Porą Nowych Liści
Pochód szedł do tej pory cicho, składał się z Aksamitkowego Nosa i Gwiazdnicowego Blasku, a także Sowiego Zmierzchu. Miodek oglądała się po wysoko się pnących drzewach iglastych, czując, że z biegiem księżyców coraz bardziej zaczynała lubić to miejsce. Poczucie przynależności robiło różne rzeczy z kotami, jej zaś, można by rzec, pomogło. W końcu dzięki tamtemu patrolowi, który ją znalazł, wystraszoną i zagubioną, mogła rozpocząć nowy rozdział w życiu. Nie był on ani trochę prosty dla niej, aczkolwiek jej podejście i wsparcie od bliskich jej kotów wiele pomagało.
Nagle poczuła przeszywający ból w łapie, a wraz z nim usłyszała chrupnięcie. Przez jej brzuch przeszło lodowate uczucie, a w gardle pojawiła się nieprzyjemna gula. Serce zabiło jej szybciej. Otworzyła szeroko oczy, zatrzymując się na moment. Zapowietrzyła się, gdy w poduszce dostrzegła ciało obce, powolutku zajmujące się szkarłatem. Był to przedmiot należący do Dwunożnych, poznawała go po charakterystycznym połysku i bardzo twardym materiale. Gdy mieszkała ze swoją właścicielką, czasami widywała takie rzeczy w całości. Zazwyczaj utrzymywały płyn w środku, nie miała nigdy okazji go spróbować, ale nie czuła takiego przymusu, jedynie ciekawość smaku. Jej rodzeństwo zawsze próbowało je zrzucić na podłogę. Gdy im się raz udało, Dwunożna nie wyglądała na szczególnie zadowoloną, miała bardzo dużo do sprzątania tamtego dnia.
Aksamitkowy Nos spojrzała na nią ze zmartwieniem.
— Co się stało, Miodowy Ulu? — mruknęła, podchodząc do koleżanki pospiesznie. Złota poczuła, jak w oczach zaczynają jej się zbierać łzy. Bardzo, bardzo ją bolało. Odwróciła wzrok od poduszki, a szylkretka ujęła jej łapę swoją własną, przyglądając się ciału obcemu.
— Wbiło mi się coś… chyba nie dam rady postawić łapy, dopóki to mam. Ale boję się wyciągać, bo może zacząć krwawić bardziej, a wbiło się dość głęboko — powiedziała przez łzy, kładąc małe uszy po sobie. Bursztynooka spozierała jeszcze przez parę uderzeń serca, aż wreszcie obejrzała się przez ramię. Liliowy wojownik wraz z niebieską kotką również zainteresowali się zranioną koleżanką.
— Może wróć do obozu? My kontynuujemy patrol bez ciebie. Chudy Grzbiet powinien to obejrzeć — polecił pręgus neutralnym tonem. Aksamitkowy Nos wlepiła wzrok w pyszczek przyjaciółki.
— Chcesz, żebym cię odprowadziła na wszelki wypadek? — zapytała, a złota pokiwała głową z wyraźną ulgą.
— Czy dacie radę we dwójkę? Boję się, że nie dam rady iść na trzech łapach — szepnęła wręcz w stronę dwójki, krzywiąc się z bólu. Kocur zamyślił się na parę uderzeń serca, godząc się na takie rozwiązanie.
— Gdy odprowadzisz Miodowy Ul, Aksamitkowy Nosie, to wróć do nas. Będziemy w okolicach — rzekł, ruchem ogona dając znać cętkowanej, żeby poszła przodem. Czekoladowa pokiwała głową, posyłając mu wdzięczny uśmiech. Miodek również spróbowała wysilić się na uśmiech. Czuła, jak po poduszce spływa jej ciecz – umysł podpowiadał jej, że była to krew. Zrobiło jej się niedobrze. Aksamitkowy Nos podparła ją i pomogła iść o trzech łapach, zarys obozu majaczył już na horyzoncie. Nie zdążyli zajść szczególnie daleko, jednak kawałek był przed nimi. Do uszu złotej docierał powoli gwar głosów pobratymców, była ciekawa, o czym mogli rozmawiać. Chciała czymkolwiek zająć umysł, żeby tylko nie myśleć o dyskomforcie w łapie, chociaż jej myśli ciągle do niego wracały, niczym natrętna mucha.
***
Miodowy Ul poczuła wyraźną ulgę, gdy na jej zranioną łapę została nałożona specyficznie pachnąca papka, a potem zawiązano wokół niej szczelnie pajęczynę. Dostała zalecenia, żeby nie obciążać łapy, a najlepiej to w ogóle z niej nie korzystać, przynajmniej nie dopóki nie miną trzy wschody słońca. Wtedy, gdy wymienią jej opatrunek i zobaczą stan łapy, dostanie werdykt czy będzie mogła uczestniczyć w następnym patrolu lub polowaniu. Mruknęła z wdzięcznością do burego medyka. Zielarze wiedzieli tak dużo, była tak wdzięczna, że mieli tyle szczęścia. Klan Wilka był w dobrych łapach, czuła się zaopiekowana.
Jej niebieskie ślepka błądziły po półkach lecznicy, przypatrywała się licznym ziołom porozkładanym starannie po każdej z nich. Niektóre zwisały z góry niczym ozdoby, inne zaś ułożone były na sobie. Jednych było mniej, drugich więcej, a charakterystyczny, ostry zapach dobijał się do jej nozdrzy, niemal zmuszając ją do kichnięcia. Raczej nie przebywała w tym krzewie za często, stąd też jej niewielka odporność na wszelkiego rodzaju pyłki czy mocne wonie, jakie tu panowały. Ułożyła się wygodnie w legowisku, próbując ruszać łapą jak najmniej. Każdy nacisk na ziemię powodował u niej dyskomfort, jednak dużo mniejszy niż paręnaście uderzeń serca temu. Mogłaby nawet powiedzieć, że teraz jej kończyna wyglądała dość zabawnie, niczym ogromna pajęcza sieć. Jej dzieci rozpoczęły treningi parę księżyców temu i zostali im przydzieleni nowi mentorzy. Złota kotka często zastanawiała się, czy były odpowiednio przez nich traktowane. Planowała za jakiś czas porozmawiać, chociażby z Kalinowym Powiewem, Wąsatkowym Ruczajem czy Zwęgloną Kukułką. Ufała im, ale dobrze było mieć wgląd w obydwie perspektywy i na podstawie tego wyciągnąć własne wnioski.
Jej oczy wychwyciły lekkie poruszenie u wejścia. Do środka wszedł Smuklikowa Łapa z podarunkiem w pyszczku. Miodowy Ul przywitała się z synem mruknięciem. Ilekroć go widziała, zdarzało jej się rozczulać. Jeszcze niedawno był taki malutki i leżał u jej boku, całkowicie bezbronny. Teraz potrafił stać o własnych łapach, wypowiadać się bardzo płynnie i porządnie, a nawet polować. W jej sercu pojawiła się ogromna radość i duma z każdego z jej dzieci. Kochała je z całego serca. Dostrzegła również pewną zmianę; niebieski kocurek często spoglądał na szylkretową uczennicę medyka. Zawsze, gdy to widziała, na jej pyszczku pojawiał się uśmiech. Może za niedługo podaruje jej pióro od Jesionowej Szadzi? A może była to najzwyklejsza przyjaźń. Miodowy Ul dywagowała tak w głowie jeszcze przez jakiś czas, otulając się puchatym ogonem. Nagle do jej uszu dotarły słowa synka, chociaż nie były skierowane do niej:
— Ty mnie leczysz, mnie oraz moich bliskich, więc ja będę cię karmił.
Po lecznicy poniósł się kaszel czy nawet parsknięcie. Złota patrzyła na młodziaka z czułością. Z jej pyszczka nawet na uderzenie serca nie znikał szczery uśmiech. Nie skomentowała tych słów, nie chcąc psuć mu momentu czy go zawstydzać swoją obecnością, jednak uznała je za bardzo wielkomyślne. Przytaknęła mu ruchem uszu. Kocurek widocznie się speszył, dodając szybko:
— C-Chudy Grzbiet także! Przyda mu się nabrać masy przed kolejną Porą Nagich Drzew — dodał, wskazując łapą na chudego kocura, który na dźwięk swojego imienia rozejrzał się po wnętrzu lecznicy, trzymając w pysku pęczek ziół. — Roztargnionemu Koperkowi również będę przynosił zwierzynę. Wam wszystkim!
Kotka zamruczała pod nosem z aprobatą.
— Pamiętaj, żeby zadbać też o siebie, kochanie — powiedziała, próbując jakoś pocieszyć swojego synka.
***
Przed mianowaniem Smuklika na wojownika
Miodowy Ul wzrokiem odszukała znajomego, liliowego futerka jej ukochanej. W paru zwinnych susach dotarła do niej, ocierając się o nią czule na przywitanie. W pyszczku trzymała kolorowy liść, który miał bardzo osobliwy kształt. Ostatnio na ich terenach znalazła nowe drzewo, które przyzdobione było, według niej, nietypowymi liśćmi. Pomyślała, że miłym byłoby, gdyby podarowała jeden z nich wybrance swojego serca. Zbliżyła się do pyszczka kotki i sprawnie ulokowała nowy przedmiot za jej uchem, rumieniąc się.
— Słoneczko, to dla ciebie — mruknęła, tuląc się do niej.
<Co myślisz o tym prezencie, słoneczko?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz