Ciąg dalszy poprzedniego opowiadania, akcja ma miejsce po przybyciu na tereny Klanu Burzy
Modrogończyk wpatrywał się z zapartym tchem w jedną ze ścian w Grocie Pamięci naznaczoną odciskami łap członków Klanu Burzy, którzy dostąpili zaszczytu wzięcia udziału w Ceremonii Dorosłości. Odcisk łapy jego ojca, jak i brata, widniał na niej. Podobnie, jak odcisk łapy dziadka, który był liderem przed Zawodzącą Gwiazdą oraz babki, która dostąpiła zaszczytu odciśnięcia łapy podwójnie w związku ze zmianą swojej ścieżki z medycznej na wojowniczą. Wujków oraz ciotek, oraz kuzynów, jak i innych dalszych krewnych łapy również pozostały odciśnięte na twardej skale.
Niestety jego siostrze, Łzawej Łapie, nie dane było pozostawić po sobie śladu w postaci odcisku, natomiast w pamięci i sercach pobratymców, jak i rodziny, wyryła się na dobre jako obiecująca uczennica medyka, będąca owocem sojuszu Klanu Burzy z Owocowym Lasem, która na własne życzenie zaprzepaściła swoją wspaniałą przyszłość.
Brązowy kocur westchnął cierpiętniczo, próbując się wyzbyć uczucia pustki w sercu. Mimo że nie popierał czynów swojej siostry, nie mógł ot, tak nagle przestać jej kochać. Martwił się o nią podobnie, jak martwił się o Psiankę. Nawet pomimo występku, którego błękitnooka się dopuściła.
Z rozmowy przeprowadzonej ze swoim ojcem, Zawodzącą Gwiazdą, oraz bratem, Milknącym Zewem, nie dowiedział się niczego nowego. No może oprócz tego, że w śmierć Rudzikowego Skrzydełka, która była de facto członkinią jego rodziny, był zamieszczany jeszcze jeden kot, niejaki Połyskliwy Kogut, który był dalekim kuzynem pomocnika szamana, jak i synem zmarłej wojowniczki. Modrogończyk nie miał okazji porozmawiać z więźniem, jednak był w stanie mu się przyjrzeć i co nieco usłyszał na jego temat. Podobno, jak Łzawa Łapa był pełnym ambicji kotem, z tym że na stanowisko przewodnika.
Innym kotem, którego udało mu się również spotkać podczas wizyty w Klanie Burzy i tym razem zamienić z nim parę słów, była Żywiczna Kropla, będąca kolejną członkinią ich ogromnej rodziny. Na upartego, gdyby Modrogończyk przysiadł, na pewno doszukałby się pokrewieństwa z innymi członkami klanu, z którymi do tej pory miał okazję spotkać się, gdy wkroczył na ojcowskie tereny. Na pewno jednym z nich była Skrzydlata Płomykówka, na którą niegdyś wpadł, nie widząc wtedy jeszcze o tym, że cętkowana była jego ciotką.
Z kociarni dobiegły piski nowo narodzonych młodych, które wybiły kocura z zadumy. Ostrożnie podniósł się z kamiennej posadzki, decydując się wejść do kociarni. Oprócz starszej kocicy, mającej pod opieką dwójkę dokazujący kociąt, spostrzegł leżącą na dużym legowisku wymoszczonym króliczym futrem burą szylkretkę z trójką osesków uczepionych jej sutków. Za fasadą troski jawiącej się na pysku królowej, gdy spoglądała w stronę swoich młodych, krył się również smutek.
Ostrożnie wycofał się w głąb korytarza, decydując się dać prywatność królowym oraz młodym. Zamierzał ponownie udać się do legowiska Zawodzącej Gwiazdy, jednak zatrzymał się przy wejściu do legowiska medyków. Odrobinę się zawahał, nim postawił duży krok, znikając w głębi lecznicy. Starsza kocica krzątała się między składzikiem a pięcioma pacjentami, którzy wymagali jej opieki.
“Och, Łzawa Łapo. Poniekąd rozumiem twoją pokrętną logikę, jak i wytłumaczenie usprawiedliwiające twój występek. Jednakże to nie do ciebie należy podejmowanie decyzji na temat życia i śmieci. Żałuję, że nie dane było nam się spotkać i porozmawiać, nim obrałaś swoją własną ścieżkę, tak odmienną od ścieżki mojej czy reszty naszego rodzeństwa”.
— Dzień dobry, Wdzięczna Firletko — zamruczał Modrogończyk melodyjnie. Starcze tlące się zielenią spojrzenie zatrzymało się na kocurze, który rozgadał się nie tyle, co po kątach, jak i również pacjentach odpoczywających na legowiskach. — Widzę, że masz łapy pełne roboty... Może mógłbym jakoś ci pomóc, skoro już i tak przybyłem do Klanu Burzy? Nalegam — dodał, dostrzegając, że kocica zwlekała z odpowiedzią.
Czuł się odpowiedzialny za występek swojej siostry, nawet jeśli nie miał wpływu na jej decyzję. Jednak więzy krwi z przestępczynią sprawiły, że nie mógł przejść obojętnie wobec jej mentorki, która do niedawna musiała sobie sama radzić z pacjentami, w szczególności nim Poziomka oraz Miodunka zasilili ich szeregi. Póki nadal znajdował się w obozie klanu swojego ojca, mógł wesprzeć chociaż odrobinę pobratymców zza granicy, tym samym zapewniając mieszkańców tutejszych terenów, że Klan Burzy może zawsze liczyć na swoich sąsiadów zza Drogi Grzmotu. Być może nawet część kotów właśnie tego od niego oczekiwała, gdyż był kocięciem z miotu sojuszniczego, jak i jednym z dwóch pozostałych w społecznościach.
Nim powrócił na tereny Owocowego Lasu, zdecydował się na jeszcze jedną rozmowę z ojcem, tym bardziej skupiając się w pełni na uprowadzonej Psiance. Brązowy podzielił się z liderem chęcią odbicia kocicy z łysych łap Dwunożnych, jednak widział, że tego typu wyprawa mogłaby narazić kolejne istnienia na niewolę w Betonowym Świecie.
— Chcę, żebyś wiedział, że jestem z ciebie dumny, Modrogończyku, podobnie jak z Milczącego Zewu — zamruczał kocur, nachylając się do młodszego. — Nie mieliśmy okazji spędzić ze sobą zbyt wiele czasu przez fakt, że żyjemy w dwóch społecznościach, a tym bardziej przeprowadzić wystarczającej ilości rozmów, aby umocnić naszą relację, jednak wiedz, że to wielki zaszczyt móc być ojcem kocura, jakim stałeś się na przestrzeni księżyców. Tereny Klanu Burzy jak zwykle pozostają dla ciebie otwarte i jeśli kiedykolwiek będziesz miał jakiś problem wymagający męskiego wsparcia lub po prostu zechcesz popatrzeć na siwiejący pysk swojego staruszka albo chociażby wspomóc Wdzięczną Firletkę, pamiętaj, że zawsze jesteś tu mile widziany.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz