Aroniowa Łapa pozwolił sobie na cichy pomruk rozbawienia, który wydostał się z jego gardła niemal mimochodem, choć sam nie potrafił rozstrzygnąć, czy większą przyjemność sprawiała mu sama porażka Tęczowej Łapy, czy też oburzenie, z jakim jego rozmówczyni zdążyła ją skomentować. W jej głosie pobrzmiewała wyraźna pogarda, a każde kolejne słowo zdawało się jedynie potwierdzać, jak niewielkim poważaniem darzyła pokonanego ucznia. Aronia nie zamierzał jej w tym przeszkadzać. Przeciwnie, sam odczuwał podobne uczucia, a przed jego oczami wciąż widniał obraz niedawnego pojedynku — a tym bardziej jego zakończenia.
Trudno było nie dostrzec, dlaczego porażka Tęczowej Łapy wzbudziła takie zdziwienie. Garbaty Klif od wielu księżyców pozostawał bez wojowniczego imienia, choć dawno już przestał być młodym uczniem, którego nieporadność można by tłumaczyć brakiem doświadczenia. Przegrywał w niemal każdej walce, w jakiej go postawiono. Wydawało się więc naturalne, że Tęczowa Łapa powinien był nad nim górować — nie tylko siłą, ale i umiejętnościami, które przez ten czas zdążył przecież opanować. Tymczasem to właśnie Garbus wyszedł z pojedynku zwycięsko, pozostawiając przeciwnika z porażką, o której zapewne nieprędko będzie danu mu zapomnieć.
— Ciekawe, co będziemy robić. Walczyć… Polować… Albo wspinać się na drzewa — odezwał się w końcu, odrywając wzrok od rozmówczyni i spoglądając w stronę wyjścia z obozu.
W jego głosie pobrzmiewała lekkość, choć w myślach już wyobrażał sobie nadchodzący trening. Towarzystwo Seradelowego Nektaru zapowiadało się ciekawie, a obecność dodatkowego kota mogła sprawić, że ćwiczenia przybiorą nieco inny obrót niż zwykle. Aronia lubił takie okazje — nie tylko dlatego, że pozwalały mu sprawdzić własne umiejętności, lecz również z uwagi na możliwość zaobserwowania, jak radzą sobie inni. Wspólny trening oznaczał przecież sposobność do poznania odmiennych sposobów perspektyw, przyjrzenia się cudzym nawykom i wyciągnięcia wniosków z błędów, których sam mógłby nie dostrzec. Czasem wystarczyło jedno dobrze wykonane uderzenie albo zręczny unik, by zauważyć coś, co wcześniej umykało uwadze, a później wykorzystać tę wiedzę we właściwym momencie.
***
Przez dłuższą chwilę rozmawiał z Księżycową Łapą, wymieniając z nią kolejne uwagi i pozwalając, by rozmowa swobodnie przechodziła od jednego tematu do drugiego. Dopiero po pewnym czasie dotarło do nich nawoływanie czekających niedaleko wyjścia mentorek. Głos jednej z nich przeciął obozowy gwar na tyle wyraźnie, że Aronia odruchowo uniósł głowę, jakby dopiero teraz przypomniał sobie, że poza prowadzoną rozmową czekało na niego jeszcze coś innego.
Złocisty kocur prędko podniósł się z miejsca, otrzepując futro z drobinek ziemi, które przywarły do niego podczas siedzenia. Kilka z nich opadło na podłoże, podczas gdy pozostałe pozostały ukryte pomiędzy dłuższymi włosami. Przez krótką chwilę przeciągnął się, czując, jak mięśnie rozluźniają się pod skórą, po czym omiótł spojrzeniem obozową polanę.
Popołudniowe światło przedzierało się przez gęste gałęzie, rozlewając na ziemi nieregularne plamy złota, które przesuwały się wraz z poruszającymi się na wietrze koronami drzew. W powietrzu unosił się zapach nagrzanej ściółki, wilgotnej ziemi i futer kotów zgromadzonych na polanie, a chłodniejszy podmuch wiatru poruszył liśćmi nad ich głowami. Z okolic legowiska wojowników dobiegł szelest posłania, zaś gdzieś przy wejściu do obozu jeden z patroli szykował się do wymarszu. Wszystko wokół toczyło się swoim zwyczajnym rytmem, choć Aronia miał wrażenie, że tego dnia nawet najbardziej pospolite czynności nabierały dla niego dodatkowego znaczenia. Może dlatego, że od pewnego czasu nie potrafił już patrzeć na codzienność bez zastanawiania się, czy kryje się w niej sposobność, by zrobić coś godnego zapamiętania.
— To pewnie głupie pytanie, ale… — rzucił, gdy zakończyli poprzedni wątek rozmowy.
Na moment urwał, jakby dopiero teraz uświadomił sobie, że nie był pewien, w jaki sposób najlepiej sformułować to, co chodziło mu po głowie. Nie chciał, by zabrzmiało to zbyt poważnie ani tym bardziej, jakby próbował nakłonić Księżycową Łapę do zwierzeń, na które nie miała ochoty. Mimo to ciekawość okazała się silniejsza od wątpliwości. Spojrzał na nią z nieco większym zainteresowaniem, a jego uszy skierowały się ku rozmówczyni.
— Jest może coś, za co chciałabyś być zapamiętana? Taka jedna, wspaniała rzecz, dzięki której będziesz mogła zapisać się w pamięci innych?
<Księżycowa Łapo?>
[636 słów]
[13%]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz