Fląderka pokiwała głową, pojmując, co kryło się za słowami wypowiedzianymi przez jej syna. Jeden ze starszych Klanu Nocy musiał zasnąć snem wiecznym. Tylko kto? Wątpiła, aby Komarza Łapa znał tożsamość tego kota. Może tym kotem był Rysi Bór lub Siwa Czapla? Mieli w końcu bardzo dużo księżyców na karku. Albo może odszedł ktoś z rodziny królewskiej? W końcu Spopielona Alga również mieszkała w legowisku starszych i chyba nawet była starsza od dwójki kocurów, o których Fląderka pomyślała. Obiecała samej sobie spróbować się tego dowiedzieć przy następnej wizycie w obozie.
Na razie jednak zbliżyła się do Komarzej Łapy, zajmując miejsce na fragmencie jego posłania. Poprosiła, aby ten się nachylił w jej stronę, co kocur posłusznie uczynił. Przejechała językiem po jego łebku, chcąc pocieszyć kocura w związku z tym, czego był świadkiem, nawet jeśli niespecjalnie wydawał się poruszony śmiercią starszego.
Z tego, co zdołała w przeciągu dwunastu księżyców zauważyć, jej synka mało co było w stanie poruszyć. Komarza Łapa różnił się od pozostałych kociąt, swojego rodzeństwa i innych młodych, które miała okazję obserwować w przeciągu całego życia. Mimo to był jej kochanym synkiem, podobnie jak Umykająca Łapa. Oboje byli różni, oboje nie raz sprawiali, że się zamartwiała o ich przyszłość, ale obu kochała całym swoim sercem.
~~~
Fląderka wraz z Centuriową Łapą udała się na główną wyspę Klanu Nocy. Odrzutkowi zostały przydzielone nowe obowiązki wraz z nową porą, na których dźwięk liliowa szylkretka zjeżyła sierść. Na szczęście Rogata Gwiazda nie skomentował zachowania siostry odrzutka, pozwalając, aby obie czym prędzej przystąpiły do wykonywania swoich zadań. Centuriowa Łapa niechętnie wyławiała z oczka glony, sycząc na każdego kota, który znajdował się zbyt blisko niej, tymczasem Fląderka skupiła się na wyrywaniu chwastów.
— Chyba twoja cóleczka chce z tobą polozmawiać... — zaśmiała się szyderczo Centuriowa Łapa, uderzając łapą w taflę wody.
Fląderka uniosła spojrzenie znad sterty wyrwanej roślinności, napotykając spojrzenie pomarańczowych oczu Centuriowej Głuszy. Czarno-biała kocica spoglądała w stronę matki z wyższością, przyjmując bardziej elegancką pozę, gdy tylko udało im się złapać kontakt wzrokowy. Po prostu stały tak i się na siebie patrzyły, dopóki czarno-biała nie strzepnęła ogonem, oddalając się wraz z dwójką wojowników, najprawdopodobniej na patrol łowiecki.
— Oj, chyba jednak nie... — Centuria wzruszyła ramionami, a Fląderka ponownie skupiła spojrzenie na chwastach.
~~~
Fląderka z uśmiechem na pysku przyjęła piszczkę sprezentowaną jej przez syna. Był to mały ptaszek, jednak według Komarzej Łapy był to najprawdziwszy rarytas. Kocicę ten mały gest doprawdy uradował, tym bardziej że młody uczeń sam zapolował na piszczkę z myślą o niej. Najwidoczniej niepotrzebnie się o niego zamartwiała. Treningi z Szumiącą Wyspą dobrze działały na jej srebrzystego synka, który za niedługo najprawdopodobniej będzie mógł otrzymać wojownicze miano.
Bez zawahania wgryzła się w piszczkę, nie podejrzewając ani przez moment, że wewnątrz ptaka kryła się trucizna, czyniąc tym samym ten posiłek jej ostatnim.
~~~
“W Klanie Gwiazdy kot może przybrać taką postać, w jakiej czuł się najszczęśliwszy za życia — może wyglądać jak młody, pełen sił kot lub zachować wygląd sprzed wypadku, choroby czy innego wydarzenia, które zmieniło jego ciało. Jest wolny od bólu, trosk i zmartwień, a jego dusza zaznaje wiecznego spokoju”.
Przed małą kotką znajdował się nieznajomy kot. Jego futro przypominało barwą wilgotną korę starych drzew i było poprzecinane bielą. Między szorstkimi kosmykami migotały drobne, srebrzyste gwiazdki, które delikatnie rozświetlały jego sylwetkę przy każdym ruchu. Na jego sierści można było dostrzec subtelny, niebiański blask, jakby osiadł na niej pył z najdalszych zakątków gwiezdnego firmamentu. Był piękny, otoczy aurą wiecznego spokoju.
Podszedł do Fląderki nieśpiesznie, a gdy znalazł się tuż obok, delikatnie musnął jej bok swoim ogonem, po czym owinął go wokół niej. Był od niej odrobinę większy, toteż kociak musiał zadrzeć łebek wysoko do góry, by móc spojrzeć mu prosto w oczy. Jego spojrzenie było pełne ciepła, a gwiazdki migoczące w jego futrze zdawały się rozświetlać ich sylwetki.
Czując ogarniający ją spokój i bijące od niego ciepło, przymknęła powoli powieki. Mogła wreszcie odpocząć, odłożyć na bok wszelkie troski i pozwolić sobie na chwilę ulgi. U jego boku nie musiała się już niczego obawiać.
<Komarza Łapo?>
🎻🦟
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz