Zamroczona Łapa usiadła na chłodnej trawie. Myślała o tym, co powiedział jej Cętkowany Tęgosz, jakieś dwa sezony temu. Przyznał się do zamordowania starszego, ale kazał jej nikomu o tym nie wspominać. Rozumiała jego obawy, tylko że nie potrafiła stwierdzić, czy kuzyn zrobił dobrze.
Bo czy to znaczy, że zabijanie może być dobre? — przeszło jej przez głowę.
Odwróciła się z zaskoczeniem, gdy usłyszała za sobą cichy głos. Po zobaczeniu czarnego kocurka uświadomiła sobie, że należy on do Ślepowronowej Łapy. Klan Wilka ostatnio przyjął sześć kolejnych kotów w szeregi uczniów, a on był jednym z nich. Kotka zauważyła, jak za czasu, który spędzili w żłobku, Ognikowa Słota spędzała z nimi sporo czasu. Wierzyła, że miała swoje powody, ale… Dziwna sprawa.
— Przypomnisz mi, jak masz na imię?
— Nazywam się Zamroczona Łapa, a ty? Rzadko cię widziałam. — Zastanowiła się, czy kocur nie ma jakiegoś celu. Wątpiła, żeby ktoś z kim miała tak mało kontaktu, tak po prostu rozpoczął z nią rozmowę.
— Ślepowronowa Łapa. Wiesz… czasami ciekawi mnie to, że aż tak jestem lubiany w klanie. To pewnie dzięki mojej krwi. Ty i twoje rodzeństwo też macie dobre korzenie. Nie uważasz?
— Masz rację. Podoba mi się to, ale bardzo rzadko czuję się jakaś niezwykła. Wydaje mi się, że inni przykładają do tego większą wagę niż ja, chyba rozumiesz. A miałeś coś konkretnego na myśli?
Wzrok Ślepowronowej Łapy skierował się lekko na bok.
— Pomyślałem sobie, że może chcesz poćwiczyć razem polowanie? Dobrze by zrobiło nam obojgu, a nawet mogłabyś mi co nieco pokazać.
Kiedy mówił, słowa wypadały z jego pyska powoli i elegancko. Mimo tego nie zrobiło to na Zamroczonej Łapie wielkiego wrażenia, choć może trochę.
Opuściła ogon i pokiwała głową. Rzeczywiście mogło okazać się to pomocne.
Po dłuższej chwili zgodziła się, więc uśmiechnęła się tylko, słysząc propozycję. Wkrótce znaleźli się głęboko w lesie. Idąc, pręgowana kotka słyszała gdzieś w oddali wodę wartko płynącą w strumyku. Na jej nieszczęście nie zauważyła żadnej zwierzyny, co znaczyło, że raczej będzie musiała w końcu odezwać się do niego. Niefortunnym było tak długo milczeć.
Nagle, kiedy zaczerpnęła powietrza, spodziewając się, że nic to nie wniesie, wyczuła świeżą woń nornika. Ślepowronowa Łapa również na coś natrafił, bo stanął i przyczaił się.
Końcowo złapali po dwóch zdobyczach, a w upolowaniu jednej z nich Zamroczona Łapa pomogła trochę kocurowi.
— Czy twój mentor pokazywał ci już walkę na treningach? — spytał.
— Ma się rozumieć, a twój? Na pewno pokonałabym cię w mgnieniu oka!
Ślepowronowa Łapa przybrał zamyślony wyraz pyska i zaproponował:
— Ach tak, co? Może w takim razie się przekonamy.
Napiął mięśnie i warknął prawie bezgłośnie. Był mniejszy od niej, ale wyglądał na silnego, choć nigdy nie przyznałaby tego.
— Z chęcią — odrzekła, wstając na równe łapy i poszli kilka metrów dalej, gdzie było wystarczająco miejsca. Kiedy już się przygotowali, rozpoczęli oto ten niby trening.
***
Po krótkich ćwiczeniach Zamroczona Łapa spojrzała z ukrytym cieniem szacunku na Ślepowronową Łapę. Nie powstrzymywała się przed tym, ponieważ w końcu prawie nikt nigdy nie odgadywał jej emocji.
Usiadła, wskazując czarnemu uczniowi, żeby usiadł naprzeciwko. Podczas walki dostrzegła u niego kilka słabości, o które chciała go zapytać. Zamrugała kilka razy.
— Dlaczego masz osłabioną łapę, coś ci się w nią stało?
— Nie — zaprotestował — Mam tak od urodzenia, ale to nie znaczy, że jestem gorszy od innych.
— Jasne, że nie! To nie powinno mieć żadnego znaczenia. — W pewnym momencie przypomniała sobie słowa Cętkowanego Tęgosza o najbliższym treningu. — Muszę już iść… Za jakiś czas się zrewanżuję – miauknęła pręgowana kotka, dopiero po chwili rozumiejąc, że powiedziała to lekko zbyt chłodno.
— To do zobaczenia wkrótce. — Ślepowronowa Łapa w chybotliwych susach gdzieś ruszył.
— Tak, cześć — wymamrotała niepewnie, chociaż już zdecydowanie przyjaźniej.
Wtedy wróciło jej do głowy pytanie, które sobie już zadała. Obiecała kuzynowi, że nikomu poza rodziną nie powie o jego występku. Czuła, że postąpiła dobrze, przyrzekając mu to, ale co do samej wagi obietnicy nie miała żadnych przeczuć. Czy zabijanie mogło być dobre lub przydatne? Była młoda i niedoświadczona, ale wolała już to niż posiadanie zbyt dużej wiedzy, cokolwiek to oznaczało.
[655 słów]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz