Potwory wrzeszczały na Drodze Grzmotu, a w powietrzu unosił się smród stęchlizny, który wypełniał ich pyski, powodując paskudny kaszel. Nieciężko było się temu dziwić, gdyż już czwarty wschód słońca rozpoczynał się od gwałtownej ulewy. Nie wiedzieli już, gdzie znaleźć mogli schronienie, bo każda przystań koniec końców traciła swoją użyteczność. Błądzili bezcelowo, aż nie znaleźli miejsca, w którym zatrzymali się na chwilę; małego zadaszenia przy okolicznym budynku Dwunożnych, z którego wydobywały się straszliwe hałasy.
Lubił czuć, jak ciepło wydobywające się z pyszczka Groteski przyjemnie owiewało jego zesztywniałe od mrozu uszy. Dodawało mu to poczucia siły i pewnego spokoju - tak naprawdę ciężko było to tak nazwać, gdyby ktoś planował rozwodzić się nad dokładnymi definicjami tych zwrotów, lecz i tak każda chwila odprężenia była dla niego wielkim darem i ukojeniem. Bliskość matki była dla niego ważna, szczególnie gdy granice powiązań ich ciał powoli się zacierały i mógł wręcz poczuć każdy jej oddech, uderzenie serca, drgnięcie wibrysów czy drżenie krtani przy każdym słowie, jakie wypowiadała. Otulała go opiekuńczo swoim ogonem, z każdą chwilą przyciągając go coraz bliżej siebie, aż wystające spod jej skóry kości zaczęły uwierać go pod futrem. Nie wyrywał się jednak, pozwalając, aby po raz kolejny spocząć w jej ramionach, słuchając cichnącej już kołysanki na tle ciężkich, opadających z nieba kropli wody.
— Gdy ślepia zmrużysz i zmorzy cię sen, nieszczęścia już nigdy nie zdławią cię…
Zamruczał cicho z nieukrywaną rozkoszą. Była dla niego tak dobra i dawała mu tyle serca… Nie było dla niego lepszej rzeczywistości.
Podniósł głowę, aby otrzeć się o pyszczek matki – pokazać swoją wdzięczność, uwidocznić, jak wiele to dla niego znaczyło. Nie minęło jednak nawet uderzenie serca, gdy gwałtownie się zerwał. Tam, gdzie powinny być osadzone jej piękne, błękitne oczy, widział jedynie dwie, bezdenne, czarne otchłanie, które wwiercały się w jego ślepia, dając wrażenie, jakby chciały go omamić. Pysk rozszerzony był w szatańskim uśmiechu - ostre, żółte kły lśniły w świetle księżyca, a gęsta ślina zmieszana z krwią spływała jej po podbródku. Nie, nie, nie… To przecież nie mogła być prawda.
— Mamo? — rzucił cichutko, niemal płaczliwie, niepewnie, krok za krokiem wycofując się w tył.
Potwór przechylił swój łeb niczym wilczur, który chciał dokładnie obejrzeć swoją ofiarę, nim ta zostanie przez niego rozszarpana. Stworzenie wyglądało… Bezosobowo. Brutalnie.
— Halo?
Pomiot rzucił się do pogoni. Już po chwili tkwił przy kocięciu, człapiąc pyskiem, wyrywając zakrwawione futro z końcówki jego ogona. Moroz nie miał czasu; goniła go śmierć we własnej osobie.
— Mamo… Mamo… Gdzie jesteś… — łkał, a ciężkie łzy rozpływały mu się po całym licu, gdy szarżował przed siebie, najszybciej, jak potrafił. Ziemia bębniła mu pod łapami, które ślizgały się po zmoczonej kostce brukowej podczas jego ucieczki poprzez ciasne alejki. Nie mogło to jednak trwać wiecznie, zabrakło mu oddechu, a sam przystanął bezradnie, czekając, aż bestia wróci. Minęła chwila. Dwie. Później trzecia i jeszcze więcej, lecz po stworzeniu nie było śladu. Jego oddech się uspokajał. Musiał coś zrobić z tą sytuacją, poradzić sobie… Odwrócił się, a jedyne, co dało się słyszeć, to jego wrzask, gdy zdał sobie sprawę, że w jego stronę pędził właśnie potwór z Drogi Grzmotu.
***
Obudził się z sercem wybijającym tak szalony rytm, iż wydawało mu się, że zaraz wyrwie się z piersi. Przez całe jego ciało przechodziły ciarki, a przednie łapy ledwie utrzymywały ciężar tułowia, które było nienaturalnie spięte. Wszelkie próby rozluźnienia zdawały się w ogóle nie działać. Wziął głęboki, drżący oddech i zamknął powieki, aby spróbować jakkolwiek się uspokoić. Nadal miał szkaradne stworzenie przed oczami; pomiot, który wyżerał jego matkę od środka. Coś, co tak naprawdę nie powinno istnieć. Nie wiedział, dlaczego istota odwiedziła go we śnie… Może wyczuła jego lęk, zdystansowanie, wyrzuty sumienia, które go prześladowały. Nie rozumiał, z jakiej racji musiał ponownie cierpieć. Już samo to miejsce było dla niego koszmarem, a co dopiero… to coś.
Nie chciał tu przebywać. Został tu zaciągnięty wbrew swojej woli, aby w teorii rozwijać się pod pilnym okiem doświadczonych wojowników, uczyć się jakiegoś głębszego poczucia sensu i działania sumienia, a jednak czuł całkowitą pustkę. Brak mu było w sercu jakichkolwiek chęci. Nowe imię. Nowa kultura. Nowe koty, zwyczaje i styl wypowiedzi, inne zasady, różnorakie obostrzenia. Jednak to nie istnienie świeżych konkretów go dobijało, a raczej odcięcie od tego, co już było mu znajome i bliskie. Desperacko pragnął powrotu Groteski, uczucia spokoju, które otulało go, gdy ta przytulała go do swojej piersi. Miarowy oddech śpiących uczniaków z legowiska wcale nie poprawiał mu humoru, a raczej pokazywał, że nigdy nie da rady całkiem się dopasować. Nie wiedział, czy kiedykolwiek czeka go przespana noc – na pewno nie w ciągu najbliższych księżyców. Był pewien, że istota wcale nie pojawiła się w jego umyśle bez powodu. Przeczuwał, że będzie do niego nawracać co noc – tyle razy, aż w końcu zapomni, jak wyglądał spokój i komfort.
***
Nadal do nikogo się nie przywiązał. Każdy był mu obcy – może prócz Tropiącej Łaski, z którą zdążył się w miarę zapoznać podczas pobytu w uwięzi, Zalotnej Gwiazdy, która tak naprawdę w całym klanie uznawana była za postać posągową, i… właśnie. Białego Barszczu. Już samo to imię sprawiało, że odczuwał jeszcze większą chęć na wydostanie się z tego miejsca. Została ona bowiem określona mianem jego mentorki, przyjmując na barki odpowiedzialność, jaką było wyszkolenie go na wojownika. Nie dowiedział się o niej jeszcze zbyt wiele, lecz pierwszy – i dotąd jedyny – trening uświadomił mu, że raczej nie będą w zbyt dobrych stosunkach.
Tęsknił za gwarem miasta, dźwiękiem sunących potworów, za stromymi dachami, które nieraz stawały się źródłem rozrywki, za śmietnikami, które tak pięknie pachniały… Za kotami, które groziły morderstwem. To było jego miejsce. Może nie zawsze bezpieczne, lecz mimo wszystko pragnął tam powrócić, bo Klan Wilka powoli zamieniał się w miejsce jego wygnania. Ba, można by stwierdzić, że w zasadzie nikt go tam nie przetrzymywał na siłę, mógł stamtąd uciec, kiedykolwiek naszłaby go ochota. W rzeczywistości jednak nie wszystko było tak proste, jak mogłoby się wydawać – od dziecięctwa bowiem jedyne, na czym mu zależało, to było szczęście jego matki. Cóż więc mógł uczynić, wiedząc, iż jego rozwój w tym miejscu był jej ostatnią wolą? Zgodził się on sumiennie wypełniać narzucone mu powinności, pokornie wysłuchując próśb i nakazów.
Tak też, jak widać, czynił. Jego pierwszym poważnym zadaniem było wymienienie legowisk w żłobku, aby zadbać o higienę młodych kociąt i ich wyczerpanych matek. W głębi duszy rad był z tego, pocieszając się, iż nareszcie zrobi coś pożytecznego, odganiając natrętne myśli, które go bez przerwy prześladowały. Z mchem w pysku skierował się więc w kierunku rozłożystego krzaku, a gdy się zbliżył, z radością zauważył, że nie będzie musiał chodzić po materiały po dwa razy. Znajdowało się tam tylko jedno łoże, z którego z nagłym pośpiechem i przepraszającym uśmiechem powstała jasna szylkretka, aby umożliwić mu pracę. Czym prędzej schyliła głowę i wyszła z Kociarni, pozostawiając teren pracy całkiem opustoszały… Tak mu się przynajmniej wydawało. Nie znał jej, lecz w głębi serca potrafił docenić ten czyn, dzięki któremu mógł nadal pozostać w milczeniu. Krótko skinął głową w podzięce i nareszcie wszedł do środka.
Pierwszy raz znalazł się w tym miejscu, a co za tym szło, musiał się rozejrzeć. Położył ostrożnie mech na ziemi, jego wzrok obiegł jak najszybciej całe listowie i piaszczystą ziemię. Na niczym nie skupił się jednak szczególnie, ponieważ jego uwagę zabrał jeden konkretny szczegół. W kącie siedział mały, bury kociak, na oko w wieku jednego lub dwóch księżyców. Soplowa Łapa przez chwilę nawet zastanawiał się, czy mu się nie przewidziało (mógł być to przecież jakiś kłębek zeschłej trawy), lecz gdy niewyraźny cień poruszył się odrobinę, przez chwilę dało się widzieć piękne, jaskrawe, pomarańczowe ślepia. Srebrny tkwił tak chwilę bez ruchu, nie odzywając się słowem. Nie wiedział, jak zareagować, chwilowo całe ciało wydawało mu się całkiem oderwane od podświadomości. Postarał się jednak dość szybko wziąć w garść. Gdy zdał sobie sprawę, że jego pysk mimowolnie się uchylił, natychmiast go zamknął. Reakcja jego członków wydawała mu się niezrozumiała, całe to nagłe zesztywnienie łap wprowadzało go w konsternację. Nie chciał wyjść na idiotę, odrzutka, przyszedł tu w jasnym celu... Pierwsze uczniowskie zadanie. Z jakiegoś dziwnego powodu nagle przestało go to cieszyć. Po prostu bał się szczerze myśleć o tym, jakie uczucia go wiązały z tym treningiem. Biały Barszcz była wredna i bezczelna, już zdążył doświadczyć na własnej skórze jej dyscypliny, która, no cóż... Nie była ani zadowalająca, ani skuteczna. Nienawidził tego miejsca, nienawidził kotów, które tutaj żyły, nienawidził każdego liścia, każdego źdźbła trawy, każdego ziarnka piasku, które spoczywało pod jego łapami. Tęsknił za matką. Tęsknił za jej oddechem. Głosem.
Strzepnął uchem, jak gdyby próbował pozbyć się natrętnych myśli. Obiecał sobie, że nauczy się nad nimi panować. Był zobowiązany do dotrzymania słowa, tak też postarał się wyciszyć. Musiał dać sobie nareszcie spokój.
Oderwał wzrok od burego kocięcia, odwrócił się od niego nieznacznie i bez słowa wziął do pyska kawałek zużytego mchu. Nie usłyszał, nawet gdy pomarańczowooki się poruszył.
— Jesteś tu nowy, prawda? — zapytał ze swojego miejsca w cieniu, kierując swoje spojrzenie ku Soplowej Łapie. To uczucie intensywnej oceny wzrokowej szczerze go niepokoiło, lecz starał się tego, w razie możliwości, nie pokazywać. Wolał skupić się na powierzonym mu zadaniu i najszybciej, jak tylko było to możliwe, opuścić żłobek, całkiem zapominając o zajściu. Coś jednak mówiło mu, że nie mógł pozostawiać młodziaka bez odpowiedzi.
— Mhm — mruknął pod nosem, kontynuując ze staraniem swoją napoczętą pracę. Jego łapy powoli usuwały pogniecione i przepocone skrawki rośliny, aby następnie uzupełnić je świeżą wersją. — Ja nowy, a ty stary.
W jego głowie miało to być bardzo śmiesznym żartem, lecz wyszło to raczej... Żałośnie. Nie miał pojęcia, jak się nastawić do młodszego, doskonale wiedząc, że najprawdopodobniej to będzie ich ostatnia wymiana zdań. Z drugiej strony, mógł palnąć jakąkolwiek głupotę, bo i tak nie uważał, że ktokolwiek będzie skupiony na tym, co mówił – a tym bardziej na tym, czy miało to jakikolwiek bogaty przekaz.
Kącik jego warg mimo wszystko uniósł się minimalnie, tworząc odległy cień uśmiechu. Nagle tknęła go chęć wykorzystania tego nikłego kontaktu, aby przeprowadzić choć jedną ciekawą rozmowę. Ostatnio niewiele rzeczy go cieszyło, a teraz kontynuacja konwersacji była ułatwiona, bo to nie on wypowiedział pierwsze słowa, a teraz wszystko mogło pójść szybko i zgrabnie. Nie zdążył nawet pomyśleć, nim z jego pyska wypłynęła absurdalna i całkowicie idiotyczna idea.
— Zastanawiałeś się kiedyś, jak załatwiają się węże? — zagaił. — W sensie, no wiesz. To takie głupie i prymitywne stworzenia.
Burasek zastrzygł uszami. Jego lico pokryły niewielkie zmarszczki wyrażające szczere zamyślenie, które dość prędko się wygładziły. Uczniowi przyszło na myśl, że kociak wyglądał z tym wyrazem mordki dość… infantylnie, może nawet uroczo. Młodszy dotąd słuchał go w milczeniu, jednak w pewnym momencie, niemal na czas mrugnięcia oka, jego pyszczek się skrzywił, może w niesmaku, niechęci. Na szczęście grymas zniknął tak szybko, jak się pojawił. Soplową Łapę to uspokoiło, bo raczej nie pocieszyłby go fakt istnienia skwaszonego kociaka, który mógłby naskarżyć na niego matce. Niebieskooki zdecydowanie mógłby skończyć z laniem od Białego Barszczu.
— Widziałeś kiedyś węża? — padło jednak niespodziewane pytanie.
— Raz — przyznał, wewnętrznie rozczarowany, że został tak łatwo spławiony. Miał ochotę się podroczyć, choćby ten jeden, jedyny raz. Młodziak chyba po prostu nie był w nastroju. — Ale tylko przelotem. Potwory po nim deptały, a ja miałem zakaz zbliżania się do Drogi Grzmotu. Wcale nie wyglądał groźnie.
Namyślał się przez chwilę, przerywając przerzucanie szczątków, jakie pozostały z legowisk. Ten czas jakoś minął szybciej, niż z początku się spodziewał.
— Chciałbym takiego zjeść. Jestem ciekawy, jak smakuje jego mięso — dorzucił przez niepokojącą martwą ciszę, która zapadła na kilka uderzeń serca. To milczenie zaczynało go martwić.
Buras przekrzywił głowę.
— Da się zjeść węża? To one nie są trujące?
— Pierwszy kęs oddałbym tobie. Przecież nie mogę się narażać — parsknął. Ta rozmowa zaczynała go cieszyć… Trochę dziwne uczucie. Już kilka razy zamierzał ją urwać, a jednak… Nadal mówił. Może nie było to poczucie komfortu, do jakiego dążył, ale mimo wszystko czuł się naprawdę dobrze. Nie martwił się, że jego słowa będą oceniane, a sam bez lęku stosował zachęcające do rywalizacji, choć w założeniu kulturalne, zaczepki. — Nie jesteś cykorem, no nie?
Pomarańczowooki położył po sobie uszy ze złością. Najwyraźniej nie wyczuł żartobliwego tonu – zresztą Soplowa Łapa mógł za to winić jedynie siebie, bo to od niego wychodziły wszystkie te słowa. Mimo wszystko jednak nieco go to zirytowało, powierzchowne myślenie budziło w nim niechęć.
— Nie jestem mysim móżdżkiem — syknął kociak, minimalnie wysuwając pazury.
Może z premedytacją, a może nie, przeniósł wzrok z ucznia na obóz, jak gdyby w niezadowoleniu. Brał on wszystko bardzo… dosłownie. Naiwnie.
— Nie no, jasne — odpowiedział srebrny, powstrzymując kolejne słowa, które cisnęły mu się na język. Z pewnością szyderstwo nie pomogłoby mu w tej sytuacji. Miał ochotę wyrzucić z siebie wszystko, co sądził o jego nastawieniu do życia, a jednak coś go powstrzymało – może jakieś ciche przeczucie, że to nie czas i nie miejsce na to. Nie zawsze potrafił zamilknąć, więc był wdzięczny, że tym razem się to udało. Na szczęście kociak chyba powoli się uspokajał, nadal z odrobiną zaciekawienia łypiąc na niego okiem. Nie był już tak otwarty, jak chwilę temu, jednak zmniejszenie jego irytacji było pocieszające.
— Jak to jest być uczniem? Jak to jest być… z zewnątrz? — niespodziewanie z jego pyska wylała się lawina słów, przez którą Soplowa Łapa zastrzygł uszami. Malec przerwał na krótką chwilę, ale potem kontynuował zadawanie pytań. — Kto jest twoim mentorem? Masz jakichś kolegów w legowisku? Jacy oni są? Co ostatnio robiłeś na treningu?
Mimo prędkości tych zapytań, mimo wszystko nie brzmiał na ani trochę podekscytowanego rozmową. Trochę jakby mówił od niechcenia albo w zamyśleniu. Nie wydawało się to logiczne, a jednak jego słowa zdawały się nie odzwierciedlać tego, co miał w głowie… Dziwne. Może jednak uczeń się mylił – było prawdopodobieństwo, że ocenił młodszego zbyt pochopnie. Bo co, jeśli to nie była powierzchowność, a czyste ukrywanie emocji?
— A... Trening, tak. — Soplowa Łapa dopiero chwilę później przypomniał sobie o pytaniu. Mimowolnie w jego sercu zatlił się smutek, pojedyncze pchnięcie, które sprawiło, że prawie niezauważalnie spuścił łeb. Wiadomo, młodziak pewnie nie miał pojęcia o jego historii, jak się tu w ogóle znalazł. Myślenie o odłączeniu od matki nadal go dręczyło. Nie potrafił skupić się na jasnych stronach, gdy wszystkie jego myśli były zapchane cierpieniem. Uznał, że musi jakoś zbyć te wszystkie pytania, bo jak miał mu odpowiedzieć? — Jest w porządku. Wiele się dowiaduję.
Pomarańczowooki znowu wykrzywił się w irytacji, a srebrny był pewien, że jego spojrzenie zawierało nie mniej jadu, lecz nie bardzo mógł do tego dotrzeć przez fakt, że tamten nadal pusto kierował swoje ślepia ku wyjściu ze żłobka. Kocurek ofensywnie spuścił swoje uszy, a jego kołyszący się ogon zaczął powoli przyspieszać.
— Słyszałem to już od innych uczniów — miauknął z wyrzutem. — A jak nie jesteś z Klanu Wilka, to skąd jesteś?
To już było zdecydowanie przelanie czary goryczy. Oj tak, burasek wiedział, gdzie trafić, aby zabolało… Zdecydowanie. Soplowa Łapa nawet nie zdążył dostrzec, kiedy jego serce rozpaliła obezwładniająca wściekłość. Jak on śmiał? Dlaczego zadawał tak idiotyczne i prywatne pytania? Miał ochotę śmiać się gorzko, poruszyć jazgot histeryka, który tracił jasność myślenia. Nie potrafił jednak. Przed oczami miał obraz szlochającej, bezwładnej matki, która błagała go, aby nie unosił się gniewem. Lecz jak miał się zachować, gdy rozżalenie i tęsknota rozsadzały jego klatkę piersiową? Obrócił się gwałtownie, a jego spojrzenie nabrało surowej intensywności. Nie był w stanie wydobyć krzyku ani zaszlochać. Miał wrażenie, że teraz po prostu jego krtań się zamknęła. Może i lepiej.
— O co ci w ogóle chodzi? — syknął twardo. Na jego pysku nie było widać wściekłości, jedynie chłodną niechęć. Już nie pragnął ciągnąć rozmowy. Praca zresztą była już wykonana. Co on sobie myślał, zatrzymując się tutaj? Był zwyczajnie naiwny. — Nie dość, że ciągle ci coś nie pasuje, to za bardzo się zapuszczasz w strony, w które nie powinieneś.
Westchnął ciężko. To już było za wiele. Nie czekał na odpowiedź. Po prostu wziął do pyska zużyty mech i wyszedł jak gdyby nigdy nic.
***
Kolejny trening minął. Nie potrafił nawet szczególnie myśleć o tym, co się na nim działo. Nadal buzowały w nim emocje, gniew i czyste rozgoryczenie. Myślał, że tamta rozmowa będzie dla niego dobrym początkiem w klanie, a jednak mylił się. Chciał się dopasować, odkryć jakiś większy sens, a skończył całkiem bezradnie… Cóż, nigdy nie był najlepszym rozmówcą, ale ten pierwszy raz poczuł się, jakby rzeczywiście zaczął się przyzwyczajać. Jakim cudem mógł się tak strasznie pomylić? Biały Barszcz trochę sobie pokrzyczała, zarzuciła mu pyskowanie i spuściła mu manto. Szczerze? Nieszczególnie go to obchodziło. Należało mu się. Rzeczywiście był tego dnia nieznośny, co też nie znaczyło, że mentorka musiała być w świetnym humorze i dać mu spokój. Cóż, niech atakuje. Może prędzej czy później się jej znudzi i uzna, że to już pora na zakończenie tego błędnego koła. I tak w to wątpił.
Z bójki powrócił z poranionym ogonem. Kotka musiała za niego szarpnąć, i to z dość dużą siłą, gdyż był on zbroczony krwią. Soplowa Łapa nie odczuwał bólu, nawet nie próbował się nad tym zastanawiać, po prostu skierował się do medyka. Mógł to przecież załatwić szybko i bez zbędnych ceregieli, aby mieć jeden powód mniej, o którym musiałby myśleć. A miał ich niestety dość wiele. W kółko nawracały do niego uporczywe pytania na temat porannego spotkania, jakieś rzeczy, których nie doprecyzował. Nie podobało mu się to. Chciał to zostawić za sobą – a jednak ciągle głowił się nad tym, jak w ogóle miał na imię tamten kociak.
Westchnął cicho. Ciężka sprawa…
Schylił się w wejściu do legowiska do medyka, lecz nim całkiem wszedł, błysnęła mu myśl: “Przynajmniej będę miał o czym myśleć, jeśli tamta paskuda znowu sprawi, że mój sen będzie niespokojny”.
Wyleczeni: Soplowa łapa
<Jastrzębiu?>
[3058 słów]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz