Od Niedźwiedziówkowej Łapy (Niedźwiedziówkowego Pyłu) CD. Przypalonej Łapy (Mila)

Przeszłość

— Mamo? To znaczy… Niedźwiedziówkowa Łapo? — miauknął niepewnie, spoglądając na rodzicielkę.

Kocica odwróciła łeb w jego kierunku ze skonfundowaniem. Czego ten pchlarz znowu od niej chciał? Wystarczy, że go wychowała — a raczej wykarmiła, bo o wychowaniu nie było tu mowy. Dlaczego wciąż zawracał jej głowę, mimo że opuścili już żłobek i każde z nich poszło w swoją stronę? Dobrze chociaż, że nie próbował zwracać się do niej per “mama”. Nie znosiła tego słowa. Czuła obrzydzenie na sam jego wydźwięk. Ba! Nawet gdy tylko o nim pomyślała, czuła na języku niesmak. Nie chciała być żadną “mamą”, “matką” czy nawet “rodzicielką”. Ta rola zupełnie do niej nie pasowała. Sprowadziła na świat czwórkę kociąt tylko po to, by mieć pretekst do dołączenia do klanu i móc dalej siać zamęt. Te kocięta nie były niczym więcej niż zwykłą kartą przetargową. Niedźwiedziówka nie czuła się z nimi związana. No, może poza Narwaną Łapą, która była tak podobna do Wieleniego Szlaku, że... zapewne stanowiła jej drugie wcielenie. Na nią bura kocica od samego początku patrzyła łagodniej niż na jej dwóch braci. Mimo wszystko nie starała się jednak szczególnie, by utrzymać z nią pozytywną relację. W końcu i tak była tylko skutkiem ubocznym pragnienia Niedźwiedziówki, by podbić klanowe tereny.

— Czego chcesz? — warknęła w końcu, gdy ocknęła się z zamyślenia i przypomniała sobie, że przed jej pyskiem wciąż stoi ten wnerwiający lisi bobek.

Przypalona Łapa wreszcie odwrócił od niej wzrok i wbił spojrzenie we własne łapy. Jego uszy powędrowały ku czaszce, a Niedźwiedziówka mimowolnie przewróciła oczami na widok tego, jaką pokraką był jej syn. Nie mogła uwierzyć, że naprawdę płynęła w nim jej krew. Stać go było na więcej. Z nią za matkę mógł wyrosnąć na silnego, morderczego wojownika, a zamiast tego miał zostać popychadłem całego klanu.

— Myślałem, że... może moglibyśmy spędzić ze sobą trochę... czasu? — zapytał nieśmiało, jeszcze bardziej kuląc się przed obliczem matki.

Wyglądał tak żałośnie, że pręgowana miała ochotę uderzyć go w pysk i wykrzyczeć mu, żeby zaczął zachowywać się jak prawdziwy kocur, a nie jak mysz. Tylko przynosił jej wstyd na oczach wszystkich. Lada moment Nocniacy zaczną uważać, że Niedźwiedziówka powinna zabrać ze sobą te pokraki, jakimi były jej dzieci, i wrócić do samotniczego życia, bo tylko marnują zasoby klanu.

— To źle myślałeś — odparła, nie rezygnując z wrogiego tonu. — Lepiej wracaj na trening, bo nie chcę więcej słuchać twojego jojczenia! Póki nie zostaniesz najlepszym wojownikiem, jakiego widział Klan Nocy, nie pokazuj mi się na oczy — dodała szeptem, pochylając się nad jego uchem.

Na jej słowa dymny kocurek wreszcie podniósł na nią wzrok. Przez moment wpatrywał się w nią, jakby poczuł się zraniony, po czym szybkim krokiem zniknął z pola widzenia Niedźwiedziówki. Ta prychnęła pod nosem. Żałosne. Doprawdy żałosne, że doczekała się tak słabego potomka. Była stworzona do czegoś lepszego niż niańczenie sowich wypluwek. Sama była w stanie stworzyć coś lepszego niż ta trójka pokracznych kociąt. Jeszcze przyjdzie czas jej sławy. Tym bardziej teraz, gdy udało jej się zagrzać miejsce wśród klanów.

* * *

Jakiś czas temu

Wszystko szło zgodnie z jej niecnym planem. Udało jej się roznieść po obozie plotki o tym, że Gąbczasta Perła nie radzi sobie z obowiązkami medyka, a także że planuje niedługo odejść na spoczynek. Udało jej się również utwierdzić Nocniaków w przekonaniu, że Klekoczący Bocian wciąż nienawidzi swojej posady i po odejściu Gąbki na emeryturę nie poradziłby sobie dobrze jako główny medyk. Te informacje dotarły już do uszu niemal każdego kota w Klanie Nocy, a mimo to nikt nawet nie podejrzewał, że to Niedźwiedziówkowy Pył mogła być autorką tych jakże prawdziwych plotek. Nikt nie podejrzewał jej także o to, że to ona jako pierwsza zaczęła spekulować, iż Rogaty Flaming w rzeczywistości nie przepadał za kotkami i podobały mu się kocury. To wszystko było takimi bzdurami, że burasce chciało się śmiać na myśl o tym, że niektóre koty naprawdę wierzyły w te bujdy. Cóż, ona od zawsze była przecież bystra i miała dar przekonywania innych do swojej racji. Jednak to, co myślał tłum, nie było dla niej istotne. Liczyło się jedynie to, co o tym wszystkim myślał ród królewski — choć szczególną uwagę kierowała w stronę jednego z jego członków. Chodziło rzecz jasna o Błękitną Lagunę. Kocur, jak jej się zdawało, nie miał obecnie nikogo na oku. Niedźwiedziówka nie miała pojęcia, dlaczego sprawił sobie dzieciaka z Wężynowym Kłem, lecz była niemal pewna, że ta dwójka nie żywiła do siebie żadnych większych uczuć. Ten miot był chyba czystym przypadkiem, jakąś wpadką. Pręgowana nie rozumiała, z jakiego powodu do niego doszło, ale nie jej było to oceniać. Ważne, że Błękitna Laguna był wolny, a także miał tylko jednego potomka, który w dodatku, według opinii publicznej, mógł się nawet nigdy nie rozmnożyć!

Niedźwiedziówkowy Pył już od początku zamierzała wykorzystać plotki, które sama rozsiała, do własnych celów. Musiała tylko jakoś przedostać się przed oblicze Błękitnej Laguny i użyć swoich zdolności perswazyjnych, by przekonać go do swojej racji. Całe życie trenowała do tej chwili. Wszystkie rozmowy, wszystkie zmanipulowane koty — to wszystko było niczym w porównaniu z tym, co chciała uczynić teraz. Dzięki swojemu planowi wreszcie będzie miała okazję zabłysnąć w oczach Nocniaków. Wreszcie wspięłaby się na wyżyny hierarchii i mogłaby patrzeć z góry na tych wszystkich nieudaczników. Będzie śmiać się z tych, którzy całe życie spędzili w Klanie Nocy i nigdy nie byli w stanie awansować, mimo że ona potrafiła to zrobić jako była samotniczka. O ile oczywiście jej plan się powiedzie — lecz oczywiste było, że wszystko pójdzie po jej myśli. W końcu zaplanowała go tak starannie i dokładnie. Uwzględniła w nim każdą przeszkodę, na jego potrzeby przeanalizowała charaktery innych kotów, a także dokładnie oceniła własne umiejętności. Była pewna, że w swojej głowie miała właśnie klucz do sukcesu.

Wojowniczka siedziała właśnie w obozie, wypatrując biało-czarnego, niezwykle dostojnego i przystojnego kocura, z którym koniecznie musiała zamienić kilka słów. Miała nadzieję, że już za moment przemknie obok niej, dając jej wyśmienitą okazję do rozmowy w cztery oczy. Jak się okazało, siły wyższe szybko wysłuchały jej próśb, gdyż sprawiły, że Błękitna Laguna właśnie pojawił się w polu widzenia Niedźwiedziówki, zmierzając do wyjścia z azylu. Lepiej być nie mogło! Pręgowana od zawsze wiedziała, że los miał ją w opiece i za każdym razem działał na jej korzyść. Ten niewielki znak od Wszechświata, świadczący o tym, że nad nią czuwa, tylko i wyłącznie podsycił jej zapał i dodał motywacji. Od razu podniosła się z miejsca i poczęła gonić za białą końcówką książęcego ogona, który właśnie zniknął w wyjściu z obozu. Cieszyła się niezmiernie, że będzie miała okazję porozmawiać z zastępcą na osobności. Właśnie tego potrzebowała.

Spostrzegła go już na drugim brzegu rzeki i sama bez wahania zanurzyła się w wodzie, płynąc w stronę biało-czarnego. Kocur ruszył przed siebie, lecz już niedługo później zdołała go dogonić. Zrównała się z nim krokiem. Krople wody skapywały z jej futra, ciążąc na nim, bo Niedźwiedziówka nie miała nawet czasu się otrzepać. Zastępca zwrócił w jej stronę zdziwiony wzrok, lecz mimo wszystko milczał, czekając, aż to ona rozpocznie rozmowę.

— Dzień dobry, książę Błękitna Laguno — mruknęła podniosłym tonem, lecz zaraz potem przybrała dość zmartwiony wyraz pyska. — Jako przykładna członkini Klanu Nocy mam pewne obawy związane z ostatnimi plotkami, które panoszą się po klanie. Czy już o nich słyszałeś? — zaczęła.

— Dzień dobry — odparł zastępca, pozwalając sobie na krótką pauzę. — Oczywiście, że już o nich słyszałem. Każdy, kto ma uszy, zdążył się o nich nasłuchać. Poza tym chyba nie sądzisz, że jako zastępca nie wiedziałbym, co dzieje się w klanie? — prychnął cicho, po czym spojrzał przed siebie. — W każdym razie niektóre koty muszą mieć za dużo wolnego czasu i za mało rozumu, by rozpowiadać takie rzeczy wśród wszystkich Nocniaków — kontynuował.

Nie wiedział nawet, że właśnie rozmawiał z kotem, który zapoczątkował to wszystko. Po chwili ponownie spojrzał na Niedźwiedziówkę, tym razem z nieco większym zaciekawieniem.

— A jakież to obawy tak cię trapią w związku z tymi plotkami? — zapytał. — Mam nadzieję, że nie dałaś się wciągnąć w wir tych bzdur — dodał, a w jego głosie pobrzmiewał kpiący ton, który nie spodobał się burasce.

— Czy ja wiem, czy takich bzdur. Ostatnio sporo czasu spędzam z Gąbczastą Perłą i muszę przyznać, że nie jest z nią najlepiej. Staram się, jak mogę, by pomóc jej dojść do siebie. Więc w tym akurat plotki mogą mieć rację — zaczęła, obawiając się, że zaraz jej plan się posypie. Musiała jednak pozostawać dobrej myśli. — Nie wiem co prawda, jak bardzo prawdziwa jest ta plotka o… Rogatym Flamingu. To przecież twój syn, prawda? Uważasz, że księciu naprawdę mogą podobać się jedynie kocury?

Błękitna Laguna uniósł nieznacznie brwi, słysząc jej wypowiedź. Przez moment milczał, chyba niezbyt zadowolony z pytania, które mu zadała.

— Rogatemu Flamingowi należy się szacunek, niezależnie od tego, kto mu się podoba — odparł chłodno. — Nie widzę powodu, by roztrząsać takie sprawy. Poza tym, skąd w ogóle wzięłaś tę plotkę? — dodał. — Mam nadzieję, że nie zamierzasz powtarzać mi każdej niedorzeczności, jaką usłyszysz w obozie.

Tym razem to Niedźwiedziówkowy Pył się oburzyła. Czuła, że sytuacja powoli wymyka się spod kontroli, choć wciąż próbowała przekonać samą siebie, że uda jej się coś ugrać w rozmowie z zastępcą.

— Zgadzam się z tobą, Błękitna Laguno. Darzę twojego syna ogromnym szacunkiem, tak samo, jak resztę rodziny królewskiej. Nie mam najmniejszego problemu z tym, że mogą podobać mu się kocury i nie zamierzam wtrącać się w jego życie prywatne — zaczęła. — Martwię się jedynie o to, że przez upodobania księcia ród nie doczeka się kolejnych członków, jeśli wiesz, o co mi chodzi — wyjaśniła.

Biało-czarny kocur przystanął nagle, a jego ogon zaczął kołysać się na boki.

— I co w związku z tym? — zapytał w końcu, zadzierając brodę. — Książęta to nie króliki. Nie potrzebujemy całej gromady potomstwa — mówił dalej, po czym umilkł, mrużąc ślepia.

Bura również milczała, czując, że Błękitna Laguna ma jeszcze coś do powiedzenia.

— Poza tym Rogaty Flaming sam jest w stanie decydować o swoim życiu. To nie w twoim interesie leży to, czy ród królewski przetrwa, czy nie. Prosiłbym, żebyś zostawiła tę sprawę kotom, które przynależą do tego grona.

Koniuszek ogona pręgowanej drgnął nieznacznie. Wnętrze jej głowy właśnie płonęło, lecz starała się tego nie okazywać. Jej wyraz pyska pozostawał niemal kamienny.

— Nie wątpię w to, że jesteście w stanie sprawić, by ród przetrwał. Macie w końcu genialne umysły i zostaliście stworzeni do sprawowania władzy oraz podejmowania strategicznych decyzji — mruknęła. — Chciałam jedynie podzielić się z księciem pomysłem, który zrodził się w mojej głowie, gdy dotarły do mnie te wszystkie plotki. Biorąc pod uwagę stan Gąbczastej Perły oraz zachowanie Klekoczącego Bociana, doszłam do wniosku, że Klan Nocy nie może czekać, aż któreś z książąt zdecyduje się na miot z wybrankiem swojego serca. Jeśli Gąbczasta Perła rzeczywiście odejdzie do starszyzny, klan pozostanie pod opieką Klekoczącego Bociana, który najwyraźniej nie radzi sobie z obowiązkami tak dobrze, jak mogłoby się wydawać — kontynuowała poważnym tonem.

— Doprawdy interesujące — wtrącił Błękitna Laguna. — Czyli według ciebie członkowie rodu królewskiego powinni podejmować decyzje na podstawie plotek krążących po obozie? Rozumiem, że mogą budzić obawy, ale mimo wszystko to tylko plotki — prychnął, a jego mina nieco zrzedła. — Skoro jednak poświęciłaś tyle czasu na rozmyślania o przyszłości klanu, z pewnością masz coś wartego mojej uwagi. Jaki właściwie jest twój pomysł?

Wreszcie nadeszła ta chwila. Brązowooka wlepiła zatroskane spojrzenie w zastępcę, starając się wyglądać niewinnie i potulnie.

— Doszłam do wniosku, że gdyby zaszła taka potrzeba, byłabym gotowa sprowadzić na świat miot złożony z książąt. Wykarmiłabym je i wychowała. Jedno z nich mogłoby wtedy zostać uczniem medyka i zdobyć wykształcenie pod okiem Gąbczastej Perły, zanim ta odejdzie do starszyzny — przyznała wprost.

Zastępca przez chwilę wpatrywał się w nią, po czym zaśmiał się pod nosem, jakby nie dowierzał własnym uszom.

— Musisz mieć doprawdy wysokie mniemanie o sobie, skoro proponujesz mi coś tak niedorzecznego. Gdybym chciał powiększyć ród o kilku członków, znalazłbym kotkę lepszą od ciebie na pstryknięcie palca — zauważył, marszcząc brwi. — Nie urodziłaś się nawet w Klanie Nocy. Dlaczego więc uważasz, że nadajesz się do wydania na świat przyszłych książąt?

Niedźwiedziówkowy Pył zacisnęła szczękę, po czym wyszczerzyła się w uśmiechu. Frustracja narastała w niej z każdą chwilą. Dlaczego Błękitna Laguna musiał stawiać taki opór?

— Ponieważ, książę Błękitna Laguno, jestem do tego chętna. Chyba lepiej, by książęta zostały wychowane przez kogoś, kto naprawdę tego pragnie, niż przez kogoś, kto został do tego zmuszony, czyż nie? Chyba że nie zależy wam na dobrostanie kociąt, a jedynie na tym, by pochodziły z czystej krwi — wycedziła.

Biało-czarny fuknął pod nosem.

— Dosyć tego — oznajmił chłodno. — Twoja propozycja zostaje odrzucona. Wracaj do azylu i nie zawracaj mi więcej głowy takimi głupstwami — dodał, po czym bez słowa odszedł od burej.

Wojowniczka nie zamierzała go gonić, lecz jedno wiedziała na pewno — to jeszcze nie koniec. Nie mogła pozwolić, by jedna nieudana rozmowa przekreśliła jej plany. Jeszcze przekona Błękitną Lagunę do przyjęcia swojej propozycji. Nieważne, jak daleko będzie musiała się posunąć. Była gotowa nawet zamordować Rogatego Flaminga, byleby osiągnąć swój cel.

Gdy obserwowała oddalającego się zastępcę, w jej głowie zrodził się kolejny genialny pomysł. A gdyby tak wrobić Błękitną Lagunę w ojcostwo po jego śmierci? Martwi nie mają przecież głosu. Gdyby zaszła w ciążę z samotnikiem, a następnie zamordowała wielmożnego pana zastępcę, mogłaby wmówić klanowi, że to on był ojcem jej kociąt. W końcu jak trudno byłoby przekonać tę bandę skończonych idiotów do takiego kłamstwa? Nocniacy bez mrugnięcia okiem uwierzyli w plotki, które rozniosła. Dlaczego mieliby nie dać wiary jej słowom, gdyby oznajmiła, że jej kocięta należą do rodu królewskiego? Na dodatek mogłaby zyskać poparcie Gąbczastej Perły — przecież miała ją owiniętą wokół pazura.

Na jej pysku pojawił się ohydny uśmiech. Biedny Błękitna Laguna. Nawet nie zdawał sobie sprawy, że podczas tej rozmowy przypieczętował swój los. Wystarczyło, że zgodziłby się pozwolić Niedźwiedziówkowemu Pyłowi wychować książęta. Teraz jednak zapłaci za swoją upartość. Pręgowana oderwała wzrok od jego sylwetki, która ledwie majaczyła pośród zieleni, i ruszyła w stronę azylu.

* * *

Gdy wkroczyła do obozu, wiedziała, dokąd ma się udać. Skoro chciała zyskać poparcie dymnej, musiała sprawić, by Gąbczasta Perła uwierzyła, że kocięta naprawdę będą dziećmi Błękitnej Laguny. Właściwie wcale nie musiała — była pewna, że medyczka i tak zgodziłaby się przytaknąć każdemu jej słowu. Jeśli jednak pozwoli jej w to uwierzyć, będzie zachowywała się wiarygodniej, gdy przyjdzie jej bronić królewskiego rodowodu “książąt”. Poza tym Gąbczasta Perła nie będzie mogła w przyszłości wyciągnąć kłamstwa Niedźwiedziówki na światło dzienne, skoro nie będzie wiedziała, że jest ono kłamstwem. Bura nie zamierzała więcej ryzykować, pozwalając Gąbce wiedzieć więcej, niż powinna. Już i tak była świadkiem morderstwa Mewiego Puchu i jako jedyna w Klanie Nocy wiedziała, że wojowniczka nie jest tym, za kogo się podaje.

Owszem, mogłaby wykorzystać tę wiedzę przeciwko Niedźwiedziówce. Jednak dopóki nie dowie się, że kocięta w rzeczywistości nie są dziećmi Błękitnej Laguny, będą bezpieczne. Nikt nie zmyje im lotosu z czoła, jeśli będą miały w sobie krew księcia. Na dodatek zastępcy. Pręgowana do końca życia będzie mogła chwalić się tym, że urodziła koty należące do rodu, a jej przyszli potomkowie będą dumnie nosić krwiste oznaczenie na swoich pyskach.

Niedźwiedziówkowy Pył zanurzyła głowę w półmroku lecznicy. Od razu napotkała parę brązowych oczu. Były niezwykle urodziwe — i to nie tylko według buraski! Każdy, kto w nie spojrzał, mógłby zakochać się od razu. Gąbczasta Perła zapewne niejednemu kocurowi złamała serce samym faktem, że była medyczką i nie wolno jej było wiązać się z nikim. Wojowniczka szybko jednak oderwała wzrok od przyjaciółki, by rozejrzeć się po legowisku. Na szczęście nie dostrzegła w nim tego brudnego, leniwego kleszcza, jakim był Klekoczący Bocian. Uśmiechnęła się, wyprostowała i pewnym krokiem weszła do środka, jakby była panią tego miejsca. Tak właściwie spędzała tu więcej czasu niż w legowisku wojowników! Była niczym wrzód na ogonie dymnej kocicy, która nie mogła się nawet sprzeciwić. Doskonale wiedziała, co spotkałoby Senną Łzę, gdyby odważyła się wygonić Niedźwiedziówkę z lecznicy.

Wojowniczka położyła się na jednym z legowisk, które tak właściwie już do niej należało. Zawsze, gdy odwiedzała Gąbczastą Perłę, rozkładała się na nim jak prawdziwa księżniczka. Dymna patrzyła teraz na nią z miną, która mówiła mniej więcej: “Czego chcesz tym razem?”. Niedźwiedziówka parsknęła śmiechem, nim zdążyła mruknąć:

— Ten pchlarz znowu ucieka od obowiązków? Typowe — stwierdziła, komentując nieobecność asystenta czarnofutrej. — Choć nie powiem, że mi to przeszkadza. Przynajmniej możemy sobie tu porozmawiać na osobności o absolutnie wszystkim... — dodała, uśmiechając się pod nosem.

— Czyżbyś miała mi coś ważnego do powiedzenia? — westchnęła w końcu księżniczka, strzepując ogonem.

Niedźwiedziówkowy Pył parsknęła śmiechem.

— Och, Gąbeczko, jak ty mnie dobrze znasz! — mruknęła, na co medyczka przewróciła oczami. Czyżby wstała dziś lewą łapą? A może coś ją ugryzło? Wydawała się jakaś nie w humorze. Dobrze, że pręgowana zamierzała jeszcze bardziej ją dobić.

— W takim razie, na co czekasz? Mów — zażądała dymna, zadzierając brodę.

Wszystkie księżniczki były jednak takie same. Zadufane. Zapatrzone w siebie. Przekonane, że są ponad wszystkimi kotami.

— No już, już. Lotos ci z głowy nie zniknie, jeśli chwilę się z tobą podroczę — zachichotała, posyłając medyczce figlarny uśmiech. Widząc jednak poważną minę kotki, postanowiła wreszcie przejść do sedna. — Cóż, chciałam ci tylko przekazać, że już wkrótce zostanę matką… Ale skoro cię to nie interesuje, to mogę sobie pójść — westchnęła dramatycznie, kręcąc głową.

Kątem oka spostrzegła, jak Gąbczasta Perła zamiera w miejscu, a futro na jej karku staje dęba. Wydawać by się mogło, że na moment wstrzymała nawet oddech, gdyż w lecznicy zapanowała przytłaczająca cisza. Niedźwiedziówka miała wrażenie, że atmosfera zgęstniała tak bardzo, że zaraz nie będzie się dało tu oddychać. Ponadto czarnofutra wpatrywała się w nią teraz tak morderczym wzrokiem, że gdyby mogła nim zabijać, Niedźwiedziówka już dawno padłaby trupem.

— No co? Czy to źle? — postanowiła skomentować. — Należy mi się kolejny miot po tym, jak te dwie pokraki uciekły z klanu. Nie mogę uwierzyć, że moi właśni synowie przynieśli mi taki wstyd! — zaczęła narzekać, jednocześnie machając koniuszkiem ogona. Po chwili cmoknęła jednak i ponownie wyszczerzyła kły. — No, ale mogę mieć pewność, że moje kolejne kocięta będą od nich o stokroć lepsze. W końcu będą miały w sobie krew samego zastępcy, będą przynależeć do królewskiego rodu… Ani ja, ani zresztą Złocisty Widlik na pewno nie pozwolimy im popełnić tych samych błędów co Przypalony Kasztan i Narcyzowa Łapa — dodała, uważnie obserwując pysk Gąbki. Wiedziała, że ta informacja będzie dla niej szokiem. Nie myliła się. Już po chwili mina dymnej gwałtownie się zmieniła. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, a brwi powędrowały ku górze.

— Żartujesz…?! — wydukała, robiąc krok do przodu. — Będziesz miała kocięta z Błękitną Laguną?! Jak… jak do tego doszło? Dlaczego? Jakim cudem on zgodził się na to, żeby mieć z tobą dzieci? Przecież jesteś… jesteś najmniej zaufaną członkinią tego klanu! Nie urodziłaś się tu, jesteś… samotniczką! Nigdy wcześniej nawet nie rozmawiałaś z Błękitną Laguną! — mówiła w szoku.

Niedźwiedziówka milczała, pozostawiając brązowooką w niepewności. Poczekała, aż futro kotki opadnie, a jej mięśnie nieco się rozluźnią.

— Cóż, powiedziałam mu, że po obozie ostatnio krążą nieciekawe plotki. No wiesz, o tym, że Rogatemu Flamingowi nie podobają się kotki, przez co nie spłodzi kolejnych książąt… — zaczęła spokojnie. — Mówiłam też, że jesteś bardzo zestresowana, a Klekoczący Bocian cały czas szlaja się gdzieś poza obozem…

— Nie byłabym zestresowana, gdyby nie ty! — wtrąciła Gąbczasta Perła.

— No już nie przesadzaj — fuknęła w odpowiedzi buraska, mierząc ją zirytowanym spojrzeniem. Kilka uderzeń serca później odchrząknęła. — Wracając… Stwierdziłam, że będę dobrą przyjaciółką i urodzę dla ciebie przyszłego ucznia. Czy nie brzmi to pięknie? Błękitna Laguna docenił moje poświęcenie dla sprawy i zgodził się na to, bym nosiła pod sercem jego potomków. Cieszysz się, Gąbeczko? — dokończyła.

Dymna zmarszczyła brwi, kładąc po sobie uszy.

— Nie wierzę w to, że tak łatwo się zgodził! — prychnęła. Niedźwiedziówka jednak milczała, wpatrując się w medyczkę ze śmiertelnie poważnym wyrazem pyska. — Nie… — wycedziła po chwili, a jej warga zadrżała. — Powiedz, że żartujesz! Nie jesteś jeszcze w ciąży, prawda…? — spytała drżącym głosem.

— Nie, jeszcze nie… — odparła pręgowana. — Poza tym, dlaczego tak bardzo tego nie chcesz? Czy to źle, że chcę ci pomóc? Przecież widzę, jak zapracowana jesteś, Gąbeczko… Wiecznie tylko sortujesz zioła albo wychodzisz, by je zbierać. Potrzebujesz kogoś, kto przejmie od ciebie część obowiązków — mówiła z udawaną troską. — Nie cieszysz się moim szczęściem, co? Ja pragnę ci pomóc. Ale pragnę też tych kociąt. Nawet nie wiesz, jak bardzo mi na nich zależy… Jesteś zła, że mi się powodzi? Że wreszcie odnajduję się w Klanie Nocy? Że w końcu znalazłam tu swoje miejsce? — westchnęła rozżalona.

— Mordercy nie powinni mieć miejsca w Klanie Nocy! — wycedziła dymna przez zęby. — To dziecko nie zostanie medykiem! Nie, póki ja żyję! — oznajmiła, marszcząc nos. — Nie potrzebuję ucznia, który będzie tak samo zepsuty, jak ty. Nie potrzebuję szkolić przyszłego truciciela! — mówiła cicho, na co bura prychnęła.

— A jednak jest powód, dla którego boisz się wypowiadać te słowa na głos — zauważyła, a Gąbka zamarła. — Wiesz dobrze, co się stanie, jeśli nie będziesz mnie słuchać. Ten dzieciak zostanie twoim uczniem albo tego pożałujesz — zagroziła jej.

Na to medyczka nie potrafiła znaleźć riposty. Umilkła, po czym powoli odsunęła się od wojowniczki, wlepiając spojrzenie we własne łapy.

— A teraz wybacz, Gąbczasta Perło, ale muszę już iść. Mam kilka spraw do załatwienia w związku z tym miotem… — wyjaśniła, podnosząc się z miejsca.

Otrzepała się, po czym ruszyła do wyjścia z lecznicy. Następnie opuściła również azyl i skierowała się w stronę terenów samotniczych. Musiała znaleźć jakiegoś głupca, który zgodzi się wyświadczyć jej pewną drobną przysługę.

* * *

Ponad księżyc później

Niedźwiedziówkowy Pył upatrzyła sobie pewnego samotnika. Nazywał się Kos. Był durny i niezwykle nieznośny, lecz zgodził się pomóc burasce zajść w ciążę. Nie musiała się nawet nadto starać, by go do tego przekonać. Kos wyglądał na takiego, który myśli, że każda kotka na niego leci, podobnie jak na jego żałosne podrywy. Wojowniczka nie znosiła jego ulizanego do tyłu futra na głowie ani skośnych, niebieskich oczu, w których zawsze widniał zawadiacki błysk. Miała ochotę go rozszarpać za każdym razem, gdy próbował z nią flirtować i zachowywał się, jakby łączyło ich coś więcej niż zwykła umowa. Mimo wszystko nie zamierzała szukać nikogo innego. Kos nadawał się do tej roboty idealnie, ponieważ był łudząco podobny do Błękitnej Laguny. Również miał czarno-białe futro i błękitne ślepia. Gdy pręgowana przemierzała samotnicze tereny w poszukiwaniu ofiary, przez chwilę pomyślała nawet, że między krzewami dostrzegła samego zastępcę, a nie jakiegoś bezklanowca. Miała tylko nadzieję, że kocięta, które urodzi, również będą tak bardzo przypominać Kosa, a co za tym idzie — także Błękitną Lagunę.
O ile te kociaki w ogóle przyjdą na świat… Niedźwiedziówka od jakiegoś księżyca, jeśli nie dłużej, starała się z Kosem o miot. Za każdym razem, gdy musiała spotkać się z samotnikiem i poinformować go, że medyczka wciąż nie wyczuła kociąt w jej brzuchu, przeklinała swój parszywy los. Przez chwilę myślała nawet, że może to z Kosem jest coś nie tak, jednak niedługo później okazało się, że rzeczywiście nosiła pod sercem kocięta. Niestety straciła je, zanim objawy ciąży stały się widoczne. Domyśliła się wówczas, że czarno-biały samotnik był w stanie podarować jej “książęta”. Po prostu z jakiegoś powodu umierały one w jej ciele jeszcze przed narodzinami.
Pręgowana była tym sfrustrowana. Bez problemu sprowadziła na świat swój poprzedni miot, więc dlaczego teraz było inaczej? Czy była już na to za stara? A może Klan Gwiazdy, o którym mówiły wszystkie klanowe koty, postanowił ją przekląć? W końcu na pewno działał na korzyść królewskiego rodu. Może chciał w ten sposób uchronić zastępcę przed śmiercią? Cóż, nie wiedział jednak, że Niedźwiedziówka nie zamierzała rezygnować. Nawet jeśli jacyś Gwiezdni Przodkowie chcieli inaczej.
Leżała teraz w lecznicy, podczas gdy Gąbczasta Perła grzebała w składziku. Klekoczącego Bociana znów nie było w środku, dlatego bura postanowiła ciężko westchnąć, a następnie się odezwać:
— Nawet nie wiesz, jak bardzo jestem zła, że cały czas tracę kocięta! — fuknęła, uderzając ogonem o ziemię.
Dymna zastrzygła uchem, zwracając pysk w stronę wojowniczki.
— Co się tak na mnie gapisz? Może wyraziłabyś jakieś współczucie, co? No chyba, że jesteś tylko zwykłą, bezduszną księżniczką — prychnęła, zdenerwowana na cały otaczający ją świat. Dlaczego jej plan cały czas się sypał? Do tego czasu powinna już mieć wszystko. Powinna być uwielbiana, kochana i szanowana. A zamiast tego wciąż była tylko zwykłą, szarą wojowniczką. Według niektórych nawet szemraną!
— Przykro mi, Niedźwiedziówko — odezwała się w końcu medyczka. — Za bardzo się tym przejmujesz. Stres źle wpływa na ciążę — dodała, po czym wyciągnęła ze składziku jakąś roślinę.
Było to skupisko żółtych, okrągłych kwiatów osadzonych na łodydze o miękkich liściach. Miały ostry zapach, który już zdążył wwiercić się w nozdrza pręgowanej. Gąbczasta Perła często podawała to zioło wojowniczce, twierdząc, że jest dobre dla ciężarnych kotek. Podobno redukowało stres i miało sprawić, że kocięta przyjdą na świat silniejsze.
Brązowooka położyła zioło przed Niedźwiedziówką. Jej wyraz pyska był zatroskany, co sprawiało wojowniczce przyjemność. Uznała to za oznakę, że Gąbka powoli się do niej przyzwyczaja, a może nawet przywiązuje — a właśnie na to liczyła. Mimo wszystko chciała, by medyczka ufała jej bezgranicznie. By nie była w jej obecności taka spięta, lecz zamiast tego traktowała ją jak prawdziwą przyjaciółkę. Kocica podziękowała jej skinieniem głowy za zioło, po czym bez wahania wzięła je do pyska.

* * *

Po śmierci Błękitnej Laguny

“Dzisiejszej nocy straciliśmy Błękitną Lagunę” — te słowa odbijały się w głowie Niedźwiedziówki jeszcze długo po tym, jak wszystkie koty zdążyły się rozejść i wrócić do swoich obowiązków. Ona zaś siedziała na uboczu, ze zwieszoną głową, wbijając pazury w ziemię. Słowa nie były w stanie opisać, jak bardzo była sfrustrowana. Wciąż nie była w ciąży. “Durny Kos!” — przeklinała go w myślach. Miało być tak pięknie! Miała sprowadzić na świat książęta! Miała zostać matką kociąt, które znajdą się na samym szczycie hierarchii! Zamiast tego została z niczym. No, może poza głupim, zapchlonym samotnikiem, który myślał, że pręgowana się w nim zakochała i zamierzała zostać jego partnerką. Co za ciołek. Nie chciała mieć z nim nic do czynienia! Gdyby Błękitna Laguna zgodził się, by urodziła jego kocięta, Kos wcale nie byłby jej potrzebny!

Teraz musiała jednak obmyślić kolejny, zupełnie nowy plan, choć w jej głowie panowała pustka. Jak inaczej mogłaby wkupić się w łaski królewskiego rodu? Jak sprawić, by reszta Nocniaków zaczęła patrzeć na nią z podziwem? Jak sprawić, by cały klan zainteresował się właśnie nią? Nagle przyszła jej na myśl Czyhająca Murena, która została teraz zastępczynią. Niedźwiedziówka już kiedyś próbowała ją omamić, lecz księżniczka za każdym razem zbywała jej zaloty. Czy powinna spróbować ponownie? Przecież Murena nie miała już tego głupiego partnera. Była wolna. Czy na pewno nie skusiłaby się na odrobinę miłości ze strony tak pięknej i bystrej kocicy jak Niedźwiedziówkowy Pył?

Poza Mureną była jeszcze jej siostra — Pierzasta Kołysanka. Ta była ogrodniczką i bura widywała ją raczej rzadko, gdyż kocica często przebywała na swojej wyspie. Jeśli jednak plan z zastępczynią nie wypali, Niedźwiedziówka będzie skłonna nieco ubrudzić sobie łapki, byle tylko przypodobać się srebrzystej kocicy. Zostanie partnerką kogoś z rodu za wszelką cenę.

— Hej, Niedźwiedziówkowy Pyle — rozległ się głos, na którego dźwięk bura ocknęła się z zamyślenia.

Podniosła wzrok, a jej oczom ukazała się nie kto inny, jak sama Gąbczasta Perła.

— Szkoda, że jednak nie doczekałaś się kociąt z Błękitną Laguną, zanim umarł… — dodała, patrząc na wojowniczkę ze współczuciem. — Mimo wszystko doceniam, że chciałaś mi pomóc. Chyba jednak będę musiała poczekać, aż Rogata Gwiazda doczeka się potomków, by móc odejść do starszyzny — zaśmiała się pod nosem.

— Tia… — fuknęła pręgowana, uderzając końcówką ogona o podłoże. — Mi też jest niezwykle przykro. Błękitna Laguna nie zasługiwał na to, by umrzeć, zanim został przywódcą… — dodała, starając się zabrzmieć na jak najbardziej załamaną. — Nie wierzę, że odszedł akurat wtedy, gdy zaczęłam dostrzegać, jak cudownym jest kotem… Zbliżyliśmy się do siebie przez te ostatnie księżyce, tylko po to, by na koniec rozdzielił nas głupi los…! — mówiła, co jakiś czas pociągając nosem. — Och, Gąbko, czym sobie zasłużyłam na to, by stracić kota, w którym byłam zakochana…? Czy Klan Gwiazdy mnie przeklął?

Medyczka wypuściła powietrze z płuc, po czym przysiadła obok Niedźwiedziówki i oparła głowę na jej barku.

— Nie, nie… To na pewno nie twoja wina — mówiła, lecz brzmiała mało przekonująco.

“Co za lisie serce!” — pomyślała Niedźwiedziówka. “Cieszy się z mojego nieszczęścia. Słyszę to w jej głosie. Widziałam to po jej minie”.

W pewnym momencie wojowniczka wstała. Nie zamierzała jeszcze się poddawać. Przed nią czekało ostatnie spotkanie z Kosem. Ostatnia szansa na to, by wreszcie doczekać się upragnionych kociąt. Jeśli i tym razem nic z tego nie wyjdzie, będzie musiała pogodzić się z porażką i porzucić marzenia o książęcym miocie. Sama myśl o tym przyprawiała ją o wściekłość. Nie chciała nawet dopuszczać do siebie takiej możliwości. Przecież tyle już poświęciła, tyle razy znosiła obecność tego zapchlonego samotnika… Nie mogła pozwolić, by wszystko poszło na marne.

— Idę się przejść, Gąbko. Muszę… muszę rozchodzić to wszystko, co się wydarzyło — oznajmiła, starając się zachować spokój.

Po chwili ruszyła w stronę wyjścia z obozu, wyruszając na ostatnie poszukiwania Kosa.