BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

16 listopada 2026

Od Miodowego Ula CD. Jesionowej Szadzi

Porą Nowych Liści

Roślinność powoli budziła się do życia, nanosząc również pewną zmianę w temperaturze – powietrze nie gryzło już w płuca, a z pysków jasne dymki wydzielały się dopiero z rana i pod wieczór. Robactwo powoli wyłaniało się ze swoich podziemnych korytarzy, grając nieśmiało najróżniejsze pieśni. Ptaki, zasiadujące na gałęziach, także budziły się do życia. Jedyne, co przebijało się przez kojącą ciszę, była to samotna melodia grana przez kosa na jednej z gałęzi blisko ich pochodu. Końcówki uszu nie szczypały z bólu, to samo z poduszkami łap, gdy śnieg ulotnił się z ziem Klanu Wilka. Trawa uginała się pod ciężarem wojowniczki, a także reszty grupy przydzielonej do oznaczenia granic. Poranna rosa powoli spływała z najwyższych szczytów łodyg, głucho skapując na ziemię. Miodowy Ul wyruszyła dzisiaj wcześnie, dobrana do jednego z patroli. Chciała również na moment zejść ze ścieżki w celu przyniesienia swojemu słoneczku pewien prezent. Bardzo lubiła jej takowe wręczać i zaskakiwać ją za każdym razem, a przynajmniej tak myślała – że Jesionka się tego nie spodziewała. Złota próbowała dobierać takie prezenty, żeby się nie powtarzały, chociaż czasami było to trudne. Szczególnie wtedy, kiedy takie prezenty wręczało się dość często.
Pochód szedł do tej pory cicho, składał się z Aksamitkowego Nosa i Gwiazdnicowego Blasku, a także Sowiego Zmierzchu. Miodek oglądała się po wysoko się pnących drzewach iglastych, czując, że z biegiem księżyców coraz bardziej zaczynała lubić to miejsce. Poczucie przynależności robiło różne rzeczy z kotami, jej zaś, można by rzec, pomogło. W końcu dzięki tamtemu patrolowi, który ją znalazł, wystraszoną i zagubioną, mogła rozpocząć nowy rozdział w życiu. Nie był on ani trochę prosty dla niej, aczkolwiek jej podejście i wsparcie od bliskich jej kotów wiele pomagało.
Nagle poczuła przeszywający ból w łapie, a wraz z nim usłyszała chrupnięcie. Przez jej brzuch przeszło lodowate uczucie, a w gardle pojawiła się nieprzyjemna gula. Serce zabiło jej szybciej. Otworzyła szeroko oczy, zatrzymując się na moment. Zapowietrzyła się, gdy w poduszce dostrzegła ciało obce, powolutku zajmujące się szkarłatem. Był to przedmiot należący do Dwunożnych, poznawała go po charakterystycznym połysku i bardzo twardym materiale. Gdy mieszkała ze swoją właścicielką, czasami widywała takie rzeczy w całości. Zazwyczaj utrzymywały płyn w środku, nie miała nigdy okazji go spróbować, ale nie czuła takiego przymusu, jedynie ciekawość smaku. Jej rodzeństwo zawsze próbowało je zrzucić na podłogę. Gdy im się raz udało, Dwunożna nie wyglądała na szczególnie zadowoloną, miała bardzo dużo do sprzątania tamtego dnia.
Aksamitkowy Nos spojrzała na nią ze zmartwieniem.
— Co się stało, Miodowy Ulu? — mruknęła, podchodząc do koleżanki pospiesznie. Złota poczuła, jak w oczach zaczynają jej się zbierać łzy. Bardzo, bardzo ją bolało. Odwróciła wzrok od poduszki, a szylkretka ujęła jej łapę swoją własną, przyglądając się ciału obcemu.
— Wbiło mi się coś… chyba nie dam rady postawić łapy, dopóki to mam. Ale boję się wyciągać, bo może zacząć krwawić bardziej, a wbiło się dość głęboko — powiedziała przez łzy, kładąc małe uszy po sobie. Bursztynooka spozierała jeszcze przez parę uderzeń serca, aż wreszcie obejrzała się przez ramię. Liliowy wojownik wraz z niebieską kotką również zainteresowali się zranioną koleżanką.
— Może wróć do obozu? My kontynuujemy patrol bez ciebie. Chudy Grzbiet powinien to obejrzeć — polecił pręgus neutralnym tonem. Aksamitkowy Nos wlepiła wzrok w pyszczek przyjaciółki.
— Chcesz, żebym cię odprowadziła na wszelki wypadek? — zapytała, a złota pokiwała głową z wyraźną ulgą.
— Czy dacie radę we dwójkę? Boję się, że nie dam rady iść na trzech łapach — szepnęła wręcz w stronę dwójki, krzywiąc się z bólu. Kocur zamyślił się na parę uderzeń serca, godząc się na takie rozwiązanie.
— Gdy odprowadzisz Miodowy Ul, Aksamitkowy Nosie, to wróć do nas. Będziemy w okolicach — rzekł, ruchem ogona dając znać cętkowanej, żeby poszła przodem. Czekoladowa pokiwała głową, posyłając mu wdzięczny uśmiech. Miodek również spróbowała wysilić się na uśmiech. Czuła, jak po poduszce spływa jej ciecz – umysł podpowiadał jej, że była to krew. Zrobiło jej się niedobrze. Aksamitkowy Nos podparła ją i pomogła iść o trzech łapach, zarys obozu majaczył już na horyzoncie. Nie zdążyli zajść szczególnie daleko, jednak kawałek był przed nimi. Do uszu złotej docierał powoli gwar głosów pobratymców, była ciekawa, o czym mogli rozmawiać. Chciała czymkolwiek zająć umysł, żeby tylko nie myśleć o dyskomforcie w łapie, chociaż jej myśli ciągle do niego wracały, niczym natrętna mucha.

***

Miodowy Ul poczuła wyraźną ulgę, gdy na jej zranioną łapę została nałożona specyficznie pachnąca papka, a potem zawiązano wokół niej szczelnie pajęczynę. Dostała zalecenia, żeby nie obciążać łapy, a najlepiej to w ogóle z niej nie korzystać, przynajmniej nie dopóki nie miną trzy wschody słońca. Wtedy, gdy wymienią jej opatrunek i zobaczą stan łapy, dostanie werdykt czy będzie mogła uczestniczyć w następnym patrolu lub polowaniu. Mruknęła z wdzięcznością do burego medyka. Zielarze wiedzieli tak dużo, była tak wdzięczna, że mieli tyle szczęścia. Klan Wilka był w dobrych łapach, czuła się zaopiekowana.
Jej niebieskie ślepka błądziły po półkach lecznicy, przypatrywała się licznym ziołom porozkładanym starannie po każdej z nich. Niektóre zwisały z góry niczym ozdoby, inne zaś ułożone były na sobie. Jednych było mniej, drugich więcej, a charakterystyczny, ostry zapach dobijał się do jej nozdrzy, niemal zmuszając ją do kichnięcia. Raczej nie przebywała w tym krzewie za często, stąd też jej niewielka odporność na wszelkiego rodzaju pyłki czy mocne wonie, jakie tu panowały. Ułożyła się wygodnie w legowisku, próbując ruszać łapą jak najmniej. Każdy nacisk na ziemię powodował u niej dyskomfort, jednak dużo mniejszy niż paręnaście uderzeń serca temu. Mogłaby nawet powiedzieć, że teraz jej kończyna wyglądała dość zabawnie, niczym ogromna pajęcza sieć. Jej dzieci rozpoczęły treningi parę księżyców temu i zostali im przydzieleni nowi mentorzy. Złota kotka często zastanawiała się, czy były odpowiednio przez nich traktowane. Planowała za jakiś czas porozmawiać, chociażby z Kalinowym Powiewem, Wąsatkowym Ruczajem czy Zwęgloną Kukułką. Ufała im, ale dobrze było mieć wgląd w obydwie perspektywy i na podstawie tego wyciągnąć własne wnioski.
Jej oczy wychwyciły lekkie poruszenie u wejścia. Do środka wszedł Smuklikowa Łapa z podarunkiem w pyszczku. Miodowy Ul przywitała się z synem mruknięciem. Ilekroć go widziała, zdarzało jej się rozczulać. Jeszcze niedawno był taki malutki i leżał u jej boku, całkowicie bezbronny. Teraz potrafił stać o własnych łapach, wypowiadać się bardzo płynnie i porządnie, a nawet polować. W jej sercu pojawiła się ogromna radość i duma z każdego z jej dzieci. Kochała je z całego serca. Dostrzegła również pewną zmianę; niebieski kocurek często spoglądał na szylkretową uczennicę medyka. Zawsze, gdy to widziała, na jej pyszczku pojawiał się uśmiech. Może za niedługo podaruje jej pióro od Jesionowej Szadzi? A może była to najzwyklejsza przyjaźń. Miodowy Ul dywagowała tak w głowie jeszcze przez jakiś czas, otulając się puchatym ogonem. Nagle do jej uszu dotarły słowa synka, chociaż nie były skierowane do niej:
— Ty mnie leczysz, mnie oraz moich bliskich, więc ja będę cię karmił.
Po lecznicy poniósł się kaszel czy nawet parsknięcie. Złota patrzyła na młodziaka z czułością. Z jej pyszczka nawet na uderzenie serca nie znikał szczery uśmiech. Nie skomentowała tych słów, nie chcąc psuć mu momentu czy go zawstydzać swoją obecnością, jednak uznała je za bardzo wielkomyślne. Przytaknęła mu ruchem uszu. Kocurek widocznie się speszył, dodając szybko:
— C-Chudy Grzbiet także! Przyda mu się nabrać masy przed kolejną Porą Nagich Drzew — dodał, wskazując łapą na chudego kocura, który na dźwięk swojego imienia rozejrzał się po wnętrzu lecznicy, trzymając w pysku pęczek ziół. — Roztargnionemu Koperkowi również będę przynosił zwierzynę. Wam wszystkim!
Kotka zamruczała pod nosem z aprobatą.
— Pamiętaj, żeby zadbać też o siebie, kochanie — powiedziała, próbując jakoś pocieszyć swojego synka.

***

Przed mianowaniem Smuklika na wojownika

Miodowy Ul wzrokiem odszukała znajomego, liliowego futerka jej ukochanej. W paru zwinnych susach dotarła do niej, ocierając się o nią czule na przywitanie. W pyszczku trzymała kolorowy liść, który miał bardzo osobliwy kształt. Ostatnio na ich terenach znalazła nowe drzewo, które przyzdobione było, według niej, nietypowymi liśćmi. Pomyślała, że miłym byłoby, gdyby podarowała jeden z nich wybrance swojego serca. Zbliżyła się do pyszczka kotki i sprawnie ulokowała nowy przedmiot za jej uchem, rumieniąc się.
— Słoneczko, to dla ciebie — mruknęła, tuląc się do niej.

<Co myślisz o tym prezencie, słoneczko?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz