kłuła kocurka w nos. Kwaśna Kocanka nie byłaby zadowolona, gdyby wiedziała, że przebywał teraz na zewnątrz, ale była zbyt zajęta rozmową z Jesionową Szadzią, by zauważyć brak jednej z pociech. A pociecha z tego korzystała.

Ślepowron spojrzał na swoją lewą przednią łapę. Była inna niż jego prawa, inna niż każda lewa łapa jakiegokolwiek kotu z jego klanu. Nie rozumiał, czemu tak jest. Nie rozumiał, czemu on musiał być inny. Inność sama w sobie może i nie była taka zła, ale w jego przypadku była jak kolec w łapie, którego nie mógł wyjąć, nieważne jak bardzo by tego chciał i się o to złościł. Był synem Kruczego Pióra, poważanego i szanowanego zastępcy Zalotnej Gwiazdy. Zanim jeszcze przybył na świat, oczekiwania wobec niego już były ustawione wysoko, wyżej niż dla jakiegokolwiek innego kocięcia Wilczaków. Musiał być wszystkim, czego oczekuje się od wojownika idealnego, gdy był jeszcze tylko dzieckiem. Nie mówił, że przygniata go presja, bo wcale tak nie było. Z dumą nosił swoje imię, z dumą przedstawiał historię swego rodu, a przynajmniej to, co sam zdążył już poznać. Ale z dumą w sercu nie nosił go jego ojciec. Krucze Pióro był wojownikiem idealnym, toteż pragnął posiadać potomka idealnego na jego wzór. A według wysokich standardów zastępcy, Ślepowron im nie sprostał. Jedynym i głównym mankamentem była jego deformacja. Fakt ten doprowadzał młodego kota do stanu złości i głęboko skrywanego żalu. Miał przecież tyle świetnych cech! Ale to wszystko ostatecznie nie miało dla Kruczego żadnego znaczenia. To sprawiało, że dymny czuł się żałośnie. A tego uczucia nienawidził jak nic innego we wszechświecie. Ubliżało mu ono, on sam jako potomek zastępcy nie powinien czuć się żałośnie. A jednak tak było.

Kocurek prychnął, czując rosnącą w nim frustracje. Nie mógł sobie pozwolić na to, aby jego rzekoma słabość stała się jego rzeczywistą przeszkodą w drodze do osiągnięcia świetności. Napiął on więc mięśnie tylnych nóg i wyskoczył. Wylądował parę długości myszy dalej na kulce mchu, lądowanie było jednak niezbyt zgrabne.

Fuknął zdenerwowany. Jeszcze raz. Cofnął się i napiął mięśnie. Jego lewe ramię napięło się mocniej, jednak mocniej o ziemię opierał łapę prawą. Pozwoliło mu to na zrównoważenie sił, gdy na jedną z łap ciężej było mu normalnie stawać.

Wyskoczył.

I wylądował raz jeszcze, teraz bez zachwiania się.

Oczy Ślepowrona zabłysły. Czy on właśnie…? Tak, tak! Zrobił to! W końcu zrozumiał, w jaki sposób musi skakać, aby lądować bez zachwiania się czy upadku! Z jego gardła wydobył się cichy, mimowolny pisk dumy z samego siebie. Ale nie zamierzał teraz spoczywać na laurach, co to nie. Wrócił się więc raz jeszcze parę kroków i ponownie napiął mięśnie w ten sam sposób co poprzednio. Ten wyskok oraz lądowanie również mu się udały. I kolejnym razem też. I następnym również. Dymny nie ukrywał radości. Zamknął na chwilę oczy, po czym otwarł je i spojrzał po raz drugi na swoją zniekształconą kończynę. Może patrzył na to wszystko ze złej strony? Może to nie miała być kara od przodków, ale test? Od urodzenia miał trudniej niż cała reszta, ale może był ku temu powód? Może miał się nauczyć jak sobie w ten sposób radzić i to miało go końcowo uczynić silniejszym? Może Mroczna Puszcza chciała dać mu wykazać się w sposób zupełnie inny niż sobie, dotąd wyobrażał? Wtedy całe te żale jego ojca stawały się bez sensu, wszak on nie potrafił zrozumieć woli zmarłych wojowników. Miał na to zbyt zamknięty umysł. Ale Ślepowron już wiedział, już przejrzał wolę przodków. I nie zamierzał się teraz tym bardziej poddawać. Nie teraz, nie nigdy.

– Ślepowronie? Ślepowronie! Na miłość przodków, co ty tu robisz? Wracaj do środka, ale już. – Kocurek usłyszał nagle głos swojej mamy, który dobiegał z wejścia do żłobka.

– Przepraszam mamo – miauknął w odpowiedzi, po czym od razu podreptał do niej.

Było mu nieco żal, że nie zdąży już dziś więcej poćwiczyć. Ale cieszył się z tego, co odkrył i był z siebie dumny jak nigdy dotąd.

Od Ślepowrona

– Mamo, mogę iść do legowiska starszyzny? – spytał Ślepowron, ocierając się bokiem o nogę swojej rodzicielki. Ta spojrzała na niego z delikatnym uśmiechem.

– No dobrze, ale nie zamęcz biednych starszych wojowników, dobrze?

– Nie zamierzałem! – obruszył się kociak, na co otrzymał tylko rozbawiony pomruk Kwaśnej Kocanki.

Srebrna szylkretka odprowadziła swojego syna do wyjścia. Oboje wysunęli się na zewnątrz, Ślepowron wzdrygnął się, czując nagły podmuch zimnego powietrza. Kocurek podziękował w myślach za to, że ktoś wymyślił jednak to dłuższe futro i dzięki temu przynajmniej nie zamarzał na kość.

– No chodź, odprowadzę cię – miauknęła karmicielka.

– A nie mogę sam tam iść? Przecież wiem jak trafić – mruknął dymny, wskazując łebkiem w kierunku gęstego krzewu na przeciwległym krańcu obozu.

– Nie, Ślepowronie. Dopóki jesteś w żłobku, nie mogę pozwolić ci biegać po obozie samowolnie – odparła stanowczo Kocanka.

Kociak, rozumiejąc, że nic tutaj nie ugra, westchnął tylko cicho, po czym skinął raz głową. Jego mama machnęła ogonem, po czym wyruszyła do legowiska starszyzny wraz z synem. Szła wolno, dostosowując się tempem do swego dziecka, który dreptał tuż obok jej boku. Po chwili dotarli do wejścia do sypialni zasłużonych wojowników Klanu Wilka. Kwaśna Kocanka liznęła bok Ślepowrona, zachęcając go do wstąpienia do środka. Ona sama obiecała dzisiaj sesję pogaduszek Miodowemu Ulowi, to też nie mogła zostać z synem na historię starszyzny.

Kocurek wsunął się do środka, jego futerko zaplątało się na moment w jedną z gałązek krzewu. Szybko się jednak wyplątał i ruszył dalej.

– Jakiś farfocel nam się tu przypałętał.

Ślepowron zamrugał, próbując zlokalizować właściciela głosu.

– Jesteś synem Kruczego, czyż nie? – Ten sam głos odezwał się ponownie. Tym razem dymny znalazł kota, który do niego mówił. Była to smukła, lecz już nieco wychudzona czarno–biała kocica.

– Tak, jestem Ślepowron. A ty? – spytał, podchodząc bliżej starszej.

– Jaskółcze Ziele – przedstawiła się rozmówczyni. – Czego tu szukasz, młodziaku?

– Przyszedłem posłuchać jakichś waszych historii. Słuchanie tylko o snach mojego brata zaczyna się już robić nieco nudne – odparł, strzepując ogonem.

– Przyszedłeś słuchać historii? A o czym chcesz posłuchać? – Jaskółka mruknęła, w jej głosie było słychać pogodną nutkę rozbawienia.

– Jakąś ciekawą! Mama wspomniała coś przelotnie o jakiejś wielkiej bitwie – miauknął kociak.

Jaskółcze Ziele mruknęła cicho, zamyślając się na moment. Po chwili poklepała łapą miejsce obok siebie, a Ślepowron podszedł i usiadł u boku starszej kotki.

– Wielka bitwa? Kwaśna Kocanka miała zapewne na myśli bitwę z Klanem Klifu. Ja i twoja mama obie brałyśmy w niej udział, ale Kocanka była wtedy jeszcze uczniem – zaczęła kocica. – Było to wiele księżyców temu. Bitwa była ciężka, Klifiacy nie dawali nam chwili wytchnienia, ale my również daliśmy im popalić. Nasi przodkowie patrzyli, jak przelewa się nasza krew, ale dali nam wygrać. Udowodniliśmy im naszą siłę i po trudnej i morderczej walce zyskaliśmy Czarne Gniazda oraz część lasu jako nowe skrawki naszego terytorium.

Ślepowron wziął gwałtowny wdech, historia ta brzmiała przejmująco i wspaniale. Jego zdeformowana łapa drgnęła, następnie wbijając się mocniej w podłoże.

– Wspaniałe! Przodkowie musieli być z was dumni – miauknął, myśląc o tym, jak Mroczna Puszcza musiała się tego dnia radować. – Czy w tej walce zyskałaś te blizny?

– Niestety tak. Szpeci to ciało, ale wygrana jest nasza – odparła spokojnie Jaskółka.

– A ja uważam, że je wzbogaca. Blizny pokazują, że ktoś stoczył walki i je wygrał, przysłużył i jeszcze przysłuży się klanowi – wtrącił.

Jaskółka uniosła brwi w górę, nie oczekując takiej odpowiedzi. Gdy początkowe zaskoczenie minęło, na jej twarzy zawitał uśmieszek.

– Ciekawy z ciebie młodziak, huh? – zaśmiała się, na co Ślepowron tylko wzruszył ramionami z przebiegłym uśmiechem.

Od Ślepowrona

Kocurek bezszelestnie posuwał się między źdźbłami wysokiej trawy. Pomimo swej nieco zdeformowanej lewej stopy, nie czuł problemów z poruszaniem. Wręcz przeciwnie, Ślepowron czuł się tak lekko, jakby unosił się nad ziemią, jakby jego łapy nawet nie dotykały podłoża, kiedy się przemieszczał. Czuł ją blisko, szedł pod wiatr. Z uwagą i czujnością sokoła zakradał się do stojącej przed nim myszy. Nie widziała go, stała tyłem. Dymny nie mógł się powstrzymać, oblizał usta w cichym rozmarzeniu. Ta przepyszna przekąska zaraz stanie się jego, zatopi on niej swoje zęby. Wystarczyłby mu już tylko jeden dobrze wymierzony sus naprzód, a wizja ukojenia swego pragnienia stałaby się rzeczywistością. I już miał wyskoczyć, jego mięśnie już się napięły...!

— Ślepowronie!

Kocurek wręcz zerwał się z posłania, uniósł łebek i położył uszy w lekkim zdezorientowaniu. Uspokoił się nieco, gdy przed swymi oczami ujrzał swoją siostrę, Noc. Kocurek strzepnął ogonem. Czy naprawdę musiała mu przerwać tak piękny sen? Już prawie witał się z gąską!

— Ślepowronie, Tęczowa Łapa przyniósł nam śniadanie! Ja dzielę swoją z Niedźwiedziem, ale ty masz swoją własną mysz! — miauknęła srebrna kotka entuzjastycznie.

Dymny przeszedł wraz z siostrą na drugi koniec żłobka, gdzie Niedźwiedź zajadał się już swoim małym gryzoniem, ale zostawiając nieco ładnych kąsków dla Nocy. On sam nie wahał się długo — szybko zasiadł przy zdobyczy, po czym zatopił w niej swoje kły. Zapach świeżej krwi uderzył jego nozdrza, kocurek wydał z siebie cichy pomruk zadowolenia. Odkąd tylko poznał smak zdobyczy i zapach jej krwi, pokochał je. Dobrze zrozumiał, dlaczego starsze od niego koty były tak uradowane, gdy mogły zasiąść do posiłku po całym dniu pracy dla klanu. Było to coś, czego był pewien, że nigdy nie zapomni i nigdy mu nie spowszednieje.

— Tęczowa Łapa wie, jakie są najlepsze — wymruczał Ślepowron, przegryzając kęs soczystego mięsa w pysku.

— Zdecydowanie! Myszy są bardzo dobre, a te szczególnie — odparł z uśmiechem jego brat, po czym sam odgryzł kolejną porcję swojego śniadania.

— Jedzcie wolniej, jedzenie wam nie ucieknie — wtrąciła się pogodnie Kocanka, spoglądając na swoje kocięta.

Ślepowron, zagryzając kolejną porcję, pomyślał sobie, jak bardzo się cieszy, że ma to wszystko… Jego droga do sukcesu w życiu nie zakładała elementów rozpraszających, ale wspólny posiłek w gronie rodziny nim nie był. Czasem potrafił schować swoje przekonania o wyższości nad innymi pod mchowe legowisko, na którym spędził każdą swoją dotychczasową noc i na chwilę zrelaksować się oraz spędzić trochę czasu z tymi, z którymi się wychował. Zapominał wtedy o różnicach, o swoim negatywnym spojrzeniu na ich słabości. Przestawał być synem zastępcy, a stawał się członkiem rodziny, aby potem znów powrócić do swej zaszczytnej i pełnej oczekiwań roli. I tak w kółko, cykl ten powtarzał się prawie każdego dnia. I kocurka zastanawiało, jak długo jeszcze to potrwa, zanim każdy rozejdzie się w swoją stronę i zapomni na dłużej o więziach rodzinnych, jakie ich łączą.

Od Ślepowrona CD. Zwęglonej Kulułki

Kocurek obserwował, jak wojowniczka podreptała do stosu zwierzyny, po czym ruszyła w jego stronę. Gdy przy nim stanęła, poczuł się mniejszy niż zazwyczaj, chociaż szylkretka wcale nie należała do wysokich bądź barczystych kotów. Kukułka odłożyła na ziemię przed nim świeżą zdobycz.
— Witaj, Ślepowronie. Czemu siedzisz tu samotnie? Pora Opadających Liści robi się coraz chłodniejsza, lepiej byś nie zachorował — miauknęła łagodnie.
Ślepowron dobrze wiedział, o czym mówiła. Pomimo swego dłuższego futerka, chłód zaczął się do niego powoli dobierać. Chociaż najzimniejsze dni jeszcze daleko przed nim, to już teraz tęsknił on za wygrzewaniem się na słońcu przed żłobkiem. Nie pamiętał zbyt wiele z tamtego okresu, był na to zbyt młody, ale pamiętał tamto ciepło. Kiedy więc wojowniczka zaproponowała, aby wrócić do środka, nie wykłócał się. Chociaż chętnie podreptałby sobie teraz wokół wejścia, to jeszcze chętniej zaznałby trochę ciepła.
Wraz ze Zwęgloną Kukułką wszedł więc do środka, przesuwając się pomiędzy gałęziami krzewu, który robił za żłobek klanu. W jego wnętrzu było zdecydowanie przyjemniej niż na zewnątrz, przynajmniej jeśli rozmawialiśmy o kwestii temperatury. Kocurek spojrzał na szylkretkę, która niosła na powrót w pysku zwierzynę. Obdarowała nią karmicielki, a także zostawiła jedną dla Kwaśnej Kocanki, która akurat wyszła na chwilę ze żłobka kwadrans wcześniej, ale finalnie została jej o jedna za dużo.
— Ach, źle wyliczyłam — mruknęła cicho, strofując się sama.
Ślepowron przypatrzył się myszy, która leżała teraz u stóp Kukułki. Mała, futrzasta kulka leżała bezwiednie, nie mając już nic do piśnięcia. Kociak przypomniał sobie, że w zasadzie nigdy nie próbował jeszcze pokarmu stałego, chociaż zdaniem Ognikowej Słoty był już na to zapewne gotowy. Jakże więc smakowała mysz? Wszyscy jego starsi pobratymcy zajadali się nimi z uciechą. Musiała więc być smaczna. I aromatyczna. Miodowy Ul wspominała raz o tym, jak bardzo tęskniła już za zapachem świeżej zwierzyny, która wkrótce miała stać się jej łupem na polowaniu. Ach, jak bardzo chcę już spróbować jakiejś małej myszy!
Kocurek spojrzał na szylkretkę, przekrzywiając nieco swój łebek w bok.
— Zwęglona Kukułko, czy ja też mógłbym dostać mysz na śniadanie? — spytał.
To nagłe i niespodziewane pytanie zaskoczyło wojowniczkę. Zamrugała kilka razy, przetwarzając w mózgu tę prośbę.
— No nie wiem, Ślepowronie… Pytałeś się Kwaśnej Kocanki, czy już możesz jeść myszy? — spytała niepewnie.
— No… no nie… — odparł kociak, kładąc delikatnie uszy. — Ale Ognikowa Słota powiedziała, że już mogę zaczynać! Mam ponad dwa księżyce!
Zwęglona Kukułka zmarszczyła brwi. Nadal nie była pewna co do dawania tak młodemu kociakowi myszy do jedzenia.
— Kukułko, proszę! — miauknął przeciągle i cicho, stosując technikę swojego brata, Niedźwiedzia, który w ten sposób parę razy dostał to, czego chciał. — No chociaż jeden mały kęs!

<Zwęglona Kukułko?>

Od Ślepowrona Do Nocnego Śpiewaka

Kociak wzdrygnął się we śnie. Pomimo znajdowania się w ciepłym żłobku, chłód z zewnątrz powoli zaczął do niego docierać. Ten spadek temperatury sprawił, że niedługo później kocurek obudził się z głębokiego snu. Czując chłodnawe powietrze muskające jego futro i przebijające się przez nie, przepływając po jego skórze, jęknął cicho i zatrząsł się delikatnie. Kwaśnej Kocanki jak na złość akurat nie było, zapewne udała się poza obóz za poranną potrzebną. Reszta jego rodzeństwa akurat spała. Patrząc na nich, na chwilę zamarzył, aby jak oni móc być teraz pogrążonym we śnie i nie odczuwać tej niskiej temperatury w tak dotkliwy dla jego małego ciałka sposób.

Ale jeśli raczej nie jest już w stanie zasnąć z powrotem, to wypadałoby zrobić coś, aby nie zamarznąć. Ostrożnym krokiem, aby nie podeptać innych mieszkańców żłobka, wysunął się na jego przód, bliżej wyjścia. Co prawda było tam jeszcze zimniej, ale przynajmniej miał tam miejsce, aby porządnie się rozgrzać. Parę wschodów słońca temu zaobserwował, jak pewien uczeń rano wykonuje najróżniejsze przeciągnięcia się, podskoki oraz akrobacje, aby przygotować się na poranny patrol. Ten niedługi rytuał skutkował rozgrzaniem się ciała, a to właśnie chciał teraz Ślepowron osiągnąć. Zaczął on więc wywijać się w każdą stronę, wykonując szybkie i nieco nieporadne ruchy. Po kilku minutach udało mu się jednak osiągnąć swój założony cel, czując, jak ciepło rozpływa się po jego ciele. No to co teraz? Może wypadałoby się trochę porozglądać, czy klan zaczął już swoje życie?

Kociak podreptał do wyjścia, następnie prześlizgnął się przez nie i usiadł obok niego. Szczerze mówiąc to miał już dość siedzenia cały czas w żłobku. Wychodził tylko wraz ze swoją mamą bądź inną karmicielką, a i to zdarzało się okropnie rzadko. Może by tu kogoś zaczepić i spytać, czy nie zabrałby go na spacer po obozie? To chyba najlepszy pomysł. Błaganie i skomlenie do jakiegoś wojownika niezbyt mu się widziało, ale skoro zdaje się to działać u innych kociąt ze żłobka, to i on by tak musiał zrobić. Naprawdę nie rozumiał tego, że żeby mieć cokolwiek z tym życiu trzeba się tak wszystkim podlizywać. Mógłby spróbować swojej charyzmy, ale na starsze koty najprawdopodobniej by to nie zadziałało, nigdy nie działało. Najzwyczajniej w świecie uznaliby to za coś „uroczego” i nic nie zrobili z jego słów. Tu chyba chodzi o wiek kota, ale Ślepowron nie miał co do tego stuprocentowej pewności. Przynajmniej dzisiaj.

Wzrok Ślepowrona przeleciał po kotach, które zdążyły już wstać i krzątać się po obozie. Nie było ich zbyt wiele, a do tego wszyscy zdawali się czymś zajęci. Kiedy kocurek już prawie całkiem stracił nadzieję na wyrwanie się ze żłobka, jego wzrok spoczął na dobrze zbudowanym kocurze z kolorowymi piórami w swojej sierści. Chwila, jak on miał na imię...? Ach tak, Nocny Śpiewak! Zdawał się akurat niezbyt zajęty i w dodatku chyba w miarę sympatyczny. Oto jest nadzieja dla biednego Ślepowrona!

— Nocny Śpiewaku! — zawołał kocurek, nie tracąc ani chwili, aby uzyskać swoją upragnioną wolność.

<Nocny Śpiewaku?>

Od Ślepowrona CD. Agrestu

Po chwilkę trwającym zacięciu się przez Agresta Ślepowron wydedukował, iż jego rozmówca nie pamiętał jego imienia i musiał je sobie dopiero przypomnieć. Parę sekund później jego przeczucie potwierdziło się, gdy Agrest w końcu się odezwał. Dymny przyznał rację jego słowom, faktycznie w żłobku było ostatnio wyjątkowo dużo nowych kociąt.

Ślepowron przytaknął mu również, gdy ten wspomniał o mianowaniu. Zbliżało się ono wielkimi krokami, a kocurek nie mógł się już doczekać, aż będzie mógł dowieść swojej wartości wszystkim w klanie. Wszystkim, wliczając w to swojego własnego ojca…

— Jak to jest być synem zastępcy? Musisz być strasznie dumny z ojca, prawda? A on pewnie z was, bo po pewnie odziedziczycie po nim siłę i zostaniecie świetnymi wojownikami jak on.

To pytanie stało się dla Ślepowrona jak nagły strumień zimnej wody roztrzaskujący się z cichym pluskiem na jego łebku. Przez nie zdał sobie sprawę, że przez moment przestał być obecny przy Agreście myślami, a zamiast tego skupił się na pomysłach jak udowodnić, że będzie prześwietnym wojownikiem. Teraz jednak myśli skręciły w inną drogę po słowach złotego. Siłę odziedziczył z pewnością, nikt nie może mu tego odmówić. Ale dumy ojca już nie otrzymał. Nie kiedy jego łapa wygląda, jak wygląda. Ale przecież to nie jego wina, prawda? I to absolutnie nie czyniło go słabszym od swego rodzeństwa, które Krucze Pióro tak zdawał się miłować. Wręcz przeciwnie, znalazł sposób jak ich pokonać nawet z delikatnie zdeformowaną kończyną. I wymyślił to sam! A to przecież oznaka wielkiej siły, prawda? Więc Krucze Pióro nie ma prawa uważać go za gorszego!

Syn Kocanki otrząsnął się z kolejnego nurtu myśli. Przecież jeszcze nie odpowiedział Agrestowi. Starając się ukryć swoje zamyślenie, kocurek wyprostował się i wypiął dumnie pierś.

— Jak to jest być synem zastępcy? No cóż, na pewno pojawiają się wobec ciebie wyższe oczekiwania. Ale z taką siłą, jaką mam po swoim ojcu bez problemu im sprostam! — miauknął dumnie Ślepowron, uśmiechając się. — Przede mną wielka przyszłość i już nie mogę się jej doczekać. Ale co tyle o mnie, jak ty widzisz swoją przyszłość, Agreście? Z twoją budową ciała na pewno również wiele osiągniesz!

Ślepowron zaobserwował, że jeśli na końcu swojej wypowiedzi pochwali się swojego rozmówcę, to ci chętniej chwalą też ciebie oraz spoglądają w przyszłości na ciebie przyjaźniejszym okiem.

— A z takimi rodzicami, to już sukces gwarantowany. Miodowy Ul i Jesionowa Szadź zapewniają ci najlepszą opiekę i z pewnością też edukacje, prawda? — kontynuował, jak żywica jego ton opływał charyzmą, którą starał się ostatnio trenować. I chyba mu to całkiem wychodziło. — A jak już mówimy o rodzicach, to nie tak, że chcę się wtrącać, ale jestem po prostu ciekawy Agreście… Znasz ich historię? Wydają się razem takie miłe, interesuje mnie to bardzo! Może ci o tym kiedyś opowiadały?

<Agreście?>

Od Ślepowrona do Agrestu

Liliowa kotka wsunęła się do żłobka, w pysku niosąc małą, ale pulchną myszkę. Podeszła do puchatej, złotej karmicielki przesiadującej w rogu żłobka. Obie kotki przywitały się czuło i razem zasiadły do posiłku.
Ślepowron patrzył na to z przeciwległego rogu kociarni, z lekko zmarszczonymi brwiami. Nie rozumiał tego. Znaczy, to nie tak, że miał coś przeciwko temu, że Miodowy Ul i Jesionowa Szadź obie były kotkami. Wręcz przeciwnie, w ogóle go to nie obchodziło, przecież to nie jego życie. Nie rozumiał raczej tego, że partnerki były dla siebie zawsze tak czułe, tak delikatne, tak słodkie. Przecież nikomu nie było to potrzebne, prawda? Jego ojciec bywał w żłobku o wiele rzadziej i nie tulił się tak ze swoją partnerką, a przecież wszyscy żyli normalnie.
Czy więc całe te sympatie i tkliwości naprawdę były czymś obowiązkowym? Przez swoje krótkie życie Ślepowron zdążył już dostrzec, że koty najwyraźniej posiadały naturalną potrzebę okazywania sobie uczuć, w jakikolwiek by to nie był sposób. Nie wszyscy, ale większość. On sam chyba jej nie posiadał. Czy to dobrze? Czy to źle? Kociakowi ciężko to ocenić. Ale jego młody móżdżek zdołał wydedukować, że było to coś najwyraźniej normalnego, często wręcz oczekiwanego od drugiego kota. Skoro więc chciał żyć w społeczności i się w niej liczyć, musiał robić to, czego od niego oczekiwali inni, tak? No chyba tak, tak przynajmniej to wszystko wyglądało. „Jeny, jakież to wszystko dziwne! I kompletnie bez sensu jak na moje zdanie!” — jęknął w duchu kociak.
No dobrze, nie było chyba teraz sensu rozmyślać nad tym w nieskończoność. Kocurek postanowił się nieco przewietrzyć i poobserwować starszych od siebie kolegów, którzy już otrzymali imiona uczniów. Sam tak bardzo nie mógł doczekać się swojej własnej ceremonii. Obrócił się więc, postawił ze dwa kroki w przód, po czym zderzył się czymś. Ślepowron cicho fuknął niezadowolony, po czym spojrzał na to, na co się napatoczył. A właściwie to na kogo. Przed nim bowiem stał wysoki niebieski kocurek.
— Przepraszam, nie widziałem cię, Agreście — miauknął dymny uprzejmie, tak jak go mama uczyła.

Od Ślepowrona do Zwęglonej Kukułki

— Hahaha, mam cię! — pisnął bury kocurek, uśmiechając się triumfalnie.
— Pofarciło ci się — miauknął Ślepowron. — Zresztą, jakbym był taki duży, to też bym nie miał problemów z przewracaniem innych.
Dymny kociak wstał z ziemi i się otrzepał. Nie podobało mu się to, że przegrał ze swoim bratem. Noc powiedziała mu, że to nie jego wina, że zdarzało mu się tyle przegrywać, tylko jego łapy. Ale to nie była wina jego łapy! Nie mogła być! No bo co z tego, że jego lewa kończyna wyglądała trochę inaczej, niż ta prawa? Słysząc śmiech swego brata, który odwrócił się, by pobiec do innych kociąt, coś zawrzało w Ślepowronie. Nie może być lepszy!
Kocurek skoncentrował siłę w tylnych łapach, a następnie odepchnął się mocno, skacząc na grzbiet Niedźwiedzia. Buras pisnął z zaskoczenia, po czym stracił równowagę i wraz z bratem runął na ziemię. Ślepowron nie tracąc ani chwili, położył lewą łapę na głowie brata, nie pozwalając mu wstać.
— Aj! Już wystarczy, wygrałeś! — miauknął Niedźwiedź, nie mogąc się podnieść z ziemi.
Dymny uśmiechnął się do siebie. Wygrał! Wygrał, a jego przeciwnik prosił go o litość! Hahaha! Po paru sekundach w końcu zszedł z burasa, patrząc na niego z triumfem w oczach.
— Pilnuj tyłów, Niedźwiedziu — zaśmiał się, po czym wymaszerował dumnie ze żłobka.
Kocurkowi nadal nie wolno było wychodzić poza żłobek, ale nie dostał jeszcze nagany za siedzenie tuż przed nim. A siedząc tu, mógł obserwować życie klanu. Nie rozumiał z tego wszystkiego jeszcze za wiele, z tych wszystkich ról w klanie, ale już go to fascynowało. Już teraz pragnął, by stać się tak wielkim wojownikiem, jak jego ojciec.
Po chwili jego wzrok spoczął na dymnej szylkretce stojącej w rogu obozu. Widział już ją ze dwa razy w żłobku, ale nigdy nie rozumiał, czemu się tu plątała. Przecież nie miała kociąt ani nie była spokrewniona z żadną z karmicielek. Przychodziła, rozmawiała z kociętami i wychodziła. Dziwna osobistość.

<Zwęglona Kukułko?>

Ślepowronowa Łapa

Autor grafiki: _delta__

OGÓLNE

ŚLEPOWRONOWA ŁAPA
Poprzednie imiona: Ślepowron
Płeć: Kocur
Orientacja: Aseksualny, biromantyczny
Przynależność: Klan Wilka
Ranga: Uczeń

- - - -

Właściciel: eidel00n [Discord]

CHARAKTERYSTYKA

APARYCJA

Opis ogólny - Pomimo nieco dłuższego futra, które mogłoby maskować faktyczną sylwetkę Ślepowrona, już na pierwszy rzut oka widać jego całkiem spory jak na kociaka rozmiar. Spekuluje się, że pod względem budowy ciała w dorosłości upodobni się do swojego ojca, Kruczego Pióra. Bazowy kolor jego futra jest ciemny, nieco tylko jaśniejszy na klatce piersiowej i brzuchu. Na łapach, pysku, ogonie i grzbiecie są niewiele ciemniejsze pręgi, czasami wręcz ciężko je dostrzec przy słabszym świetle. Jego łapy oraz końcówka ogona wyglądają, jakby umoczył się w mleku. Posiada on także białą plamę na prawej stronie jego głowy oraz delikatne muśnięcie bieli pod lewym okiem. Samo futro kocura pomimo bycia nieco postrzępionym jest miękkie i gęste. Ogon Ślepowrona jest długi i puchaty, pomaga mu z zachowywaniem balansu. Wąskie i przenikliwe — tak można opisać oczy kocura. Patrząc w nie ciężko stwierdzić, czy wywołują one w tobie niepokój, czy wręcz przeciwnie — uspokajają cię i przynoszą upragniony komfort. Patrząc na te wszystkie cechy, można by tego kota uznać za wręcz idealnego. Obrazek ten jednak poniekąd niszczy przednia lewa łapa kocura. Jest ona delikatnie zdeformowana. Poprzez gęste futro na kończynie ciężej to dostrzec, jednak wystarczy spojrzeć na chód kocura, aby wszystko stało się jasne. Wada ta jednak zdaje mu się nie przeszkadzać, nie ma większych problemów w chodzeniu, bieganiu czy skakaniu, chociaż jego ruchy nie są typowe dla całkiem zdrowego kota.

Cechy szczególne - Dłuższe futro nad oczami, wyglądające poniekąd jak brwi; biała łata na ciemnej głowie; zdeformowana łapa

Kolor sierści -Czarny dymny z bielą

Długość sierści - Półdługa

Kolor oczu - Zielony

Problemy zdrowotne - Delikatna deformacja przedniej lewej łapy. Nie powoduje większych przeszkód w poruszaniu się.

CHARAKTER

Spokojny, roztropny, odważny. Tymi słowami opisaliby go jego Klanowicze. Ślepowron posiada w klanie dobrą opinię i łatwo zrzesza sobie koty dzięki swojej charyzmie. Sposób, w jaki przemawia, zdecydowanie trafia do jego rozmówców. Jest też pomocny i dobro swojego klanu stawia ponad wszystko inne. Brzmi jak kot idealny, czyż nie? Jakie życie byłoby piękne, gdyby tak faktycznie było! W rzeczywistości kocur charakter ma zupełnie inny. Ten szarmancki kot potrafi być brutalny i bezlitosny. Nierzadko jest też zawistny i bardzo samolubny. Cała ta otoczka pozornej łagodności jest tylko chłodną kalkulacją, jego zrozumieniem, że uda mu się coś ugrać tylko wtedy, kiedy stanie się takim, jakim chcą go inne koty. Gdy wyznaczy sobie jakiś cel, nie zatrzyma się i nie cofnie z drogi prowadzącej do niego. Osiągnie go, choćby miał iść po trupach i kąpać się we krwi swoich pobratymców. A co z momentami, kiedy pomoże komuś i nie ma z tego bezpośrednich korzyści? To również jest tylko kolejne zagranie dymnego Wilczaka. Czasem robi on bowiem dla innych takie małe rzeczy, które końcowo zaowocują uznaniem bądź zaufaniem pobratymcy. A w tym już interes swój ma. Na uznaniu zależy mu przede wszystkim. Kocur ma dość sporawe ego i wręcz kocha, gdy jest chwalony przez inne koty. Może to dlatego, że gdzieś brakuje mu uznania swojego własnego ojca i w ten sposób próbuje wypełnić pustkę? Kto to by to wiedział. Ślepowron nigdy nie dzieli się swymi przemyśleniami ani odczuciami.

MORALNOŚĆ

Młody Wilczak, jak przystało na syna kultysty, będzie zagorzale wierzył w Mroczną Puszczę. Choćby rozrywał pobratymca na pół, nie odczuje on wyrzutów sumienia. Uważa on, że ktoś taki sam sobie na to zasłużył poprzez bycie słabym. Wierzy on w znaczenie siły jako wyznacznika wartości i miejsca danego kota w społeczeństwie. Nienawidzi kotów słabych i miękkich, czuje wręcz do nich obrzydzenie. Uważa też, że on sam jest jedną z jednostek, które powinny posiadać więcej praw, wszak sami sobie je wywalczyli. Jest przekonany, że pazury są po to, by zabijać, a on sam nie powinien ponosić za to żadnych konsekwencji jako jednostka wyższa. Mimo to darzy prawdziwym szacunkiem tych, którzy są obiektywnie silniejsi od niego. Rozumie, że choć sam jest daleki od bycia słabym psychicznie i fizycznie, to istnieją koty stojące wyżej w jego wyobrażonej drabinie społecznej.

CIEKAWOSTKI

- Przez swoją zdeformowaną łapę został uznany przez Krucze Pióro za słabszego. Będzie się mocno starał, aby udowodnić swojemu ojcu, że nie ma racji. Ciekawe tylko, jak daleko kocur zajdzie, aby wybronić się z tego „żałosnego” argumentu.

- Nie rozumie wplatania sobie kwiatów w futro. „One przecież i tak zaraz uschną, to po co to robić? Nie lepiej nosić ptasie pióra?”.

- Połknął kiedyś przypadkiem kamyk. Nie pytajcie, jak duży był ten kamyk. Ani kiedy go połknął. A w ogóle nie pytajcie o żaden kamyk. Ślepowron będzie uparcie twierdził, że taka sytuacja nigdy nie miała miejsca.

- Jeśli chodzi o pory dnia, najbardziej lubi późne popołudnie.

- Ma bardzo lekki sen. Zawsze pozostaje czujny.

- Trochę taki Raskolnikow wannabe, tylko że jemu akurat psycha nie wysiądzie jak biednemu ruskowi z siekierą.

- Często jedyną widoczną na pierwszy rzut oka oznaką, że kot jest poddenerwowany i niespokojny przez dłuższy czas jest to, że zapomina on wtedy o pielęgnacji swojego futra. Niby rozmawia się z nim normalnie, ale jego postrzępione futro jest bardziej poszarpane niż zwykle.

UMIEJĘTNOŚCI

Poziom medyczny: ///

Poziom wojownika: ///

Słabe strony: 

- Delikatne problemy ze skakaniem oraz bieganiem z powodu deformacji łapy.

- Jego wysokie ego i przekonanie, że jest wręcz niezniszczalny, może doprowadzić go do niebezpiecznych sytuacji, gdzie narazi swoje życie i zdrowie.

- Tak samo, jak swój ojciec, nie cierpi, kiedy ktoś choćby wspomni o tym, co mógłby zrobić lepiej. Na resztę dnia zaprząta to jego umysł i nie umie skupić się na niczym innym. Trochę kruche ego jakby nie patrzeć.

Mocne strony:

- Charyzma. Potrafi świetnie przekonywać i motywować.

- Nie poddaje się, jest zdeterminowany, szczególnie jeśli chodzi o jego niepełnosprawność. Upoluje tą mysz, choćby nie wie co! Nawet jeśli oznacza to utworzenie własnej techniki łowieckiej.

- Siła fizyczna.

RELACJE

RODZINA

Ojciec - Krucze Pióro

Matka - Kwaśna Kocanka

Rodzeństwo - Księżycowa Łapa, Niedźwiedzia Łapa

Partner - ///

Potomstwo - ///

INNE

///

SZKOLENIE

Mentor - Tropiąca Łaska, Ośnieżony Kryształ (tymczasowo)

Uczniowie obecni - ///

Uczniowie dawni - ///

HISTORIA

Ślepowron urodził się za czasów panowania Zalotnej Gwiazdy, jako syn Kwaśnej Kocanki oraz Kruczego Pióra.