***
Pora Opadających Liści
Owinęła ogon wokół swoich łap i usiadła wyprostowana jak struna. Czekała na odpowiedź swojej córki. Miała dość tego milczenia, uciekania i żalu młodszej, która przecież była przyszłością rody namiestników.
Buro-biała kotka, wpatrywała się na nią z dezorientacją, a napięcie rosło w powietrzu. Młodsza szukała wzrokiem, nadchodzącej pomocy, jednak wyspa była pusta.
— Ja… — próbowała zacząć, ale głos jej się załamał.
Łabędzi Tan podkuliła ogon i uciekła tą samą trasą, którą Trzcinowy Szmer przyszła na tę wyspę.
Szylkretka została sama, a jedyną odpowiedzią na chęć pogodzenia złe krwi z własną córką, był zimny wiatr, który zerwał kilka kolorowych liści klonu z pobliskiego drzewa, które zdobiło to jakże dziwne miejsce.
Trzcinowy Szmer się nie spieszyła z powrotem do obozowiska Klanu Nocy. Nie rozumiała, czemu jej starania na pogodzenie się z Łabędzim Tanem idą zawsze w bagno i nie udaje jej się skonfrontować z córką.
Wiatr znowu zawiał, wyganiając ją z wyspy.
— Nie zamierzam tutaj zostać. Jeśli spocznę jako pierwsza namiestniczka na tej wyspie, chciałabym przed tym pogodzić się z własną rodziną. A przynajmniej z tymi, z którymi mogę… — wyszeptała do siebie, a wiatr podrzucił pod jej łapy kolejne liście klonu.
***
Pora Nowych Liści
po mianowaniu Rogatej Gwiazdy na lidera
Po zakończonym zebraniu klanowym koty wiwatowały i gratulowały ciepłej posadki Czyhającej Murenie, która została mianowana na zastępczynię Klanu Nocy. Oczywiście ona wraz z Nurową Gracją podeszli do zastępczyni, jak i samego świeżo upieczonego lidera. Złożyła gratulacje, jak i wszelkie wyrazy współczucia dla rodu królewskiego. Stracenie w tak krótkim czasie Mandarynkowej Gwiazdy, jak i Błękitnej Laguny musiało być wstrząsające.
Osobiście nie lubiła Błękitnej Laguny, widziała, jak Mandarynkowa Gwiazda nie ufała swojemu synowi. Jednak sprawy rodu królewskiego zostawały w rodzie królewskim, a jej wymysły i przeczucia mogła zachować tylko i wyłącznie dla siebie. Liczył się profesjonalizm.
Zauważyła również, że zniknęła Łabędzi Tan. Zapach córki wiódł do lecznicy, gdzie aktualnie przesiadywał pod stałą opieką Żmijowcowa Wić.
— Nurowa Gracjo — przywołała do siebie, posłusznego jej syna. Rudzielec od razu ulokował na nią swoje zielone oczy, które za każdym razem przypominały jej o swoim partnerze.
— Tak, mamo?
— Pójdź po jakąś zdobycz dla ojca. Ja pójdę od razu do lecznicy.
Syn skinął głową na wydany mu rozkaz i popędził do kłody, gdzie zostawiano piszczki. Ona natomiast ruszyła do legowiska medyków. Nie zdążyła jeszcze wejść do środka, gdy usłyszała głos córki.
— Ty… wyzdrowiejesz, prawda? Wszystko będzie dobrze?
— Spokojnie, jeszcze nie umieram. Czuję się bardzo dobrze, nie przejmuj się mną teraz.
Stanęła w wejściu, a jej oczom ukazała się córka oraz partner, który gładził tamtą swoim długim białym ogonem po barkach. Zielone ślepia Żmijowcowej Wici od razu spojrzały się na nią. Łabędzi Tan również zorientowała się o jej obecności i pośpiesznie wstała, strzepując swoim ogonem.
— To ja już pójdę. Muszę się pomodlić za pana księcia Błękitną Lagunę.
Córka szybko wyszła, a za nią obejrzeli się wszyscy wewnątrz. Gąbczasta Perła zastrzygła uchem i posłała jej współczujące spojrzenie. Trzcinowy Szmer musiała przepuścić córkę. Nie zamierzała przecież robić tutaj wielkiej spowiedzi córki, moralizować ją lub starać się o jej przebaczenie. Zmiana i chęć zgody musiała wyjść z obu stron, a jeśli Łabędzi Tan wolała faworyzować jednego rodzica, to niech tak zostanie. Przecież była dorosła.
Kiedy minęło parę uderzeń serca od momentu, kiedy Łabędzi Tan wyszła — podeszła bliżej swojego partnera. Żmijowcowa Wić poprawił się na posłaniu, a na jego pysku widniał chwilowy grymas bólu.
— Uważaj tylko na opatrunki — pouczyła kocura. — To naprawdę druzgocące, co się stało… Chętnie posłucham, jak to było w tunelu do miejsca, gdzie Rogata Gwiazda dzielił języki z przodkami i otrzymał swoje dziewięć żywotów.
— Opowiem ci z chęcią, jednak zanim to, chciałbym wiedzieć, jak wygląda sytuacją między tobą a Łabędzim Tanem — posłał jej zmartwione spojrzenie. — Serce mi się kraja, jak widzę ją bojącą się własnej matki.
Trzcinowy Szmer westchnęła przeciągle i poprawiła językiem swoje króciutkie futerko na piersi.
— Nie tylko tobie się serce kraja na ten widok, Żmijowcowa Wici. Jednak Łabędzi Tan jest dorosła i jak będzie chciała ze mną porozmawiać o dysputach, to z chęcią ją wysłucham i jestem gotowa do zgody. Jednak woli uciekać, a wiesz dobrze, że dwie strony muszą dojść do ugody — no i nie jest to godne miana namiestnika, pomyślała. Nie mogła wyobrazić sobie swojej córki w roli dorosłego namiestnika, od którego mogłyby zależeć losy wszystkich podwładnych Nocniaków. Była niedojrzała i infantylna.
Partner przytaknął jej głową. Do środka wszedł Nurowa Gracja z leszczem. Teraz na pewno nie będą poruszać tkliwych tematów, związanych z córką, jeśli syn był w ich obecności. Rudy podał ojcu rybę, by ten się posilił i we troje siedzieli w lecznicy słuchając opowieści Żmijowcowej Wici. Jednak do obrazu doskonałej rodziny brakowało jednego kota…
< Łabędzi Tanie? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz