Krokusowa Kruchość pamiętała, jak Żywica była maleńkim kocięciem wtulonym w futro Ostatniego Pożaru. Od ich pierwszego spotkania, którego najprawdopodobniej młodsza wojowniczka nie pamiętała, gdyż miała wówczas kilka wschodów słońca, minęło ponad trzydzieści księżyców. Przez ten czas jedynie sporadycznie miały okazję ze sobą rozmawiać, przez co nie udało im się utworzyć żadnej bliższej relacji, jaka miała okazję utworzyć się, chociażby między cętkowaną kocicą a siostrą Krokusowej Kruchości. Czy żałowała tego? Może odrobinę. W końcu najbliższym jej z kotów do niedawna, nie licząc rodziny, był przecież Dziki Berberys. To z nim spędzała większość dni, a odkąd opuścił rodzimy klan, nie opuszczała boku matki.
— Z miłą chęcią — odparła, uśmiechając się pokrzepiająco. — I proszę, nie przejmuj się tym kwiatem... Jestem pewna, że nawet w tej formie znajdziemy dla niego jakieś zastosowanie. — Mówiąc to, schyliła się po zdeptane kwiecie tuż przed łapami Żywicznej Kropli, które ostrożnie wsunęła w dłuższe pasma sierści. — Kronikarze mogą zrobić z niego barwnik lub możemy zanieść go do Łapkowa...
Krokusowa Kruchość była niemalże pewna, że kociętom nie zrobi większej różnicy stan przyniesionej rośliny, a nawet będzie cenną pomocą dydaktyczną, aby pokazać, że niektóre przedmioty oraz rośliny mogą zmieniać swój wygląd, gdy użyje się na nich zbyt dużej siły.
— To naprawdę... bardzo dobry pomysł — zamruczała cętkowana, zdając sobie sprawę, że jej wpadka nie był wcale końcem świata, jak i również przekreśleniem rozwoju relacji z Krokusową Kruchością. Napięcie zeszło z jej ciała, a kąciki jej pyska uniosły się ku górze, w ledwie dostrzegalnym odwzajemnionym uśmiechu.
Obie kocice ruszyły wolnym krokiem w stronę Drogi Grzmotu, gdzie tereny pokrywały fioletowo-niebieskie kwiaty, tworząc kwiecisty dywan. Żywiczna Kropla, jak obiecała, pilnowała, aby nikt nie zdeptał już żadnego z kwiatów, w szczególności młodzi uczniowie, których spotkały po drodze, bo jak się okazało, urwali się z treningu i zdecydowali towarzyszyć wojowniczkom. Z jednym zdeptanym kwieciem mogły wrócić, ale z całym bukietem? Co to, to nie. Przynajmniej kronikarze byliby zadowoleni z podarków, mając zapas na kolejną porę. Na szczęście młodzież zdecydowała się pomóc starszym kocicom podczas zbiorów, dodatkowo przyozdabiając ich futra kolorowymi roślinami.
~~~
Aktualnie, kilka dni po narodzinach kociąt i rozmowie ze Skrzydlatą Płomykówką
Ostatnio przeprowadzona rozmowa ze Skrzydlatą Płomykówką nie dawała Krokusowej Kruchości spokoju. Okłamała zastępczynię, jak i przyszłą liderkę Klanu Burzy. Skłamała na temat tożsamości ojca trójki swoich kociąt. Czy dobrze zrobiła? Czy lepiej było wyjawić prawdę, łudząc się, że żaden z wojowników nie będzie patrzył na jej kocięta przez pryzmat pokrewieństwa z kotami, które zaszkodziły ich społeczności, ponadto nadszarpując zaufanie wśród współbratymców? Czy szczera rozmowa z kocicą, którą Krokus darzyła szacunkiem, przyniosłaby ukojenie w jej umyśle, jak i sercu?
Pojedyncza łza spłynęła po policzku Krokusowej Kruchości. Odkąd zdała sobie sprawę z własnych uczuć względem rudego kocura, jak i tego, że on sam ją mocno kocha, skrycie pragnęła założyć z nim rodzinę. Marzenie częściowo udało się jej spełnić, jednak nie do końca w ten sposób, jaki sobie wyobrażała. Trójka kociąt drzemała po posiłku wtulona w jej bok. Mimo to w głębi serca czuła gorycz, że kocur, którego kocha, nie mógł być przy niej i nie chciał, aby dołączyła do klanu, w którym aktualnie żył.
— Nie będzie go przy was, gdy otworzycie swoje małe oczka... Nie usłyszy waszych pierwszych słów... Nie zobaczy, jak stawiacie pierwsze kroki... — miauknęła z żalem królowa, otulając kocięta swoim ogonem.
Dostrzegając ruch w wejściu, otarła końcówką ogona mokry policzek, skupiając spojrzenie na kocicy, którą Klan Gwiazdy obdarował niezwykłą urodą. Żywiczna Kropla, trzymając mysz w pysku, weszła w głąb kociarni. Oprócz Krokus i jej kociąt nie było nikogo w żłobku; pozostałe legowiska świeciły pustkami, gdyż Dryfujący Fluoryt wraz ze Śniącym Obserwatorem zabrała starsze kocięta do Łapkowa, dzięki czemu buraska miała chwilę wytchnienia od dokazujących starszaków.
— Dziękuję, Żywiczna Kroplo. — Skinęła głową, gdy zielonooka położyła zdobycz przy posłaniu. — Pewnie tego nie pamiętasz, bo byłaś o zaledwie kilka wschodów słońca starsza od nich, ale ja również przynosiłam twojej mamie mysz, gdy urodziła cię i Bursztyna.
<Żywico?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz