Kotka, która mieszkała z nim w jednym legowisku, ostatnio zachowywała się jakoś dziwnie. Chodziło tu oczywiście o Fląderkę — szylkretka cały czas rozmawiała z powietrzem, a także wspominała o jakiejś Centuriowej Łapie. Wpatrywała się przy tym w pustą przestrzeń, a czasami obdarzała Komara przepraszającym spojrzeniem z niewiadomego powodu. Srebrzysty może i nie był zbyt inteligentny, lecz dobrze wiedział, że rozmawiać powinno się z drugim kotem, a odzywanie się do samego siebie było oznaką popadania w obłęd. To skłoniło go do rozmyślań nad tym, co takiego działo się w głowie czekoladowej kocicy. Do tej pory wydawała się całkiem miła. Czasem bez powodu lizała go po łebku, pocieszała go lub pytała, jak minął mu trening. Wtedy zachowywała się normalnie. Ale teraz przechodziła samą siebie. Komar zawsze uważał ją za trochę dziwną — w końcu, dlaczego miałaby się tak do niego łasić? — choć nie sądził, że już wkrótce brązowooka zacznie prowadzić rozmowy z nieistniejącym kotem, do którego zwracała się per “Centuriowa Łapa”. Tak właściwie pręgowany kojarzył jedną Centurię. Była to czarno-biała kotka, która przebywała razem z nim w kociarni. Jej jednak tutaj nie było i tego mógł być pewien. Dlaczego więc Fląderka próbowała się z nią porozumiewać, jakby Centuria znajdowała się tuż obok? Dlaczego często przepraszała za jej zachowanie, skoro dymna nie odezwała się nawet słowem do czekoladowego? Przez cały ten czas, gdy szylkretka prowadziła konwersacje z powietrzem, Komarza Łapa mógł jedynie patrzeć na nią tym samym pustym wzrokiem, choć w głębi odczuwał zdziwienie. Czasem też kierował spojrzenie w stronę Błota, który zazwyczaj wyglądał na dobitnie skonfundowanego, choć tylko wzruszał ramionami i zajmował się swoimi sprawami.
Srebrzysty nieraz zastanawiał się, jak sprawić, by Fląderka zaprzestała tych swoich jednostronnych rozmów. Przez długi czas nie był jednak w stanie obmyślić żadnego planu. Nie miał zresztą na to czasu, ponieważ za dnia zajmował się treningami z Szumiącą Wyspą. W końcu jednak, gdy pewnego dnia wpadł na Niedźwiedziówkowy Pył, przypomniał sobie o tych jagodach, o których mu opowiadała. Nie pamiętał już nawet dokładnie, jak się nazywały. Wiedział jednak, że bura mówiła o nich jak o czymś niezwykle smacznym, rzadkim i pożądanym. Podobno każdy kot marzył tylko o tym, by sok z tych jagód choćby musnął jego język i pozwolił mu poczuć swój słodki, niebiański smak. Brązowooki zaczął zastanawiać się, czy podarowanie Fląderce tych jagód nie pomogłoby jej odzyskać rozumu. Wojowniczka twierdziła, że mają wręcz cudowne właściwości. Może gdyby odrzutkowi udało się ich spróbować, wszystko wróciłoby do normy? Komar był już trochę zmęczony tymi niekończącymi się dyskusjami, które nie pozwalały mu odpocząć w ciszy i spokoju. Błoto chyba również miał ich dość. Uczeń tak właściwie często nieświadomie przybierał minę biało-czekoladowego kocura, gdy szylkretka znowu zaczynała odzywać się do siebie. Nie wiedział, jak powinien się zachować w takiej sytuacji, toteż bezwstydnie zżynał reakcję od drugiego kocura. Robił to dosyć często. Właściwie niemal codziennie. Gdy nie wiedział, jak zareagować, po prostu naśladował ruchy swojego rozmówcy lub kotów wokół.
Przewrócił się na drugi bok w swoim posłaniu, by spojrzeć na Fląderkę i Błoto. Był wczesny ranek, a dwójka kotów jeszcze spała. Taki scenariusz zdarzał się bardzo często. Komar zazwyczaj wstawał, gdy pierwsze promienie słońca dopiero przedzierały się do legowiska przez wejście. Potem czekał chwilę, a gdy już mu się zachciało, szedł do azylu, by poczekać na swojego mentora. Tym razem zdecydował jednak, że wreszcie zrealizuje swój plan i podaruje kotce czarne jagody. Podniósł się więc z miejsca, nie starając się zbytnio zachować ciszy. Stąpał ciężko po ziemi, otrzepywał się śmiało z gałązek i piór, które zaplątały mu się w futro, a także ziewał przeciągle. Gdy to robił, ucho szylkretki drgnęło, a już po chwili sennie otworzyła ona brązowe ślepia i wlepiła je w Komara.
— Nie śpisz już? — spytała, po czym przeniosła spojrzenie gdzieś w dal. — Dzień dobry, Centuriowa Łapo. Dlaczego wstajecie dziś tak wcześnie? — dodała, a jej pyszczek rozwarł się w ziewnięciu.
Czekoladowa nawet dobrze nie otworzyła oczu, a już rozmawiała z tą swoją wyimaginowaną przyjaciółką. To jeszcze bardziej utwierdziło ucznia w przekonaniu, że będzie musiał odnaleźć jagody, które zbierał wraz z Niedźwiedziówkowym Pyłem, i podarować je Fląderce.
— Idę — odparł, zwracając na siebie uwagę kocicy.
— Na trening? Zazwyczaj wychodzisz później… Czy coś się zmieniło? — mruknęła, a jej brwi zmarszczyły się w zmartwieniu. — Mam nadzieję, że się wyspałeś.
Po tych słowach szylkretka ponownie spojrzała wprost na ścianę legowiska, a jej mina szybko przybrała wręcz przerażony wyraz.
— Och, Centurio… Nie mów takich rzeczy o moim synku… — westchnęła brązowooka, po czym zerknęła na Komarzą Łapę tym samym przepraszającym wzrokiem, którym obdarzała go za każdym razem, gdy karciła tę całą Centuriową Łapę za powiedzenie czegoś niestosownego. Czegoś, czego srebrzysty nigdy w życiu nie usłyszał. Choć może to i lepiej.
Uczeń nie skomentował zachowania szylkretki, a zamiast tego opuścił wysepkę. Podobno azylu aż do wyruszenia pierwszego patrolu pilnował wartownik, lecz z legowiska, w którym spał Komar, nie wyruszały żadne patrole, toteż nikt nie mógł dopilnować, by srebrzysty nie zaczął szwendać się po terenach z samego rana. Dzięki temu udało mu się bez problemów przekroczyć rzekę i rozpocząć przeprawę przez łąki, by dotrzeć do tego samego lasu, który odwiedził wraz z Niedźwiedziówkowym Pyłem. Musiał pamiętać jeszcze o tym, by najpierw upolować ptaka, do którego mógłby włożyć jagody. Wojowniczka mówiła w końcu, że zrobienie kotom niespodzianki jest lepsze niż podanie im jagód wprost pod łapy, i tego Komar postanowił się trzymać. Lepiej będzie, jeśli kocica będzie mogła pozytywnie się zdziwić, szamiąc swoją piszczkę. Tak samo, jak Spopielona Alga. Pamiętał, jak oblizywała się ze smakiem po zjedzeniu rudzika. Komar był niezwykle zadowolony z siebie, że udało mu się dostarczyć starszej ten rarytas na czas, ponieważ podobno z samego rana czarno-biała została odnaleziona martwa w swoim posłaniu. Srebrzysty nie do końca jeszcze pojmował, co tak naprawdę oznaczała śmierć. Od Niedźwiedziówkowego Pyłu dowiedział się jednak, że śmierć oznaczała, że kot już nigdy nie będzie mógł skosztować tych jagód. Dobrze więc, że Alga miała okazję ich spróbować, nim umarła.
Gdy Komarza Łapa przemierzał tereny Klanu Nocy, w pewnym momencie do jego nozdrzy dotarła smakowita woń. Sprawiła, że w jego pyszczku nagromadziło się tyle śliny, że musiało to oznaczać, iż zwierzyna była blisko. Zawsze właśnie w ten sposób rozpoznawał moment, w którym powinien się skupić i rozejrzeć za zwierzątkiem do upolowania, gdyż musiało znajdować się niedaleko. Stanął więc jak wryty i zaczął rozglądać się dookoła. Jego wzrok nie był najlepszy, lecz już po chwili udało mu się dostrzec między zielenią brązową plamę z dziobem i skrzydłami. Srebrzysty instynktownie oblizał pysk, po czym przypadł brzuchem do ziemi, tak jak uczyli go Szumiąca Wyspa i Niedźwiedziówkowy Pył. Może i nie miał zbyt dobrej pamięci do nazw przedmiotów czy różnych opowieści, ale przynajmniej z łatwością zapamiętywał ruchy. Dawało mu to sporą przewagę podczas treningów, walk i polowań. Zawsze pojawiał mu się wtedy w głowie obraz biało-niebieskiego kocura, a Komar potrafił przywołać w myślach sekwencję ruchów, którą tamten wykonał, by móc ją powtórzyć. Teraz zrobił tak samo, powoli stawiając kroki w stronę ptaka.
Gdy był już wystarczająco blisko, odbił się tylnymi łapami od ziemi i złapał zwierzynę w szpony, by następnie skręcić jej kark. Potem ostrożnie chwycił ptaka w zęby, przypominając sobie słowa Niedźwiedziówkowego Pyłu o tym, że musi dostarczyć go danemu kotu w całości, a nie w kawałkach. Teraz został mu już tylko ostatni krok do zrealizowania — odnalezienie czarnych jagód. Ostatnim razem wypatrzyła je wojowniczka, dlatego trochę martwił się, czy sam da radę je znaleźć. Wiedział już jednak, jak wyglądają i pachną, więc nie powinno być z tym problemu. Gdy dotarł na skraj lasu, nawet się nie zawahał i od razu ruszył w jego głąb, rozglądając się dookoła. Poszukiwania zajęły mu trochę czasu, ale w końcu udało mu się znaleźć krzew, na którym rosły upragnione jagody. Tak samo, jak kilka księżyców temu, rozwarł dziób ptaka, po czym chwycił jagodę pazurem i wsunął mu ją do gardła. Następnie zamknął ptasi dziób i ponownie wziął zdobycz do pyska, by wrócić do azylu. Uwinął się z tą misją dosyć szybko, choć zapewne pierwszy patrol zdążył już dawno wyruszyć.
Komarza Łapa wrócił na wysepkę, gdzie zastał Fląderkę leżącą na posłaniu i wylizującą właśnie swoje futerko. Błota nie było w pobliżu. Srebrzysty podszedł do szylkretki i położył przed nią ptaka.
— Rarytas… — oznajmił, wskazując na niego palcem.
Pysk czekoladowej rozpromienił się w uśmiechu, gdy spojrzała na piszczkę.
— No proszę! — miauknęła, wyraźnie wzruszona gestem młodszego. — Wiedziałam, że jesteś bardzo zdolny. Szumiąca Wyspa musi dobrze cię szkolić — pochwaliła go, po czym wzięła pierwszy kęs zwierzyny. Potem kolejny, aż w końcu zjadła ją całą i oblizała pyszczek.
Uczeń wpatrywał się w nią zniecierpliwiony. Czy Centuriowa Łapa już zniknęła? Czy wreszcie będzie mógł przestać słuchać przeprosin Fląderki? Spodziewał się, że czekoladowa zaraz mu podziękuje za podarek, jednak ona milczała. Po chwili większość jej brązowych oczu pochłonęła czerń. Komar nie rozumiał, co działo się z odrzutkiem. W pewnym momencie mięśnie szylkretki zaczęły się rozluźniać, a jej głowa powoli opadła na posłanie. Jeszcze przez moment ślepia Fląderki pozostawały otwarte, lecz kilka uderzeń serca później jej powieki opadły. Czy zasnęła? Jej bok jeszcze unosił się i opadał, dając do zrozumienia, że starsza wciąż żyła. Zanim przestał się poruszać, Komar zdążył odwrócić od niego wzrok. Musiał przecież udać się na trening, więc opuścił wysepkę i skierował się w stronę azylu, gdzie zamierzał zaczekać na Szumiącą Wyspę.
[1518 słów]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz