Aroniowa Łapa zatrzymał się na moment, gdy ta postanowiła się do niego odezwać, a jego zielone oczy powędrowały ku opatrunkowi, który zdążył już wcześniej przykuć jego uwagę. Nie wiedział, co dokładnie stało się z łapą Wąsatkowego Ruczaju, jednak skoro sama zdecydowała się odwiedzić medyka, musiało jej to dość mocno dokuczać. Przez chwilę przyglądał się pajęczynie oplatającej staw, próbując wyobrazić sobie, jak poważny mógł być uraz.
— W takim razie mam nadzieję, że Mroczni Przodkowie okażą się łaskawi. Nie chciałbym stracić pierwszego treningu… Przyznam, że liczyłem na nieco bardziej widowiskowy początek naszej wspólnej przygody! — odparł z rozbawieniem, odwzajemniając szeroki uśmiech mentorki.
— Widowiskowy początek? Spodziewałeś się, że od razu rzucę cię na głęboką wodę i każę walczyć z trzema wojownikami naraz? — zaśmiała się Wąsatkowy Ruczaj, wyraźnie podchwytując jego żart. — Spokojnie, jeszcze zdążysz się przekonać, że szkolenie nie zawsze jest tak ekscytujące, jak mogłoby się wydawać!
Niebieski kocurek poruszył wąsami, a na jego pysku pojawił się nieco szerszy uśmiech. Przez moment wyobraził sobie podobną sytuację i musiał przyznać, że perspektywa zmierzenia się z kilkoma doświadczonymi wojownikami jednocześnie nie należała do szczególnie zachęcających. Nie zamierzał jednak dawać po sobie poznać, że wizja ta mogłaby go nieco przerazić. W końcu chciał sprawiać wrażenie ucznia gotowego na wyzwania, a nie takiego, który już na samym początku zastanawia się, czy aby na pewno sobie poradzi.
— W takim razie będę musiał uzbroić się w cierpliwość. Chociaż mam nadzieję, że nie zamierzasz przez pierwsze kilka dni uczyć mnie wyłącznie rozpoznawania tropów i zbierania mchu! — odpowiedział, przybierając na moment przesadnie zmartwiony wyraz pyska.
W rzeczywistości nie miał nic przeciwko poznawaniu mniej widowiskowych obowiązków wojownika. Wiedział, że nie wszystko można opanować od razu, a znajomość własnego terytorium czy umiejętność rozpoznawania śladów również mogły okazać się przydatne. Mimo to znacznie bardziej interesowała go perspektywa ćwiczenia technik walki. Chciał przekonać się, czy ma do nich talent, a przede wszystkim pokazać mentorce, że nie będzie musiała żałować przyjęcia go pod swoje skrzydła.
— Oj, nie marudź mi tutaj, Aroniowa Łapo! Wszystko po kolei. Najpierw musisz poznać podstawy, żeby później nie narobić sobie kłopotów — odparła z rozbawieniem. — Ale skoro tak bardzo ci się spieszy do walki, to może jutro zaczniemy od czegoś ciekawszego. O ile oczywiście mój staw postanowi ze mną współpracować!
— Trzymam cię za słowo! — rzucił z wyraźnym entuzjazmem, po czym zerknął na opatrunek. — Chociaż chyba powinienem życzyć powodzenia przede wszystkim twojemu stawowi.
Uśmiechnął się nieco szerzej, zadowolony, że udało mu się rozbawić mentorkę. Nie chciał jednak zatrzymywać jej dłużej, skoro najwyraźniej zamierzała już odpocząć. Zresztą, sam powoli powinien pomyśleć o udaniu się na spoczynek. Jutrzejszy trening zapowiadał się znacznie ciekawiej niż zwykle, a nie zamierzał pojawić się na nim niewyspany.
— W takim razie nie będę ci już przeszkadzał. Dobranoc, Wąsatkowy Ruczaju! Mam nadzieję, że jutro będziesz już w lepszej formie! — pożegnał się, zanim ruszył w swoją stronę.
***
Ostatnie dni płynęły dość spokojnie na kolejnych szkoleniach. Aronia spędzał czas poza treningami, rozmawiając co jakiś czas ze Słoneczną Łapą, siostrą bądź Księżycową Łapą. Jego codzienność upływała w przyjemnym, niemal jednostajnym rytmie, pozbawionym większych konfliktów oraz problemów. Wszystko zdawało się układać tak, jak powinno, jednak sam kocurek nie potrafił w pełni cieszyć się tym spokojem.
Myślami wciąż wracał bowiem do niedawnego mianowania Smuklikowego Żądła. Czy jego drugi brat naprawdę był aż takim wspaniałym bohaterem, na jakiego kreowała go Zalotna Gwiazda? Przecież to nie miało żadnego sensu! Jakim cudem Smuklikowa Łapa dokonał czegoś tak niezwykłego? Im dłużej o tym rozmyślał, tym trudniej było mu pogodzić się z faktem, że to właśnie brat znalazł się teraz w centrum uwagi. Zazdrościł mu, och, jak bardzo mu zazdrościł. Ile by dał, by znaleźć się na jego miejscu i usłyszeć podobne pochwały pod własnym adresem. Inne koty z pewnością patrzyły teraz na Smuklikowe Żądło z podziwem, może nawet z szacunkiem. A co myślano o nim? Że był zwyczajny? Przeciętny? Być może właśnie tak go postrzegano. Sama myśl o tym nie należała do przyjemnych, dlatego Aronia coraz częściej zastanawiał się, co właściwie musiałby zrobić, by również zostać kimś wyjątkowym.
Pogrążony w podobnych rozważaniach, nie zauważył nawet, kiedy na dobre stracił kontakt z otoczeniem. Dopiero znajomy głos wyrwał go z zamyślenia.
— Hej, Aronio! Rozkojarzyłeś się? — odezwała się Wąsatkowy Ruczaj.
Wąsatkowy Ruczaj parsknęła cicho, najwyraźniej nie dając wiary jego zapewnieniom. Aronia odpowiedział jej niewinnym uśmiechem, choć w duchu miał nadzieję, że wojowniczka nie postanowi drążyć tematu. Nie chciał przecież przyznawać, że zamiast skupiać się na ćwiczeniach, rozmyślał o sukcesach brata. Szczególnie że zależało mu na tym, by mentorka uważała go za pilnego i zaangażowanego ucznia.
Oczywiście, nie miał szczęścia.
— No dobrze. W takim razie najwyższy czas, żeby przetestować twoją wiedzę w praktyce.
Nie spodziewał się, że zostanie poproszony o sprawdzenie swoich umiejętności akurat teraz, zwłaszcza po tym, jak przed chwilą przyłapano go na rozkojarzeniu. Przecież nic nie pamiętał! A jeśli przez nieuwagę pomyli kolejność ruchów albo zapomni o którymś z ważniejszych szczegółów? Pewnie polegnie. Na pewno polegnie. I będzie zwlekał z mianowaniem przez jeszcze wiele księżyców. Dlaczego musiał wszystko teraz popsuć?
— Och… Już teraz? — wyrwało mu się, zanim zdążył powstrzymać tę nieco zbyt szczerą reakcję. Zaraz jednak potrząsnął głową i posłał wojowniczce lekki uśmiech. — Jasne! Możemy spróbować.
Starał się przybrać pewniejszą postawę, choć nie był do końca przekonany, czy rzeczywiście czuł się gotowy. Nie zamierzał jednak prosić o dodatkowy czas ani tym bardziej przyznawać, że wolałby jeszcze raz przejrzeć w pamięci poznane techniki. Wolał dostosować się do pomysłu mentorki i zobaczyć, jak sobie poradzi. Być może niepotrzebnie się martwił, a ćwiczenia okażą się znacznie prostsze, niż zakładał.
— Od czego zaczynamy? Mam pokazać ci którąś z poznanych pozycji, czy przygotowałaś dla mnie coś innego? — zapytał, spoglądając na nią z zainteresowaniem.
<Wąsatko?>
[923 słowa]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz