Jakiś czas po mianowaniu Smuklika…
Smuklikowe Żądło.
Samo imię brata zdawało się ostatnimi czasy rozbrzmiewać w obozie częściej niż dawniej. Nie było w tym zresztą niczego dziwnego — jego mianowanie na wojownika, a także wszystko, co do niego doprowadziło, uczyniło ze Smuklika kota, o którym trudno było nie rozmawiać. Przecież nikt nigdy nie słyszał o tym, by kot otrzymał rangę wojownika przed ukończeniem dziesięciu księżyców. Jedni wspominali jego odwagę, podczas gdy inni słuchali tych opowieści z niemal nabożną uwagą, jak gdyby w każdym szczególe kryło się potwierdzenie, że od samego początku był przeznaczony do czegoś większego.
Aronia słyszał te rozmowy wielokrotnie. Niekiedy przysłuchiwał się im z pozorną obojętnością, innym razem wtrącał kilka słów, przybierając ton pełen dumy, który wydawał mu się najbardziej odpowiedni dla wspierającego brata. Przecież powinien się cieszyć. Smuklikowe Żądło należał do jego rodziny, a jego sukces nie odbierał niczego pozostałym kotom. Tak przynajmniej próbował sobie tłumaczyć, ilekroć pochwały kierowane pod adresem brata pozostawiały w jego wnętrzu nieprzyjemne, trudne do nazwania ukłucie.
Nie chodziło przecież o to, że życzył mu gorzej. Nie pragnął, by Smuklik poniósł porażkę, ani nie uważał, że jego osiągnięcia były niezasłużone. Przeciwnie — Aronia potrafił dostrzec, ile wysiłku musiało kosztować go dojście do miejsca, w którym obecnie się znajdował. Mimo to, im dłużej przyglądał się uznaniu, jakim cieszył się brat, tym wyraźniej dostrzegał własny brak. Nie był to brak umiejętności, przynajmniej nie taki, który dałoby się zmierzyć liczbą opanowanych technik czy poprawnie wykonanych zadań. Było to raczej poczucie, że w jego życiu nie wydarzyło się dotąd nic, co mogłoby sprawić, by inni spojrzeli na niego z podobnym podziwem.
A przecież on również chciał zostać zauważony.
Ta myśl nie była nowa, choć Aronia rzadko pozwalał sobie wypowiadać ją wprost, nawet we własnych myślach. Zwykle ubierał ją w znacznie szlachetniejsze słowa: chciał być przydatny, chciał przynosić chlubę klanowi, chciał udowodnić, że można na nim polegać. Wszystko to było prawdą, lecz nie stanowiło całej prawdy. Pod tymi pragnieniami kryło się coś bardziej osobistego, niemal wstydliwego: potrzeba, by jego imię również coś znaczyło. By nie ginęło wśród wielu innych, przywoływanych bez szczególnego namysłu.
Poruszył lekko łapą, przesuwając pazurami po suchej ziemi. Drobne grudki podłoża rozsunęły się na boki, pozostawiając po sobie płytkie bruzdy. Aronia przyglądał się im przez chwilę, jak gdyby właśnie wśród tych niepozornych śladów miał odnaleźć odpowiedź na dręczące go pytanie.
Jak właściwie osiąga się coś takiego?
Czy wystarczy być odważnym, kiedy nadarzy się ku temu okazja? A może należało wyróżniać się już od pierwszych księżyców treningu, wykazywać inicjatywą, podejmować wyzwania, których inni woleliby unikać? Smuklik miał za sobą własną drogę, pełną zdarzeń, które uczyniły go kimś rozpoznawalnym. Aronia nie mógł jednak po prostu przejść jej ponownie, odtwarzając każdy krok brata z nadzieją, że na końcu czekać będzie na niego równie wielkie uznanie. Nawet gdyby spróbował, nie stałby się przez to Smuklikowym Żądłem. Byłby jedynie jego cieniem, a przecież właśnie tego pragnął uniknąć.
Mimo to trudno było mu nie zastanawiać się, co brat zrobił inaczej.
Może od początku wiedział, czego chce? Może nigdy nie wahał się, czy podoła zadaniu, ani nie zastanawiał się, jak zostanie oceniony przez innych? Aronia próbował wyobrazić sobie Smuklika w podobnym położeniu, w jakim sam się znajdował — siedzącego z dala od pozostałych, rozważającego każde możliwe rozwiązanie i szukającego w myślach właściwej drogi. Obraz ten wydawał mu się jednak dziwnie niepasujący. W jego wyobraźni brat zawsze pozostawał kimś pewnym siebie, kimś, kto potrafił przyjąć na barki ciężar oczekiwań i nie pozwolić, by przygniótł go do ziemi.
Spuścił wzrok.
Mógł się bardziej postarać.
Mógł uważniej słuchać Wąsatkowego Ruczaju podczas treningów, ćwiczyć poznane techniki, aż przestaną wymagać od niego każdorazowego namysłu, i wykorzystywać każdą nadarzającą się okazję, by udowodnić swoją wartość. Nie musiał czekać na wielkie wydarzenie ani wypatrywać chwili, która odmieni jego życie. Być może sukces nie przychodził w jednym, przełomowym momencie, lecz składał się z wielu drobnych decyzji, których znaczenie dostrzegało się dopiero po czasie.
Brzmiało to rozsądnie. Nawet pocieszająco.
A jednak zaraz pojawiła się kolejna wątpliwość: czy to wystarczy?
Mógł być pilnym uczniem, sumiennym wojownikiem i kotem, na którym inni polegali. Mógł wykonywać swoje obowiązki bez narzekania, zgłaszać się do pomocy, a nawet podejmować się zadań, których nikt inny nie chciał wykonać. Czy jednak właśnie tak rodziła się wyjątkowość? Czy pośród wszystkich kotów, które każdego dnia starały się służyć klanowi najlepiej, jak potrafiły, można było zostać zapamiętanym jedynie dzięki wytrwałości?
[716 słów]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz