BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

16 listopada 2026

Od Trzcinowego Szmeru CD. Łabędziego Tanu

***
Pora Opadających Liści

Owinęła ogon wokół swoich łap i usiadła wyprostowana jak struna. Czekała na odpowiedź swojej córki. Miała dość tego milczenia, uciekania i żalu młodszej, która przecież była przyszłością rody namiestników.
Buro-biała kotka, wpatrywała się na nią z dezorientacją, a napięcie rosło w powietrzu. Młodsza szukała wzrokiem, nadchodzącej pomocy, jednak wyspa była pusta.
— Ja… — próbowała zacząć, ale głos jej się załamał.
Łabędzi Tan podkuliła ogon i uciekła tą samą trasą, którą Trzcinowy Szmer przyszła na tę wyspę.
Szylkretka została sama, a jedyną odpowiedzią na chęć pogodzenia złe krwi z własną córką, był zimny wiatr, który zerwał kilka kolorowych liści klonu z pobliskiego drzewa, które zdobiło to jakże dziwne miejsce.
Trzcinowy Szmer się nie spieszyła z powrotem do obozowiska Klanu Nocy. Nie rozumiała, czemu jej starania na pogodzenie się z Łabędzim Tanem idą zawsze w bagno i nie udaje jej się skonfrontować z córką.
Wiatr znowu zawiał, wyganiając ją z wyspy.
— Nie zamierzam tutaj zostać. Jeśli spocznę jako pierwsza namiestniczka na tej wyspie, chciałabym przed tym pogodzić się z własną rodziną. A przynajmniej z tymi, z którymi mogę… — wyszeptała do siebie, a wiatr podrzucił pod jej łapy kolejne liście klonu.

***
Pora Nowych Liści
po mianowaniu Rogatej Gwiazdy na lidera

Po zakończonym zebraniu klanowym koty wiwatowały i gratulowały ciepłej posadki Czyhającej Murenie, która została mianowana na zastępczynię Klanu Nocy. Oczywiście ona wraz z Nurową Gracją podeszli do zastępczyni, jak i samego świeżo upieczonego lidera. Złożyła gratulacje, jak i wszelkie wyrazy współczucia dla rodu królewskiego. Stracenie w tak krótkim czasie Mandarynkowej Gwiazdy, jak i Błękitnej Laguny musiało być wstrząsające.
Osobiście nie lubiła Błękitnej Laguny, widziała, jak Mandarynkowa Gwiazda nie ufała swojemu synowi. Jednak sprawy rodu królewskiego zostawały w rodzie królewskim, a jej wymysły i przeczucia mogła zachować tylko i wyłącznie dla siebie. Liczył się profesjonalizm.
Zauważyła również, że zniknęła Łabędzi Tan. Zapach córki wiódł do lecznicy, gdzie aktualnie przesiadywał pod stałą opieką Żmijowcowa Wić.
— Nurowa Gracjo — przywołała do siebie, posłusznego jej syna. Rudzielec od razu ulokował na nią swoje zielone oczy, które za każdym razem przypominały jej o swoim partnerze.
— Tak, mamo?
— Pójdź po jakąś zdobycz dla ojca. Ja pójdę od razu do lecznicy.
Syn skinął głową na wydany mu rozkaz i popędził do kłody, gdzie zostawiano piszczki. Ona natomiast ruszyła do legowiska medyków. Nie zdążyła jeszcze wejść do środka, gdy usłyszała głos córki.
— Ty… wyzdrowiejesz, prawda? Wszystko będzie dobrze?
— Spokojnie, jeszcze nie umieram. Czuję się bardzo dobrze, nie przejmuj się mną teraz.
Stanęła w wejściu, a jej oczom ukazała się córka oraz partner, który gładził tamtą swoim długim białym ogonem po barkach. Zielone ślepia Żmijowcowej Wici od razu spojrzały się na nią. Łabędzi Tan również zorientowała się o jej obecności i pośpiesznie wstała, strzepując swoim ogonem.
— To ja już pójdę. Muszę się pomodlić za pana księcia Błękitną Lagunę.
Córka szybko wyszła, a za nią obejrzeli się wszyscy wewnątrz. Gąbczasta Perła zastrzygła uchem i posłała jej współczujące spojrzenie. Trzcinowy Szmer musiała przepuścić córkę. Nie zamierzała przecież robić tutaj wielkiej spowiedzi córki, moralizować ją lub starać się o jej przebaczenie. Zmiana i chęć zgody musiała wyjść z obu stron, a jeśli Łabędzi Tan wolała faworyzować jednego rodzica, to niech tak zostanie. Przecież była dorosła.
Kiedy minęło parę uderzeń serca od momentu, kiedy Łabędzi Tan wyszła — podeszła bliżej swojego partnera. Żmijowcowa Wić poprawił się na posłaniu, a na jego pysku widniał chwilowy grymas bólu.
— Uważaj tylko na opatrunki — pouczyła kocura. — To naprawdę druzgocące, co się stało… Chętnie posłucham, jak to było w tunelu do miejsca, gdzie Rogata Gwiazda dzielił języki z przodkami i otrzymał swoje dziewięć żywotów.
— Opowiem ci z chęcią, jednak zanim to, chciałbym wiedzieć, jak wygląda sytuacją między tobą a Łabędzim Tanem — posłał jej zmartwione spojrzenie. — Serce mi się kraja, jak widzę ją bojącą się własnej matki.
Trzcinowy Szmer westchnęła przeciągle i poprawiła językiem swoje króciutkie futerko na piersi.
— Nie tylko tobie się serce kraja na ten widok, Żmijowcowa Wici. Jednak Łabędzi Tan jest dorosła i jak będzie chciała ze mną porozmawiać o dysputach, to z chęcią ją wysłucham i jestem gotowa do zgody. Jednak woli uciekać, a wiesz dobrze, że dwie strony muszą dojść do ugody — no i nie jest to godne miana namiestnika, pomyślała. Nie mogła wyobrazić sobie swojej córki w roli dorosłego namiestnika, od którego mogłyby zależeć losy wszystkich podwładnych Nocniaków. Była niedojrzała i infantylna.
Partner przytaknął jej głową. Do środka wszedł Nurowa Gracja z leszczem. Teraz na pewno nie będą poruszać tkliwych tematów, związanych z córką, jeśli syn był w ich obecności. Rudy podał ojcu rybę, by ten się posilił i we troje siedzieli w lecznicy słuchając opowieści Żmijowcowej Wici. Jednak do obrazu doskonałej rodziny brakowało jednego kota…

< Łabędzi Tanie? >

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz