— No cóż, mi samej ciężko powiedzieć — odparła z ciepłym uśmiechem, a w moment do Agrestu dotarła reszta wesołej gromadki. — Ale jeśli mnie pamięć nie myli, to zauroczyłam się w Miodce jeszcze, gdy byłam uczniem. Bardzo lubiłyśmy wspólne wypady nad jezioro i wtedy też tak na poważnie ją pokochałam. Do dziś trzymamy pewnego rodzaju tradycję wychodzenia nad jezioro. Może zabierzemy was tam kiedyś, jak będziecie uczniami, dobrze?
Agrest wpatrywał się w nią wielkimi oczętami, słuchając opowieści z zaciekawieniem. Gdy liliowa skończyła, zastanowił się.
— A było to bardzo dawno? W sensie, jak byłaś uczniem?
— Z pewnością było to parę sezonów temu. Pamiętam, że przyszłam do Klanu Wilka pewnej Pory Zielonych Liści. Od tamtego czasu zdążyło parę pór zlecieć — odpowiedziała, układając się w miękkim posłaniu, zaraz obok ukochanej. Otarła się o nią bokiem.
— To jest szansa, że jak będę uczniem, to znajdę swojego partnera albo partnerkę?
— Wszystko czas pokaże. Nie musicie się zmuszać do miłości — zwróciła się do wszystkich pociech. — To wszystko przychodzi naturalnie i nie trzeba się spieszyć. Niektórzy są szczęśliwi bez partnera, zostawiając piórko przy sobie do samego końca, a niektórzy oddają je komuś — wyjaśniła, a cała czwórka spojrzała się na siebie nawzajem. — Mówię oczywiście symbolicznie, bo nie widziałam, żeby ktokolwiek oprócz nas miał taką tradycję — dodała.
Przed mianowaniem Smuklikowej Łapy na Smuklikowe Żądło
Tego dnia wróciła właśnie ze sprawdzenia granic. Razem z paroma wojownikami upewniała się, czy aby na pewno ostatnio nie wkraczał jakiś intruz na ich terytorium. Na szczęście teren pozostał czysty od obcych zapachów. Gdy tylko wróciła do obozu, natychmiast skierowała się do jej ulubionego kąta w obozie. Ułożyła się w nim, zamknęła oczy i westchnęła ze stęknięciem. Ostatnie wydarzenia były okropnie przeciążające ją. Prawdopodobnie przez nie, w mniejszej lub większej skali, wyszła z jakiejkolwiek wprawy, jeśli chodziło o obowiązki.
Wtedy przed jej nosem wylądowała pulchna piszczka. Podniosła głowę, po czym zobaczyła, że dostała mysz od Słonecznej Łapy. Uśmiechnęła się słabo.
— Mamo, widziałem, że nie jadłaś od rana — miauknął. — Upolowałem ją zupełnie sam, specjalnie dla ciebie!
Jesionka poczuła, jak jej serce mięknie.
— Dziękuję, synku — wymruczała. — To takie kochane, że się troszczysz o mnie — dodała z wdzięcznością, a złoty ułożył się obok niej.
— To nic takiego, przecież jesteś moją mamą. — Uśmiechnął się, po czym podsunął kotce zdobycz. — Ale najpierw zjedz, potem bądź wdzięczna, dobrze?
Wojowniczka zaśmiała się pod nosem.
— Już, robi się — odparła, po czym schyliła się do posiłku.
Przez chwilę siedzieli w ciszy. Agrest rozglądał się po okolicy, jakby szukając jakiegoś tematu lub próbował poruszyć jakiś mniej kolorowy. Wreszcie odetchnął.
— A tak w ogóle, to jak ci idą polowania? — podpytał. — Pamiętam, jak mówiłaś kiedyś, że jesteś w tym bardzo dobra, ale ostatnio widzę, że mało przynosisz — rozwinął odrobinę. Srebrna spojrzała się przed siebie w zamyśleniu, po czym przełknęła kęs.
— Cóż, normalnie powinny iść mi dobrze… — zaczęła.
— …Ale? — dociekał uczeń.
— …Ale ostatnio coś mi niespecjalnie dobrze idą. Muszę po prostu wejść we wprawę po tak długim wypoczynku w żłobku, to tyle. — Wzruszyła ramionami, nie chcąc niepotrzebnie martwić syna. Rodzic nigdy nie powinien obarczać swoich dzieci własnymi problemami.
— No dobrze — stwierdził, po czym znowu zapadła dziwna cisza przerywana śpiewem ptaków, szumem rozkołysanych na wietrze liści i rozmowami panującymi w obozie.
Liliowa skończyła jeść, po czym westchnęła.
— Chciałbyś może, żebym ci pokazała miejsce, w którym podarowałam twej mamie pióro? — spytała z uśmiechem.
Złoty odpowiedział jej zadowolonym spojrzeniem.
— No jasne! — miauknął, po czym Jesionka podniosła się na łapy.
— Może znajdziesz kogoś ze swojego rodzeństwa, co? Pójdziemy w nieco większej grupie, tak na wszelki wypadek.
— Dobra, już lecę! — odparł, po czym śmignął do legowiska uczniów.
W tym czasie wojowniczka tylko powiedziała któremuś przechodzącemu akurat obok kotu, że ona wychodzi razem ze swoimi dziećmi. Wtedy dołączył do niej Słoneczna Łapa z Wodnikową Łapą u boku. Kotka wyglądała na wypoczętą i była w dość dobrym humorze.
— Była tylko Wodnik, ale to nic. — Machnął łapą. — Możemy iść.
— No dobrze, to za mną.
***
Jesionowa Szadź prowadziła swoje pociechy w stronę jeziora, gdzieś głębiej w terytorium. Pamiętała charakterystyczną plażę z ładnym widokiem na niebo i ten specyficzny nastrój, który tam wiecznie panował. Może była to pewnego rodzaju nostalgia związana z oświadczynami dwóch kotek? Ciężko stwierdzić.
Po drodze cała trójka rozmawiała na różne tematy. Uczniowie między innymi opowiadali o swoich treningach i tego, czego się nauczyli.
— Blednący Szalej mi pokazał ostatnio fajny chwyt. Gdy go na mnie zaprezentował, zostałam, prawie że unieruchomiona — tłumaczyła Wodnik.
— Serio? Jeju, musisz mnie tego kiedyś nauczyć! — odparł kocur.
Innymi razami rozmawiali o innych kotach.
— Zanim mama przyszła do obozu, to mama Miodowy Ul akurat wyszła na polowanie razem z Aroniową Łapą i Wąsatkowym Ruczajem — wyjaśnił Agrest.
— Mi Smuklikowa Łapa mówił, że dzisiaj Kalinowy Powiew go zabiera na trening — dodała czarnofutra.
Po paru rozmowach o różnych tematach wreszcie dotarli. Plaża nie była duża, ale drzewa po bokach bardzo ładnie tworzyły łuk, który, jak na upartego, przypominać mogło trochę serce. Gdzieś w oddali, na tafli jeziora widać było rodzinę łabędzi. Dwa dorosłe i czworo piskląt. Zupełnie tak, jak rodzina dwóch kotek.
Jesionce ciepło się zrobiło na sercu, gdy wspomniała sobie noc, której podarowała Miodce łabędzie pióro. Usiadła w dokładnie tym samym miejscu, co tamtej nocy.
— To dokładnie tutaj — wymruczała.
<Słoneczna Łapo? Podoba ci się tutaj?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz