BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)

Znajdki w Klanie Klifu!!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 8 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

16 listopada 2026

Od Aroniowej Łapy CD. Księżycowej Łapy

Aroniowa Łapa pozwolił sobie na cichy pomruk rozbawienia, który wydostał się z jego gardła niemal mimochodem, choć sam nie potrafił rozstrzygnąć, czy większą przyjemność sprawiała mu sama porażka Tęczowej Łapy, czy też oburzenie, z jakim jego rozmówczyni zdążyła ją skomentować. W jej głosie pobrzmiewała wyraźna pogarda, a każde kolejne słowo zdawało się jedynie potwierdzać, jak niewielkim poważaniem darzyła pokonanego ucznia. Aronia nie zamierzał jej w tym przeszkadzać. Przeciwnie, sam odczuwał podobne uczucia, a przed jego oczami wciąż widniał obraz niedawnego pojedynku — a tym bardziej jego zakończenia.
Trudno było nie dostrzec, dlaczego porażka Tęczowej Łapy wzbudziła takie zdziwienie. Garbaty Klif od wielu księżyców pozostawał bez wojowniczego imienia, choć dawno już przestał być młodym uczniem, którego nieporadność można by tłumaczyć brakiem doświadczenia. Przegrywał w niemal każdej walce, w jakiej go postawiono. Wydawało się więc naturalne, że Tęczowa Łapa powinien był nad nim górować — nie tylko siłą, ale i umiejętnościami, które przez ten czas zdążył przecież opanować. Tymczasem to właśnie Garbus wyszedł z pojedynku zwycięsko, pozostawiając przeciwnika z porażką, o której zapewne nieprędko będzie danu mu zapomnieć.
— Ciekawe, co będziemy robić. Walczyć… Polować… Albo wspinać się na drzewa — odezwał się w końcu, odrywając wzrok od rozmówczyni i spoglądając w stronę wyjścia z obozu.
W jego głosie pobrzmiewała lekkość, choć w myślach już wyobrażał sobie nadchodzący trening. Towarzystwo Seradelowego Nektaru zapowiadało się ciekawie, a obecność dodatkowego kota mogła sprawić, że ćwiczenia przybiorą nieco inny obrót niż zwykle. Aronia lubił takie okazje — nie tylko dlatego, że pozwalały mu sprawdzić własne umiejętności, lecz również z uwagi na możliwość zaobserwowania, jak radzą sobie inni. Wspólny trening oznaczał przecież sposobność do poznania odmiennych sposobów perspektyw, przyjrzenia się cudzym nawykom i wyciągnięcia wniosków z błędów, których sam mógłby nie dostrzec. Czasem wystarczyło jedno dobrze wykonane uderzenie albo zręczny unik, by zauważyć coś, co wcześniej umykało uwadze, a później wykorzystać tę wiedzę we właściwym momencie.

***

Przez dłuższą chwilę rozmawiał z Księżycową Łapą, wymieniając z nią kolejne uwagi i pozwalając, by rozmowa swobodnie przechodziła od jednego tematu do drugiego. Dopiero po pewnym czasie dotarło do nich nawoływanie czekających niedaleko wyjścia mentorek. Głos jednej z nich przeciął obozowy gwar na tyle wyraźnie, że Aronia odruchowo uniósł głowę, jakby dopiero teraz przypomniał sobie, że poza prowadzoną rozmową czekało na niego jeszcze coś innego.
Złocisty kocur prędko podniósł się z miejsca, otrzepując futro z drobinek ziemi, które przywarły do niego podczas siedzenia. Kilka z nich opadło na podłoże, podczas gdy pozostałe pozostały ukryte pomiędzy dłuższymi włosami. Przez krótką chwilę przeciągnął się, czując, jak mięśnie rozluźniają się pod skórą, po czym omiótł spojrzeniem obozową polanę.
Popołudniowe światło przedzierało się przez gęste gałęzie, rozlewając na ziemi nieregularne plamy złota, które przesuwały się wraz z poruszającymi się na wietrze koronami drzew. W powietrzu unosił się zapach nagrzanej ściółki, wilgotnej ziemi i futer kotów zgromadzonych na polanie, a chłodniejszy podmuch wiatru poruszył liśćmi nad ich głowami. Z okolic legowiska wojowników dobiegł szelest posłania, zaś gdzieś przy wejściu do obozu jeden z patroli szykował się do wymarszu. Wszystko wokół toczyło się swoim zwyczajnym rytmem, choć Aronia miał wrażenie, że tego dnia nawet najbardziej pospolite czynności nabierały dla niego dodatkowego znaczenia. Może dlatego, że od pewnego czasu nie potrafił już patrzeć na codzienność bez zastanawiania się, czy kryje się w niej sposobność, by zrobić coś godnego zapamiętania.
— To pewnie głupie pytanie, ale… — rzucił, gdy zakończyli poprzedni wątek rozmowy.
Na moment urwał, jakby dopiero teraz uświadomił sobie, że nie był pewien, w jaki sposób najlepiej sformułować to, co chodziło mu po głowie. Nie chciał, by zabrzmiało to zbyt poważnie ani tym bardziej, jakby próbował nakłonić Księżycową Łapę do zwierzeń, na które nie miała ochoty. Mimo to ciekawość okazała się silniejsza od wątpliwości. Spojrzał na nią z nieco większym zainteresowaniem, a jego uszy skierowały się ku rozmówczyni.
— Jest może coś, za co chciałabyś być zapamiętana? Taka jedna, wspaniała rzecz, dzięki której będziesz mogła zapisać się w pamięci innych?

<Księżycowa Łapo?>

[636 słów]

[13%]

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz